Κοινό Κεφάλι

Οικονομική Κρίση, άλλο ένα Πολτικό Καπρίτσιο

2012-01-19T02:22:00.011+02:00

Όλο και περισσότεροι σήμερα προσπαθούν να δώσουν μία ερμηνεία, μία εξήγηση στην οικονομική κρίση. Σε αυτό το άρθρο, χωρις να ειμαι εξειδικευμενος οικονομολογος αλλά απλός φοιτητής νομικής, θα κάνω και εγώ ακριβώς το ίδιο, θα δώσω άλλη μία εξήγηση. Αυτό που θα προσπαθήσω να προσθέσω είναι η απάντηση στο ερώτημα πώς γίνεται να πλήττονται όλες οι πλευρές ταυτόχρονα με αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Πώς γίνεται, δηλαδή, να πλήττονται οι φορολογούμενοι, οι δανειστές του κράτους, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι επιχειρηματίες, οι ιδιοκτήτες ακινήτων, οι τράπεζες, οι δανειολήπτες και πολλές άλλες κατηγορίες όλοι ταυτόχρονα και σε τοσο σημαντικό βαθμό; Η κατανόηση της απάντησης μπορεί να μας βοηθήσει να υπερβούμε την κρίση και να αποφύγουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον.

Μία πρώτη απάντηση για το πώς έχουν πληγεί όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι, ακόμη και αν φαίνεται αυτό αντιδιαισθητικό, ότι σε μία οικονομική κρίση γενικά χάνουν ΌΛΕΣ οι ομάδες ή οι τάξεις της κοινωνίας. Το προϊόν της οικονομίας μειώνεται και η κοινωνία συνολικά επιμερίζεται τη χασούρα (άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο). Πράγματι και στις τελικά ΗΠΑ όλοι φαίνεται να έχασαν από την κρίση. Πρώτοι, όμως, επλήγησαν όσοι είχαν σχέσεις με ακίνητα, επειδή η κρίση ξεκίνησε από τα στεγαστικά δάνεια, και ύστερα επλήγησαν όλοι οι υπόλοιποι. Στην Ελλάδα, όμως, δε φαίνεται να συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Οι πρώτοι που θα περίμενε κανείς να χάσουν λόγω της κρίσης είναι οι δανειστές της Ελλάδας και, πράγματι, τώρα φαίνεται ότι αυτοί θα χάσουν αρκετά. Παρόλα αυτά για πολυ καιρό προσπαθούσε να μας πεισεί η πολιτική τάξη ότι οι δανειστές μας δε θα χάσουν δεκάρα. Από την άλλη, ακόμα και τώρα δεν είναι καθόλου σαφές πόσα τελικά χρήματα θα χάσουν οι ομολογιούχοι. Θα χάσουν όσα συμφωνηθεί στο PSI ή στο μέλλον θα χάσουν επιπρόσθετα; Επίσης, οι φορολογούμενοι έχουν ηδη κληθεί να σηκώσουν ένα τεράστιο βάρος με φόρους που ήδη παραμορφώνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τη λειτουργία της οικονομίας. Υπάρχει, όμως, τίποτα που να εξασφαλίζει στους φορολογούμενους ότι δε θα φορολογηθούν παραπάνω στο μέλλον; Μπορούν να ξέρουν πόσο θα επιβαρυνθούν προκειμένου να μην επιβαρυνθούν οι δανειστές; Σε αυτούς προστίθενται και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι επικρατεί η νοοτροπία πως ότι και αν πάθουν οι υπόλοιποι αυτούς δεν τους πειράζουμε. Ούτε αυτό, όμως, δε κατάφερε να εξασφαλισθεί. Οι μισθοί πέσανε και πολλοί υπάλληλοι στέλνονται στην εφεδρεία. Επίσης το βασικότερο είναι ότι και αυτοί διακατέχονται από τεράστια ανασφάλεια για το αν οι μισθοί τους θα διατηρηθούν στο μέλλον και για το αν στο μέλλον θα έχουν δουλειά. Έτσι, οι δανειστές κινδυνεύουν να χάσουν δισεκατομμύρια χωρίς να ξέρουμε πού είναι ο πάτος, οι φορολογούμενοι κοντεύουν να χάσουν δισεκατομμύρια χωρίς να ξέρουμε και εκεί που είναι ο πάτος, με αποτέλεσμα οι επιχειρηματικές δραστηριότητες να χάνουν τις προοπτικές τους για κερδοφορία, και οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και σε ιδιωτικό τομέα ζουν σε πλήρη ανασφάλεια. Έχουμε, λοιπόν, ύφεση...

Σε όλα αυτά προστίθεται η αβεβαιότητα του νομίσματος για να δέσει το γλυκό. Η τελευταία ασφαλώς μειώνεται με τη δυνατότητα που έχουν οι πολίτες να βγάλουν αποταμιεύσεις στο εξωτερικό. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι μπορεί σχεδόν ανά πάσα στιγμή όλες οι αξίες να αποτυπώνονται σε ένα καινούργιο κατά πολύ υποτιμημένο νόμισμα. ´Ετσι, έχουμε και άλλη ύφεση. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι, πριν ακόμα ανακοινωθεί ότι οι δανειστές θα χάσουν δεκάρα από τις αξίες των ομολόγων τους, όλη αυτή η αβεβαιότητα είχε ήδη προκαλέσει την καταράκωση στις αξίες των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών και όλες τις υπόλοιπες υφεσιακές συνέπειες. Η αβεβαιότητα, δηλαδή, για το πού θα πέσουν οι ζημιές είναι πολυ πιο καταστροφική από το ύψος των ζημιών. Από το PSI θα εξοικονομηθούν, ίσως, κάτι παραπάνω από 100 δις ευρώ. Η Εθνική τράπεζα, όμως, μόνη της έχει χάσει απο το 2009 χρηματιστηριακή αξία κοντά στα 20 δις απλώς και μόνο λόγω της προσδοκίας των ζημιών που ίσως επωμισθεί. Αν υπολογίσουμε με τον ίδιο τρόπο τη μείωση της αξίας σε όλες τις εταιρίες εισηγμένες και μη και σε όλα τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία, όπως τα ακίνητα, καταλαβαίνουμε γιατί υπάρχει ύφεση... Θα μπορούσε να φανεί το πώς επιδρά η αβεβαιότητα καλύτερα μέσω μίας αναλογίας, αν φανταστούμε ότι το χρέος της Ελλάδας είναι μία πολύ μεγάλη φωτιά μέσα σε μία πόλη. Ο άνεμος, όμως, είναι ισχυρός και ταυτόχρονα ακαθόριστος, αλλάζει συνέχεια και δεν ξέρουμε προς τα πού θα στείλει τη φωτιά και ποια σπίτια θα κινδυνεύσουν να καούν. Όλοι οι πολίτες θα αναγκασθούν να αρχίσουν να προφυλάσσονται ή και ίσως εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, και όλη η πόλη θα παραλύσει από τις κανονικές της λειτουργίες είτε καταφέρουν τελικά να σβήσουν τη φωτιά έιτε όχι. Αντίθετα, αν ξέρουμε ότι φυσάει βοριάς, τότε μπορεί όλη η υπόλοιπη πόλη πέρα από το νότιο κομμάτι να ησυχάσει και να συνεχίσει ο καθένας με τις δουλείες του. Ίσως, μπορέσουν και οι υπόλοιποι κάτοικοι να βοηθήσουν καλύτερα στην προετοιμασία και το νότιο κομμάτι της πόλης που βρίσκεται σε κίνδυνο. Ασφαλώς, αν επιτευχθεί το σβήσιμο της φωτιάς, τότε τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα, σε κάθε περίπτωση, όμως, ίσως είναι ακόμα σημαντικότερο να ξέρουμε ποιος κινδυνεύει και να μπορούμε να εξακριβώσουμε ποιος θα μείνει ασφαλής.

Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση της κρίσης στην Ελλάδα (αλλά και στην υπόλοιποι Ευρώπη); Αφού δεν ξέρουμε προς τα πού φυσάει ο άνεμος, πώς μπορούμε να αποτρέψουμε την παράλυση της πόλης; Πολύ απλά, πρέπει να ανακοινώσουμε από τώρα προς τα πού θα αφήσουμε τον άνεμο να κινηθεί, αφού είναι το ίδιο το κράτος που έχει την αδυναμία πληρωμής και μπορεί το ίδιο αν ήθελε να μας πει από τώρα ποιους από όλους δε θα πληρώσει. Εδώ μπορεί να προβληθεί η αντίρρηση ότι δε θα μπορούσαμε εκ των προτέρων να ξέρουμε ποιος θα φάει τις ζημιές επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε εκ των προτέρων το μέγεθός τους. Δεν είναι, όμως, έτσι τα πράγματα. Προφανώς, δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι θα γίνει στο μέλλον. Αυτό, όμως, δε μας εμπόδισε ποτέ από το να θεσπίσουμε κανόνες για το πώς θα αντιδράσει η πολιτεία σε περίπτωση που ένα σενάριο πραγματοποιηθεί. Δεν υπάρχει ασφαλώς καμία πυθία που να μπορεί να μας πει τι θα γίνει και εμείς να προβλέψουμε κανόνες για το συγκεκριμένο χρησμό. Αυτό που μπορούμε, όμως, να κάνουμε είναι να προδιαγράψουμε όλα τα σενάρια, περισσότερο και λιγότερο πιθανά, και να δηλώσουμε εκ των προτέρων τι θα γίνει σε περίπτωση που κάποιο από αυτά πραγματοποιηθεί. Έτσι, λειτουργούν μεγάλοι κλάδοι του δικαίου και έτσι μπορούν να λειτουργήσουν και οι κρατικοί μηχανισμοί. Για παράδειγμα, ίσως να μην μπορούμε να προβλέψουμε με σιγουριά ότι μία επιχείρηση θα χρεοκοπήσει ακριβώς σε δύο χρόνια, παρόλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι αν χρεοκοπήσει θα περάσει από την πολύ συγκεκριμένη διαδικασία που ορίζεται στο πτωχευτικό δίκαιο και πως όλοι οι οφειλέτες τις επιχείρησης θα ικανοποιηθούν ή δε θα ικανοποιηθούν ανάλογα με το τι προβλέπουν αυτοί οι κανόνες. Το δίκαιό μας για παράδειγμα προβλέπει συγκεκριμένα ότι πρώτα ικανοποιούνται οι εργαζόμενοι και τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτό μπορεί να είναι άδικο για τον προμηθευτή μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση, όμως, γνωρίζει ότι θα ικανοποιηθεί τελευταίος και μπορεί να πάρει τις ανάλογες προφυλάξεις, ώστε να ασφαλισθεί από τον κίνδυνο. Σκεφτείτε μία πτωχευτική διαδικασία που να λέει ότι ο δήμαρχος της πόλης θα αποφασίζει για το ποιος θα ικανοποιηθεί πρώτος και ποιος δεύτερος, όταν πτωχεύει μία επιχείρηση. Η αβεβαιότητα που θα υπάρξει είναι προφανής, για να μη μιλήσουμε για τη δυνατότητα αυθαιρεσίας ή για τη χαρά του δημάρχου που θα μπορεί να ασκεί τέτοια εξουσία.

Αυτή η χαρά είναι και σε μεγάλο βαθμό ο λόγος για τον οποίο οι πολιτικοί ούτε καν έχουν διανοηθεί να δεσμεύσουν τις αποφάσεις τους από τώρα, ώστε να προκύψει ένα σύστημα κανόνων που θα προβλέπουν το πώς θα αντιδράσει το κράτος σε κάθε πιθανό ενδεχόμενο. Θα χάσουν έτσι τη δυνατότητα να μπορούν ανά πάσα στιγμή να αποφασίζουν το καπρίτσιο τους χωρίς να προσφέρουν για αυτό την παραμικρή αιτιολογία. Λέγαμε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ότι δε θα γίνει αναδιάρθρωση. Γιατί; Θα ήταν καταστροφική. Τώρα λέμε ότι θα γίνει αναδιάρθρωση. Γιατί; Αφού αν δε γίνει, θα ήταν καταστροφικό. Μπορεί κάποια από τις δύο απαντήσεις να είναι περισσότερο σωστή. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι και οι δύο είναι εξ ίσου αυθαίρετεςκαι δεν υπάρχει κάποιος τρόπος για έναν πολίτη να ξέρει εκ των προτέρων αυτό το καπρίτσιο, για να μπορέσει να προστατευθεί σε περίπτωση που χρειαστεί. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι καλώς ή κακώς πολύ ανεπτυγμένο και υπάρχουν τρόποι να ασφαλιστεί ένας επενδυτής ή ένας καταθέτης από έναν συγκεκριμένο κίνδυνο. Σήμερα, όμως, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ζητάμε από όσους περισσότερους γίνεται να ασφαλισθούν για αντίθετους κινδύνους. Ζητάμε για παράδειγμα από το σύστημα να παράσχει ασφάλεια σε επενδύσεις τόσο για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας όσο και για το ενδεχόμενο διάσωσής της. Αυτό δεν το κάνουμε, επειδή δε γίνεται να αποφασίσουμε εκ των προτέρων τι θα γίνει σε περίπτωση που κάποια νούμερα δε βγαίνουν, αντίθετα το κάνουμε βασικά, επειδή οι πολιτικοί θέλουν να διαθέτουν ανά πάσα στιγμή τη διακριτική ευχέρεια για το τι τελικά θα γίνει.

Αυτό, λοιπόν, που χρειαζόμαστε είναι η εκ των προτέρων δέσμευση των πολιτικών αποφάσεων σε ένα πτωχευτικό δίκαιο για κράτη (ή τουλάχιστον για την Ελλάδα). Επίσης, πρέπει να υπάρξει δέσμευση και ασφάλεια για το ποιο θα είναι το νόμισμα που θα υπάρχει και ποιοι θα είναι οι κανόνες υποτίμησης (ή υπερτίμησής του!!!). Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να εξασφαλισθεί ότι η Ελλάδα θα μείνει στο ευρώ (ένα ευρώ που δε θα πληθωρισθεί από τρισεκατομμύρια για να σώσει τα κράτη), τότε ένα μεγάλο κομμάτι της κρίσης και της ύφεσης θα είχε ήδη περάσει. Πώς μπορεί να γίνει αυτή η εκ των προτέρων δέσμευση της κυβέρνησης και των πολιτικών ευρύτερα; Πρώτη απαραίτητη προϋπόθεση είναι έστω και λίγο να το σκεφτούμε και να μας απασχολήσει ως ενδεχόμενο. Στη συνέχεια ξέρουμε ότι, καταρχήν, το σύνταγμα έχει κανόνες που δεν μπορούν να μεταβληθούν ανάλογα με τα καπρίτσια του κάθε πρωθυπουργού ή υπουργού οικονομικών. Για αυτό, όμως, ακριβώς το λόγο το σύνταγμα δεν μπορούμε και να το αλλάξουμε τώρα, ώστε να προβλέψουμε τους κανόνες που θέλουμε. Οι απλοί νόμοι δε μας αρκούν γιατί μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή και ουσιαστικά δεν περιορίζουν τη διοίκηση. Έτσι, μας μένουν οι διεθνείς συνθήκες, οι διεθνείς συμβάσεις (ειδικά αν διέπονται από εξωτερικά δίκαια) και ίσως το σημαντικότερο το κοινοτικό δίκαιο.

Το ελληνικό κράτος θα μπορούσε, ανακτώντας με αυτό τον τρόπο ένα κομμάτι της αξιοπρέπειας που έχει χάσει, να εμφανισθεί στη διαπραγμάτευση της καινούργιας δανειακής σύμβασης και να δηλώσει ότι, αν αυτή δεν πετύχει, τότε θα δεχθεί τη χρεοκοπία και ότι δε θα ζητήσει άλλα χρήματα από τα ευρωπαϊκά κράτη (το υπονοούμενο των Ελλήνων πολιτικών προς τους Ευρωπαίους που ισχύει τα τελευταία δύο χρόνια ότι "άμα κάτι δεν πάει καλά, πάλι εσάς θα εκβιάσουμε να μας βγάλετε από την τρύπα" είναι αισχρό και απαράδεκτο). Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν κανένα λόγο να μας πιστέψουν, ότι πράγματι δε θα ζητήσουμε νέα βοήθεια. Αυτό όμως μπορεί να λυθεί. Ο ένας τρόπος θα ήταν να τους παραδώσουμε την εθνική μας κυριαρχία, ώστε να μπορούν εκείνοι εκ των υστέρων να πάρουν τις αποφάσεις αντί για μας. Αυτό, όμως, είναι κάτι που δεν είναι καθόλου σκόπιμο. Δεν αξίζει για οικονομικούς λόγους να χάσουμε το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Αυτό που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να επιτρέψουμε στους εταίρους μας να μας επιβάλλουν κάτι που ούτε την κυριαρχία μας θίγει ούτε από την άλλη θα το προτιμούσε κανείς Έλληνας πολιτικός από την ελεγχόμενη και προρρυθμισμένη χρεοκοπία. Αυτό θα ήταν η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μία τέτοια κύρωση, σε περίπτωση που δε δεχθούμε στο μέλλον τις κυρώσεις που θα έχουμε ήδη συμφωνήσει από τώρα, είναι αρκετά σημαντική χωρίς να θέτει ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετές πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα που θα έκαναν ευχαρίστως αυτή την επιλογή ειδικά αν σημαίνει ότι δε θα ξεχρεώσουν τα δάνεια που έχουν λάβει. Αν, όμως, αυτές οι δυνάμεις επικρατήσουν, τότε είμαστε χαμένοι έτσι και αλλιώς (δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμα τη θεσμική φόρμουλα που μπορεί να μας προστατέψει από τους καθ ημάς αριστερούς). Αυτή η σύμβαση θα μπορούσε να ενσωματωθεί στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες και να προβλέπει μία διαδικασία κοινή για όλους η οποία να οριστικοποιεί ποιοι και σε τι ποσοστό θα επωμίζονται τις ζημιές των κρατών που αντιμετωπίζουν προβλήματα δανεισμού και πώς και σε ποιο βαθμό τα κράτη θα δέχονται βοηθητική χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Δ.Ν.Τ. Θα πρέπει δηλαδή σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση να μπει ένα όριο στο πόσο θα χάσουν οι δανειστές, ένα όριο στην έκταση της φορολόγησης της οικονομίας, ένα όριο στο ποιες θα είναι οι συγκεκριμένες συνθήκες αποζημίωσης των υπαλλήλων σε περίπτωση απόλυσης ή το ύψος των μισθών τους σε περίπτωση μη απόλυσης και μία εξασφάλιση για το νόμισμα το οποίο θα έχουμε στο μεσοπρόθεσμο μέλλον. Ο σκοπός είναι να ξέρει εκ των προτέρων ο κάθε πολίτης και ο κάθε επενδυτής πώς θα αντιδράσει και η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα μέλη της μεμονωμένα σε περίπτωση που συγκεκριμένα οικονομικά αποτελέσματα πραγματοποιηθούν, ώστε να μπορέσει να ασφαλιστεί για αυτά τα ενδεχόμενα και να συνεχίσει μετά τις δουλείες του.

Στη νομική αυτό το πρόβλημα το λέμε ανασφάλεια δικαίου. Στον επιχειρηματικό κόσμο είναι απλώς μία αβεβαιότητα σαν όλες τις άλλες. Πράγματι, από τη σκοπιά των επιχειρηματιών είναι ουσιαστικά το ίδιο με μία αβεβαιότητα όπως είναι το αν θα συμβεί σεισμός στην Ελλάδα, πρέπει και για τις δύο μία επιχείρηση να προστατευθεί. Από τη μεριά των νομικών, όμως, και των πολιτικών πρέπει κανείς να αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεταξύ των δύο αβεβαιοτήτων. Την πρώτη πολύ απλά την έχουμε δημιουργήσει εμείς και θα μπορούσαμε αν εφαρμόζαμε το κράτος δικαίου να την εξαλείψουμε και να μετατραπεί αυτή η ανασφάλεια σε ασφάλεια δικαίου. Οι νομικοί (και οι πολιτικοί), όμως, μάλλον δεν είναι τόσο καταρτισμένοι και εξοικειωμένοι με τη μηχανική των οικονομιών με αποτέλεσμα σε τέτοια περίπλοκα θέματα να μη γνωρίζουν πώς θα μπορούσε να είναι δομημένο ένα σύστημα το οποίο να έχει πολύ περιορισμένη διακριτική ευχέρεια στα χέρια των πολιτικών και αντίθετα πολύ μεγάλη έμφαση σε κανόνες εκ των προτέρων γνωστούς που να ικανοποιούν κάποιες σημαντικές αρχές του κράτους δικαίου.

Το κράτος πρέπει ασφαλώς να εκσυγχρονισθεί και σκοπός του πρέπει να είναι μέσω κάποιου σχεδίου και μέσω της εφαρμογής μίας πολιτικής να καταστεί βιώσιμο. Αυτό είναι το ζητούμενό. Παρόλα αυτά, χρειαζόμαστε πέρα από αυτό (που δεν το έχουμε) να ξέρουμε ποιοι θα είναι εκείνοι που θα υποστούν της ζημίες αν τα σχέδιά μας αποτύχουν. Πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει αυτή η ιστορία να μπορούν συνεχώς οι αποτυχίες του κράτους να μεγεθύνονται και να απειλούν ολοένα και μεγαλύτερες ζημιές σαν μία χιονοστιβάδα σε όλα τα μέλη της κοινωνίας απλώς και μόνο επειδή οι πολιτικοί μπορούν να πάρουν την απόφαση να μας φορολογήσουν μέχρι θανάτου ή να μας αλλάξουν το νόμισμα και να το υποτιμήσουν όσο εκείνοι θέλουν, για να προσπαθήσουν να διασώσουν και να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα.

Πόσο κοστίζει το φυσικό κεφάλαιο;

2011-12-15T12:04:00.001+02:00

Μπορούν να ανακυκλώσουν πλαστικό!

2011-10-17T21:16:00.000+03:00

Τώρα που είναι στην επικαιρότητα μεταξύ άλλων τα σκουπίδια, ένας σκουπιδιάρης, όπως χαρακτηρίζει τον εαυτό του, μας δίνει το ξεκίνημα της λύσης για την ανακύκλωση του πλαστικού...

Ανώτατη Εκπαίδευση – Φιλελεύθερες Λύσεις και Κρατικές Διευθετήσεις

2011-09-04T22:03:00.001+03:00

Πρόσφατα, ψηφίστηκε ο περιβόητος νόμος για την παιδεία. Το νόμο ψήφισε η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής βουλής, ενώ από την άλλη τα αριστερά κόμματα, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ορκίστηκαν να μην αφήσουν με τίποτα ένα τέτοιο νομοσχέδιο να επικρατήσει στα ελληνικά πανεπιστημία υποσχόμενοι αγώνες κοκ. Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινήθηκαν και όλες οι φοιτητικές παρατάξεις (ακόμα και η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ), ασκώντας το γνώριμο μέσο των καταλήψεων. Πολεμικές διαθέσεις δείχνουν όμως και οι καθηγητές των ιδρυμάτων ή τουλάχιστον η πλειοψηφία όσων έχουν εκφραστεί. Τι είναι, όμως, τελικά αυτή η μεταρρύθμιση; Είναι πανάκεια για όλα τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης; Είναι μήπως η καταστροφή της; Ή τίποτα από όλα αυτά;

Πρώτα απ'όλα πρέπει να εστιάσει κανείς στους λόγους για τους οποίους απαιτείται η μεταρρύθμιση. Καταρχάς, θα πρέπει να αποσκοπεί και να προσπαθεί να επιτύχει βελτίωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό με την σειρά του μεταφράζεται σε καλύτερη διδασκαλία, καλύτερες υποδομές και πιο ουσιαστική έρευνα. Κυρίως λοιπόν θα πρέπει ο φοιτητής να λαμβάνει περισσότερη και πιο ουσιαστική γνώση η οποία θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του, θα αναπτύσσει την προσωπικότητά του με τον καλύτερο τρόπο και ταυτόχρονα θα ενισχύει αυτόν και την κοινωνία στο μέλλον.

Σήμερα, τεράστιος αριθμός σχολών υπολειτουργούν. Πολλοί από τους καθηγητές έχουν ομολογουμένως φτωχότατες επιδόσεις στην διδασκαλία. Η χρηματοδότηση και οι επιδόσεις μας στην έρευνα είναι πενιχρότατες. Η προσέλευση στις αίθουσες είναι χαμηλή (και σε ορισμένες σχολές δεν πηγαίνει κανένας!) ενώ επιπλεόν η σύνδεση με το επαγγελματικό μέλλον του φοιτητή είναι στις περισσότερες περιπτώσεις υποτυπώδης. Το πλήθος των επιστημόνων στην οικονομία είναι τεράστιο, αλλά από την άλλη η αξιοποίηση ειδικών γνώσεων προς όφελος της κοινωνίας, μέσω της κατάρτισης και της καινοτομίας είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Εκείνοι που καταφέρνουν να μπουν σε μία σχολή τις περισσότερες φορές απολαύουν πενιχρές υπηρεσίες, για τις οποίες όμως πληρώνουν χρυσάφι όλα τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας, ακόμα και εκείνα που δεν είχαν την τύχη να περάσουν σε κάποια σχολή και που συνήθως κατάγονται από τις χαμηλότερες εισοδηματικές ομάδες. Τέλος, εντυπωσιακό είναι και το μέγεθος της διαπλοκής που αναπτύσσεεται μέσα στα πανεπιστήμια σε όλα τα επίπεδα. Σε αυτή βέβαια συμμετέχουν και μέλη φοιτητικών παρτάξεων τα οποία εκεί γαλουχούνται, για να γίνουν ύστερα η μελλοντική πολιτική ηγεσία του τόπου.

Η καλύτερη λύση σε όλα αυτά προβλήματα, όσο και αν αυτό ακούγεται τελείως τρελό στην ελληνική πραγματικότητα, θα ήταν να προχωρήσουμε στην απελευθέρωση της ανώτατης εκπαίδευσης με ταυτόχρονη ιδιωτικοποίηση των κρατικών πανεπιστημίων. Σήμερα τα χρήματα που δαπανώνται για την τριτοβάθμια παιδεία είναι (ή τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα ήταν) ως ποσοστό του ΑΕΠ από τα υψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρόλα αυτά, το επίπεδο της τριτοβάθμιας παιδείας είναι πολύ χαμηλο. Όλα αυτά ισχύουν, επειδή τα χρήματα δίνονται στα πανεπιστήμια ανεξάρτητα από το αν οι φοιτητές τα προτιμούν ή οχι και, ουσιαστικά, ανεξάρτητα από το πόσο σπάταλα είναι. Αντίθετα, σέ ένα ιδιωτικό σύστημα θα μπορούσαμε να δούμε πραγματική πρόοδο και καινοτομία στο επίπεδο της ανώτατης εκπαίδευσης, όπως βλέπουμε σε οποιονδήποτε τομέα της οικονομίας ασκείται από την ιδιωτική και όχι την κρατική πρωτοβουλία, είτε είναι οι φούρνοι στις γειτονίες μας είτε είναι περίπλοκα τεχνολογικά προϊόντα όπως τα αυτοκίνητα ή οι υπολογιστές. Οι υπηρεσίες συνεχώς θα βελτιώνονταν και οι τιμές συνεχώς θα έπεφταν λόγω του ανταγωνισμού. Ανάγκες για γνώση που έχουν οι πολίτες και που χρειάζονται για να λειτουργήσει καλύτερα η οικονομία και να παρέχει καινούργια και καλύτερα αγαθά, θα καλύπτονταν με ταχύτατους ρυθμούς. Ταυτόχρονα θα ξεφορτωνόμασταν αμέσως την “άχρηστη γνώση”. Εδώ απαιτείται η διευκρίνιση ότι η γνώση έχει φυσικά πάντοτε αξία. Πρέπει όμως να μαθαίνουμε τις όσο το δυνατόν καταλληλότερες γνώσεις, για να πετύχουμε τους στόχους μας στη ζωή μας. Για παράδειγμα, είναι ασφαλώς χρήσιμο ένας μηχανικός να κάνει ένα μάθημα πάνω στο δίκαιο, και ειδικά στο πολεοδομικό δίκαιο, χρήσιμο είναι όμως να μαθαίνει και αστικό, εμπορικό, ποινικό και μην ξεχάσουμε και την πολιτική δικονομία! Προφανώς, όμως, δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε από όλους τους μηχανικούς να τελειώνουν επιπλέον και νομική, γιατί πολύ απλά το κόστος είναι δυσανάλογο.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι βέβαιο ότι θα δημιουργηθούν φιλανθρωπικές οργανώσεις που θα χρηματοδοτούν νέους από τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας, για να μπορέσουν να σπουδάσουν. Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι, ακόμα και αν κάποιοι εισερχόμενοι στο πανεπιστήμιο ανήκαν στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας, όταν αποφοιτήσουν από το πανεπιστήμιο θα ανήκουν τουλάχιστον στις μεσαίες αν όχι στις ανώτερες εισοδηματικές ομάδες, επειδή θα μπορούν με τις γνώσεις που έχουν αποκτήσει να πετύχουν σημαντικές απολαβές. Έτσι, είναι οικονομικά εύλογο εκείνοι που έχουν έφεση για την παιδεία, ακόμα και αν δεν μπορούν να πληρώσουν εκ των προτέρων για την παιδεία τους, να βρεθεί ένα σύστημα, ώστε να πληρώνουν εκ των υστέρων. Αν το κράτος δεν έχει εμπιστοσύνη ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία θα οργανώσει ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλία το ίδιο και να παρεχει δάνεια σε φοιτητές που δείχνουν ιδιαίτερες ικανότητες. Αλλίως αν είναι επιθυμητή μία πιο βέβαιη κρατική ενίσχυση, τότε θα μπορούσε το κράτος να επιδοτήσει εκ των προτέρων εκείνους τους φτωχότερους μαθητές που παρουσιάζουν καλά αποτελέσματα σε κάποιο είδος εξετάσεων. Εξ άλλου, για να είναι κάτι δωρεάν δε σημαίνει ότι πρέπει να το παρέχει αναγκαστικά κρατικός φορέας, μπορεί κάλλιστα κάτι να παρέχεται ιδιωτικά και να καλύπτει το κράτος το κόστος των υπηρεσιών.

Εναλλακτικά θα ήταν δυνατόν τα πανεπιστήμια είτε ιδιωτικά είτε κρατικά να οργανωθούν τελείως χαλαρά και βασικά να παρέχουν μόνο αίθουσες σε οποιονδήποτε θέλει να διδάξει και αντίστοιχα σε οποιονδήποτε θέλει να διδαχθεί. Σε ένα τέτοιο σύστημα δε χρειάζονται μόνιμοι διδάσκοντες. Ο οποιοσδήποτε, δηλαδή, θέλει θα μπορεί να βγάλει μία ανακοίνωση ότι διδάσκω το τάδε μάθημα, με το τάδε περιεχόμενο και θέλω να πληρωθώ με τον τάδε τρόπο από τους σπουδαστές. Ύστερα όποιος φοιτητής θέλει δηλώνει συμμετοχή στο μάθημα και δέχεται να πληρώσει τον καθηγητή με τον τρόπο που εκείνος επέλεξε. Ο μόνος ρόλος του πανεπιστημίου σε αυτη τη συμφωνία είναι βρεί την καταλληλότερη αίθουσα, να τη διατηρεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να παρέχει τον απαραίτητο εξοπλισμό, αν αυτός ζητηθεί από το διδάσκοντα, ενώ πάραλληλα θα έχει την αξίωση να πληρωθεί από τον καθηγητή ή τους φοιτητές, ώστε να καλύψει τις δαπάνες του. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι προφανές ότι μπορούν πολλοί καθηγητές από κοινού να ενωθούν και να παρέχουν σειρές μαθημάτων και να χρεώνουν τους φοιτητές συνολικά ή και τμηματικά. Το απότέλεσμα θα είναι εκείνο που θα συμφωνηθεί και θα προκύψει ότι είναι καλύτερο μεταξύ φοιτητών και διδασκόντων.

Όλα τα παραπάνω είναι κάποως δύσκολο να εφαρμοσθούν σήμερα στην Ελλάδα για λόγους νομικούς, πολιτικούς, ιδεολογικούς και άλλους. Είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε από τη λογική ότι η παιδεία είναι κρατική, ότι θα είναι δωρεάν για όλους, φτωχούς και πλούσιους, και ότι θα την ορίζει εν πάση περιπτώσει το κράτος ως πολιτικός οργανισμός και όχι οι πολίτες-καταναλωτές, οι δέκτες δηλαδή των υπηρεσιών. Μία ριζοσπαστική πρόταση θα ήταν να πάψουν οι πανελλήνιες να έχουν την σημερινή λογική σύμφωνα με την οποία δίνεται ένα εισιτήριο στον φοιτητή να πάει σε μία σχολή η οποία σε κάθε περίπτωση θα είναι εκεί και θα τον περιμένει είτε αυτός επιθυμεί να πάει είτε όχι. Αντ’αυτού θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα σύστημα πανελληνίων όπου οι επιτυχόντες ανάλογα με το βαθμό τους να παίρνουν ένα άναλογο ποσό χρημάτων, το οποίο θα μπορούσαν να διαθέσουν μαζί και με δικά τους ενδεχομένως χρήματα σε όποιο πανεπιστήμιο επιθυμούν. Έτσι θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι ουσιαστικά δωρεάν η ανώτατη εκπαίδευση, όπως απαιτεί το σύνταγμα αλλά παράλληλα τα διάφορα πανεπιστήμια θα έχουν πραγματικά κίνητρα να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους προς τους φοιτητές, ώστε να προσελκύσουν περισσότερα έσοδα.

Όλα αυτά, με το νέο νομοσχέδιο δε γίνονται... Τα πανεπιστήμια συνεχίζουν να είναι γραφειοκρατικά και να ελεγχονται οικονομικά από το κράτος που αναγκαστικά έχει και αυτό γραφειοκρατική δομή. Τα πανεπιστήμια θα αδυνατούν να βελτιώνονται οριακά, ώστε να καλύπτουν συνεχώς καλύτερα τις ανάγκες των φοιτητών τους. Το μόνο που προσπαθεί να κάνει το καινούργιο νομοσχέδιο είναι να βελτιώσει την οργάνωση του πανεπιστημίου η οποία όμως συνεχίζει να απαρτίζεται από κρατικά όργανα. Παράλληλα, επιτρέπει μία μεγαλύτερη ευελιξία στα πανεπιστήμια αναφορικά με την παροχή των υπηρεσιών τους ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να εφαρμόσει ένα καλύτερο διοικητικό πρότυπο, που έχει φανεί στο εξωτερικό να αποδίδει κάποια αποτελέσματα, στο οποίο γίνεται επί πλέον η προσπάθεια να μειωθεί η δύναμη των φοιτητικών παρατάξεων. Τέλος, δημιουργεί κίνητρα για πιο αποδοτική χρήση των οικονομικών πόρων καθώς δημιουργεί μια πιο αποτελεσματική, πιο αντικειμενική και πιο διαφανή διαδικασία χρηματοδότησης. Μένει να δούμε αν αυτή θα λειτουργήσει πράγματι με σημαντικά πιο αποτελεσματικό τρόπο ή όχι. Σε κάθε περίπτωση τα κριτήρια της χρηματοδότησης και επομένως τα κίνητρα θα είναι προς μία κατεύθυνση που θα έχει χαράξει ένα γραφειοκρατικό σώμα και για αυτό το λόγο θα είναι εξ ορισμού αυθαίρετη και όχι βγαλμένη από τις ανάγκες της κοινωνίας. Παρ' όλα αυτά είναι μάλλον βέβαιο οτι θα είναι καλύτερος ο τρόπος χρηματοδότησης από ό,τι ήταν μέχρι σήμερα, δηλαδή μια διαδικασία με ΠΛΗΡΗ αδιαφάνεια (και προφανώς με διαπλοκή).

Σε αυτό, λοιπόν, το νομοσχέδιο γεννώνται όλες αυτές οι αντιδράσεις. Όχι προφανώς στην κατεύθυνση που ανέφερα παραπάνω, ότι δηλαδή είναι προβληματικό η παιδεία να ορίζεται από το κράτος ως οργανισμό και όχι από τους καταναλωτές, αλλά σε θέματα όπως το άσυλο, όπως ο χρόνος φοίτησης, όπως το σύμβούλιο (που είναι ένα νέο όργανο διοίκησης που θα προβλέπεται)... Όλα αυτά, δυστυχώς, παρόλο που είναι σημαντικές για τα ελληνικά δεδομένα αλλαγές δεν παύουν να είναι τεχνικές λεπτομέρειες σε ένα σύστημα του οποίου οι βασικές αρχές παραμένουν οι ίδιες. Σε αυτές τις λυσσαλέες αντιδράσεις το μόνο που μένει και θα έπρεπε να κάνει κάποιος είναι να εναντιωθεί και να στηρίξει το αίτημα για ανοιχτά πανεπιστήμια, υποστηρίζοντας με αυτό τον τρόπο ένα νομοσχέδιο που καμία σχέση δεν έχει με τις ιδεολογικές του προτιμήσεις.

Εξορθολογισμός και όχι τυφλή απομάκρυνση προσπωικού

2011-05-19T16:33:00.002+03:00

Επιτέλους, άφησε η κυβέρνηση να εννοηθεί ότι η μείωση των θέσεων στις ΔΕΚΟ δε θα σημαίνει αυτόματα μετάταξη των παλαιών υπαλλήλων στο στενό δημόσιο τομέα, αλλά ότι όλοι θα περνάνε μέσω της διαδικασίας του ΑΣΕΠ και θα παραμένουν μόνο όσοι χρειάζονται. Επιτέλους η κυβέρνηση είπε το αυτονόητο... Αυτή όμως η εξαγγελία προφανώς δεν είναι αρκετή. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να απολύονται (όπως πρέπει) αυτοί που δε μας χρειάζονται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ενώ στο στενό δημόσιο τομέα να διατηρούν όλοι την εργασία τους ανεξαρτήτως του αν τους χρειαζόμαστε ή όχι.

Η απόλυση δημοσίων υπαλλήλων ισοδυναμεί πολιτικά με τη μη πρόσληψή τους. Αν ο λόγος που δε θέλουμε να μειώσουμε τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων είναι επειδή δε θέλουμε να μείνουν άνεργοι, τότε δε θα έπρεπε να ανεχόμαστε ούτε την τωρινή κατάσταση της ανεργίας και θα έπρεπε να αρχίσουμε να προσλαμβάνουμε ανέργους στο δημόσιο. Παρόλα αυτά λέμε ότι θα υπάρχει πάγωμα ή σχεδόν πάγωμα των προσλήψεων δείχνοντας ότι η δυσκολία όσων είναι τώρα άνεργοι δε μας επιτρέπει να ξοδέψουμε κατά κεφαλήν 20 ή 30 χιλιάδες ευρώ. Αντίθετα η μελλοντική δυσκολία αυτών που είναι τώρα δημόσιοι υπάλληλοι (και κατά κανόνα πολύ περισσότερο μέσα στο σύστημα από τους τωρινούς ανέργους) μπορεί να κοστίζει για μας πολύ περισσότερο από τις 30 χιλιάδες ευρώ, που αρνούμαστε να δώσουμε στους τωρινούς ανέργους. Και παρόλα αυτά το γενικό συμφέρον της κοινωνίας δε φαίνεται να υπερβαίνει αυτά τα ειδικά συμφέροντα.

Η διαφορά, βέβαια, μεταξύ μίας απόλυσης και μίας πρόσληψης είναι ότι ο απολυόμενος βρίσκεται ξαφνικά και χωρίς καταρχήν να το περιμένει ενώπιον της ανεργίας. Εξ αυτού όμως του λόγου δε θα πούμε ότι αποκλείεται ό,τι και να γίνει να κάνουμε οποιαδήποτε απόλυση όση ανάγκη και να έχουμε. Αντίθετα έχουμε προβλέψει το θεσμό της αποζημίωσης που θεραπεύει την όποια ζημία παθαίνει ο εργαζόμενος από το γεγονός ότι ξαφνικά πρέπει να αλλάξει τον προγραμματισμό του για τη ζωή του. Αυτή η αποζημίωση από όσο ξέρω μπορεί να φθάνει μέχρι και τους μισθούς δύο ετών, αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να προβλεφθεί σε αξιοπρεπή επίπεδα, αφού ληφθεί υπόψη και η ανάγκη στην οποία είναι το δημόσιο.
Κάθε καλός οικογενειάρχης ξέρει ότι αν έχει οικονομική στενότητα θα μειώσει κάποιες ανάγκες του και, για παράδειγμα, θα αργήσει μερικά χρόνια να πάρει καινούργιο αμάξι ή θα πάρει πολυ φθηνότερο. Το γεγονός ότι κάποιοι στις αυτοκινητβιομηχανίες μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους δεν αλλάζει αυτή του την απόφαση, όχι γιατί θεωρεί με κάποιο τρόπο ότι αυτοί δεν πρέπει να έχουν δουλειά ούτε επειδή του αρέσει να υπάρχουν άνεργοι, αλλά επειδή αυτό που προέχει είναι να σωθεί το σπίτι του.

Έτσι με αυτή τη λογική πρέπει να επεκταθούν οι απολύσεις, δηλαδή η εξοικονόμηση σε όλο το δημόσιο. Εδώ, όμως, πρέπει προφανώς να γίνει μία διάκριση την οποία πρέπει να έχουμε υπόψη μας, γιατί μπορεί να χρειαστεί να την αντιμετωπίσουμε. Δεν είναι εξοικονόμηση η οποιαδήποτε απόλυση. Ο σκοπός των δημοσίων υπαλλήλων είναι να εξοικονομούν χρήματα και όχι να γίνονται βάρος στην κοινωνία. Ένας δάσκαλος για παράδειγμα που κοστίζει 25.000 ή 30.000 ευρώ στο κράτος σε καμία περίπτωση δεν είναι βάρος, αν κάνει καλά τη δουλειά του, αν δηλαδή καταφέρνει πράγματι να μαθαίνει στους μαθητές του καινούργια πράγματα και αν καταφέρνει να τους εμπνέει στο κλάδο του. Αντίθετα είναι πολύ μεγάλο βάρος ένας καθηγητής που μπορεί να παίρνει τα ίδια χρήματα, αλλά βαριέται να κάνει τη δουλειά του, κάνει συχνές "κοπάνες" και προκαλεί στους μαθητές βαρεμάρα για το μαθημά του και αποστροφή από την παιδεία.
Ο δεύτερος πρέπει είτε να απομακρυνθεί είτε μέσω της βελτίωσης του συστήματος να αλλάξει τροπάρι. Σήμερα υπάρχουν κατά σχεδόν γενική ομολογία υπερβολικά πολλοί υπάληλοι που είναι βάρος για το κράτος και στην ουσία δεν προσφέρουν τίποτα ή προσφέρουν ελάχιστα και σε κάθε περίπτωση λιγότερα από όσο κοστίζουν. Αυτό οφείλεται ως επι το πλείστον στην κακοδιοίκηση του δημοσίου που αντί να στρέφει τους προβληματικούς και αντιπαραγωγικούς στη βελτίωση και στην παραγωγικότητα στέλνει τους ικανούς και αρκετές φορές ενθουσιώδεις στη λαμογιά (μεγάλη ή μικρή) και την αδιαφορία.

Πρώτα, λοιπόν, πρέπει να γίνει μια προσπάθεια αντιστροφής αυτής της τάσης ως προς την κακοδιοίκηση, κάτι που θα μας αποφέρει πάρα πολύ μεγάλα κέρδη ως κοινωνία και βραχυπρόθεσμα αλλά κυρίως μακροπρόθεσμα. Ύστερα, όμως, αφού ο καθένας αρχίσει να κάνει τη δουλειά του στοιχειωδώς παραγωγικά, πρέπει να γίνει μία σοβαρή προσπάθεια να φανεί πόσοι περισσεύουν στο δημόσιο και αυτοί να απομακρυνθούν, χωρίς όσο γίνεται να υπάρξει πάγωμα των προσλήψεων που στηρίζεται στη λογική του "εμείς προλάβαμε"...

Και επιτέλους η προσοχή της αριστεράς και των συνδικάτων ας στραφεί στην πάταξη των αδικιών μέσα σε αυτό το τερατώδες δημόσιο. Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος ειδικά λόγω των περιστάσεων που βιώνουμε σήμερα να αποφασίσει μία μέρα η κυβέρνηση (όπως έκανε με τους μισθούς ή όπως γίνεται και με τον κανόνα του 1 προς 5) πως μειώνει το προσωπικό του δημοσίου κατά 30% μέσα σε δύο ή τρία χρόνια το ίδιο σε όλες τις υπηρεσίες, τους οργανισμούς και τα υπουργεία, παρόλο που κάποιες υπηρεσίες είναι υπερβολικά υπερστελεχώμενες και μπορεί να χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη μείωση προσωπικού, ενώ κάποιες άλλες μπορεί να είναι και υποστελεχωμένες. Αν το όλο πράγμα γίνει στο πόδι διατρέχουμε τον πολύ μεγάλο κίνδυνο όχι από τη χρεοκοπία να μη σωθούμε όχι τις αδικίες να μην περιορίσουμε, αλλά να διαλύσουμε τελείως τις υπηρεσίες που σήμερα παρέχει το κράτος. Αυτό θα συμβεί αν αποτύχουμε να κάνουμε παραγωγικότερους τους υπαλλήλους που θα παραμείνουν στο δημόσιο από όσο κατά μέσο όρο είναι τώρα. Έτσι, θα έχουμε και πολύ λιγότερους δημόσιους υπάλληλους, αλλά και θα δουλεύουν αυτοί οι λιγότεροι ίσως ακόμα πιο λίγο και από πριν. Θα καταφέρουμε, λοιπόν, να κάνουμε μία πολύ μεγάλου πολιτικού κόστους μεταρρύθμιση και τελικά τα χρήματα που θα μπορούσαμε να εξοικονομήσουμε από τη μείωση του προσωπικού θα χαθούν μέσα στην πλήρη διάλυση του δημοσίου.

Ασφαλώς αυτή η πρόσφατη είδηση είναι ένα πολύ μικρό βήμα στο σωστό δρόμο. Πρέπει, όμως, σε κάθε περίπτωση να υπάρξει ένας στοιχειώδης σχεδιασμός και μία στοιχειώδης προσπάθεια να γίνει αποτελεσματικότερο το δημόσιο και να μην καταλήξουμε να υποχρεωθούμε σε τελείως απότομα τέτοιου είδους μέτρα που να διαλύουν ό,τι απέμεινε από ένα ήδη τραγικά δυσλειτουργικό δημόσιο...

Το Μνημόνιο της Αριστεράς και των Συνδικάτων

2011-04-26T13:42:00.003+03:00

Η αριστερά και γενικότερα οι αντιμνημονιακοί αρέσκονται να βρίζουν την κυβέρνηση και τις πολιτικές που εφαρμόζει ως μνημονιακές. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Για μένα τα μέτρα που περιλαμβάνονται στις πολιτικές του κράτους και ειδικά τα μέτρα εκείνα που εφαρμόζονται είναι στην πραγματικότητα οι πολιτικές της αριστεράς και των συνδικάτων. Και εξηγούμαι.

Στην παρούσα κατάσταση της χὠρας τα επιτόκια των ομολόγων μας είναι σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να μην μπορούμε να δανειζόμαστε από τις αγορές. Δεν μπορούμε δηλαδή να δανειστούμε αυτοδύναμα με τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούμε στους δανειστές μας την εντύπωση σχετικά μακροπρόθεσμα ότι θα τους ξεπληρώσουμε. Τα έξοδά μας το 2009 ήταν 87 δις, τα έσοδά μας ήταν 50 δις και το έλλειμμα ήταν 37 δις (και σε αυτά τα νούμερα δε συμπεριλαμβάνονται καθόλου όσα πληρώνουμε για την αποπληρωμή του χρέους, μόνο οι δαπάνες μας για τους τόκους)*. Μια τέτοια κατάσταση καθιστά επιτακτική την ανάγκη να εξοικονομήσουμε τουλάχιστον 37 δις ευρώ, ώστε να μπορέσει το ελληνικό κράτος ξοδεύοντας μόνο όσα εισπράττει να ξαναβγεί στις αγορές και έτσι να διαχειριστεί το χρέος του με νέα δάνεια.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι σχεδόν 4 στα 9 ευρώ που ξόδευε το ελληνικό κράτος σε σχέση με το 2009 πρέπει να κοπούν.
Το κράτος μπορεί να το κάνει αυτό με πολλούς τρόπους. Μπορεί να μειώσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στο στενό δημόσιο από 800.000 σε 500.000. Μπορεί να ιδιωτικοποιἠσει κάποιους τομείς της λειτουργίας του αφήνοντας τους ιδιώτες να απαλλαγούν από την εν λόγω σπατάλη που τώρα υπάρχει σε αυτούς, ενώ παράλληλα μπορεί να υποστηρίξει χρηματικά τους καταναλωτές αυτών των αγαθών, ώστε οι φτωχότεροι να μην τα στερηθούν. Μπορεί να σταματήσει τη διενέργεια πολλών δημοσίων έργων και να τα χρηματοδοτήσει όλα σύμφωνα με το πρότυπο της αυτοχρηματοδότησης (όπως έγινε με την Αττική Οδό). Μπορεί να τοποθετήσει εξειδικευμένους και ικανούς διοικητές στις δημόσιες επιχειρήσεις οι οποίοι να αμοίβονται με μεγάλα μπόνους σε περίπτωση μείωσης της σπατάλης και βελτίωσης των υπηρεσιών. Μπορεί να κάνει μία γενική αναμόρφωση της άμυνας της χώρας με απώτερο στόχο την ύπαρξη καλά οργανωμένου μισθοφορικού στρατού που θα μπορεί να λειτουργεί με πολύ λιγότερα χρήματα από ό,τι τώρα.
Όλα τα παραπάνω -κάποια περισσότερο και κάποια λιγότερο- είναι προφανείς πολιτικές - και υπάρχουν και άλλες -, που κοιτούν κατάματα το πρόβλημα και περικόπτουν με άμεσο και βέβαιο τρόπο τα έξοδά μας. Παρόλο όμως που οι παραπάνω πολιτικές βρίσκονται εντός των αρμοδιοτήτων της κυβέρνησης και της βουλής, η πραγματικότητα είναι ότι η κυβέρνηση δεν έχει την πολιτική δύναμη να τις κάνει πράξη. Γιατί κατά την προσφιλή αποστροφή μας, που πολύ φοβάμαι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα: «Αν γίνουν αυτά, θα γίνει επανάσταση!». Δε γίνεται δηλαδή να ιδιωτικοποιηθεί η παροχή της υγείας, γιατί θα γίνει επανάσταση. Δε γίνεται να ιδιωτικοποιηθούν τα σχολεία γιατί θα γίνει επανάσταση. Δε γίνεται να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι γιατί θα γίνει επανάσταση (εδώ για να είμαι δίκαιος θα πω ότι παρόλο που δε γίνεται καμία απόλυση, γίνονται αρκετές μετατάξεις...).

Ακόμα και αυτά που έχει ήδη κάνει η κυβέρνηση βρίσκονται στα όρια της πολιτικής της δύναμης η οποία μέρα με τη μέρα εξαντλείται. Και ὀλα τα μέτρα που υιοθετούνται είναι στην ουσία εκείνα που θα προκαλέσουν την όσο γίνεται μικρότερη αντίδραση από την αριστερά και τα οργανωμένα συνδικάτα. Αυτή η πολιτική, όμως, για την τωρινή πολιτική συγκυρία έχει πραγματικά ελάχιστη ένταση και αποδεικνύεται μέρα με την ημέρα ότι έχει και ελάχιστη αποτελεσματικότητα (ακόμα μικρότερη από αυτήν που στην αρχή περιμέναμε). Για μένα, επομένως, η λογική και η ένταση της εξοικονόμησης που επιχειρείται από την κυβέρνηση υποδεικνύονται ἀμεσα από τα συνδικάτα και την αριστερά. Η μεν ένταση είναι για τις περιστάσεις σχεδόν ανύπαρκτη, η δε λογική της είναι τις περισσότερες φορές ισοπεδωτική: να χάσουν δηλαδή όλοι το ίδιο χωρίς να εξετάζονται οι αρχικές αδικίες, για παράδειγμα να χάσουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι ένα ποσοστό των απολαβών τους, χωρίς να εξετάζεται ο αρχικός μισθός του καθενός.
Έτσι θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι αδικίες. Και μέσα, δηλαδή, στο δημόσιο τομέα θα υπάρχουν οι πολύ προσφιλείς που θα παίρνουν τα πολύ περισσότερα και οι λιγότερο προσφιλείς που θα παίρνουν τα λιγότερα, αλλά και γενικότερα στην κοινωνία θα υπάρχουν εκείνοι που θα απολαμβάνουν πολύ περισσότερα προνόμια εξαιτίας της ευνοϊκής τους μεταχείρισης από την κυβέρνηση και το κράτος, ενώ θα υπάρχουν και εκείνοι που έχουν ελάχιστη ή καθόλου ευνοϊκή μεταχείριση και που θα πρέπει να στηρίζουν τα προνόμια όλων των άλλων.

Εκτός όμως από τις αδικἰες με τις οποίες δυστυχώς έχουμε μάθει να ζούμε, το πρόβλημα είναι ότι δεν θα αποφύγουμε και τη χρεοκοπία έτσι όπως πάμε. Και όση ευημερία έχουμε μπορεί να εξαφανιστεί σε τεράστιο βαθμό και να φθάσουμε στα επίπεδα των χωρών που αποκαλούσαμε τριτοκοσμικές.

Για μένα είναι προφανές ότι όλα αυτά τα χρωστάμε στην αριστερά και στα συνδικάτα και οι πραγματικές ευθύνες του ΠΑΣΟΚ έγκεινται στην πραγματικότητα στην αδυναμία του να ξεπεράσει τις αντιδράσεις τους.
Έτσι, ίσως βρισκόμαστε στην -απίστευτα ενοχλητική και με εν δυνάμει καταστροφικά αποτελέσματα– κατάσταση ο μόνος δρόμος να σωθούμε, να μηδενίσουμε δηλαδή το έλλειμμα μέσα σε ένα λογικό χρονικό πλαίσιο, να είναι πολύ απλά ανέφικτος λόγω της πολιτικής πραγματικότητας της Ελλάδας, που ευθύνεται άλλωστε και για το χαλι που έχουμε περιέλθει.
Και όλα αυτά χάριν της Αριστεράς και των Συνδικάτων του Μνημονίου...

Να τους χαιρόμαστε...

*Το 2010 το έλλειμμα ανακοινώθηκε στα 24 δις ευρώ.

Υπέρ των αλλαγών οι φοιτητές στα πανεπιστήμια; Δεν το πιστεύω...

2011-02-09T12:32:00.003+02:00

Διαβάζω ότι υπέρ των συγκεκριμένων αλλαγών που προτείνονται από το υπουργείο παιδείας τάσσεται το 79,4% των φοιτητών.

Πραγματικά δεν μπορώ να το πιστέψω, αφού οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών σε όλες τις σχολές έχουν ταχθεί κατά των αλλαγών στην παιδεία...

Και αυτές είναι το πιο δημοκρατικό όργανο που υπάρχει...

Μέτρα 13 δις... Δε μας φθάνουν...

2011-02-09T00:57:00.004+02:00

Διαβάζω στο in.gr ότι:
«Σε δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος το 2015 της τάξης του 5% επί του ΑΕΠ στοχεύει το υπουργείο Οικονομικών, όπως ανέφεραν παράγοντες του υπουργείου μετά τη νέα συνάντηση του Γ.Παπακωνσταντίνου με τους εκπροσώπους της τρόικας το απόγευμα της Τρίτης.

Στη συνάντηση των αξιωματούχων με τον υπουργό συζητήθηκε το πλαίσιο 2012-2015, για το οποίο προβλέπονται μέτρα ύψους 12,77 δισ. ευρώ (5,2% του ΑΕΠ) που πρέπει να έχουν νομοθετηθεί έως τον Μάιο. Παράγοντες του υπουργείου αναφέρουν ότι θα υπάρξει διάλογος με τα πολιτικά κόμματα και οικονομολόγους για τις στοχευμένες δράσεις που θα απαιτηθούν σε δαπάνες και ανάπτυξη, που θα εξειδικευθούν για κάθε υπουργείο.»

Τα βλέπει κανείς αυτά και λέει ευτυχώς θα σωθούμε!!! Θα έχουμε 5% πρωτογενές πλεόνασμα. Το πραγματικό πλεόνασμα μας, όμως, πόσο θα είναι; Γιατί από όσο ξέρω με τα πραγματικά και όχι με τα πρωτογενή πλεονάσματα ρίχνει κανείς το χρέος του (πρωτογενή πλεονάσματα είχε και η Νέα Δημοκρατία μέχρι το 2007).

Λοιπόν, οι τόκοι που υπολογίζουμε να πληρώσουμε το 2011 είναι 7% του ΑΕΠ... Όπα, εδώ υπάρχει πρόβλημα! Αν είναι να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 5% το 2015 αυτό σημαίνει ότι ταυτόχρονα θα έχουμε έλλειμμα 2% (5%-7%=-2%). Δηλαδή, θα συνεχίσουμε και το 2015 να αυξάνουμε το χρέος μας...
Δηλαδή δε μας φθάνουν τα 12,77 δις; Για να δω το έλλειμμα που προϋπολογίζουμε για το 2011 πόσο είναι...

Α ναι, προϋπολογίζουμε 16,83 δις...
Δε μας φθάνουν...

Μην ανησυχείτε! Το κάναμε το χρέος μας και με το παραπάνω!

2011-02-05T12:49:00.004+02:00

1. Τι εννοεί ότι η Ελλάδα έχει κάνει το χρέος της; Εγώ ξέρω ότι δεν έχουμε καν αρχίσει να αποπληρώνουμε τα χρήματα που συνεχίζουμε να δανειζόμαστε μέσω του μνημονίου... Το χρέος μας είναι να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας πρώτον έναντι εκείνων που μας δανείζουν μέσω μνημονίου και δεύτερον έναντι εκείνων που μας έχουν δανείσει μέσω αγορών. Τα μέτρα που παίρνουμε και το γεγονός ότι μας τα «επιβάλλουν» είναι απλώς η απόδειξη ότι από μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε το χρέος μας και για αυτό προσπαθούν να το εξασφαλίσουν οι δανειστές μας.

2. Όλα αυτά τα κάνουμε, επειδή είναι το χρέος της Ελλάδας ή τα κάνουμε για εμάς τους ίδιους, επειδή θέλουμε ως Έλληνες πολίτες να δούμε μία άσπρη μέρα;

3. Αν κάναμε το χρέος μας, όπως και αν το εννοεί, για ποιο λόγο θέλουμε να γίνει επιμήκυνση της αποπληρωμής του έκτακτου δανείου, αυτό δεν είναι απόδειξη ότι δεν κάνουμε το χρέος μας;

4. Αυτή εδώ η είδηση περί πρόσθετης βοήθειας της Ελλάδας δεν είναι απόδειξη ότι δεν κάνουμε το χρέος μας;

Αλλά ξέχασα μωρέ από μέρος του προβλήματος έχουμε ήδη γίνει μέρος της λύσης του...

Θα μας τρελάνει αυτός ο άνθρωπος...

Αυτό ήταν το πρόβλημα...

2011-01-28T20:00:00.003+02:00

Όταν απέδρασε ο Παλαιοκώστας από τη φυλακή η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να υποχρεώσει ΌΛΟΥΣ τους κατόχους καρτοκινητού να δηλώσουν τα στοιχεία τους, ώστε να ξέρει η πολιτεία τίνος είναι το κάθε καρτοκινητό...

Τώρα θα εφαρμόσει λέει ο Παπουτσής τον έλεγχο ταυτοπροσωπίας στα εισιτήρια των πλοίων. Τραγικές και ηλίθιες αποφάσεις που καμία σχέση δεν έχουν με τα γεγονότα (την απόδραση του Παλαιοκώστα και την κατάληψη της νομικής αντίστοιχα). Απλώς έχουμε κυβερνήσεις που θέλουν για τα μάτια του κόσμου να δείχνουν ότι κάτι κάνουν. Και αντί να αφοσιώσουν την ενέργεια τους στα χιλιάδες προβλήματα, τα οποία έχουμε, πράγμα όμως που θέλει και λίγο σκέψη και ίσως λίγη προσπάθεια, για να πετύχει, αντ´αυτού οι δικές μας κυβερνήσεις, το μόνο που μας προσφέρουν είναι μία αυξημένη ταλαιπωρία προσθέτοντας μία ακόμα γραφειοκρατία η οποία έχει ο θεός για το πώς θα δουλέψει...

Διασκεδαστικός, εξοργιστικός, καθησυχαστικός ή στον κόσμο του;

2011-01-27T16:41:00.002+02:00

Απλώς συνεχίζουμε να μην έχουμε ιδέα για τα οικονομικά των νοσοκομείων, των ΟΤΑ, των πανεπιστημίων... Μόλις πριν λίγες μέρες βγήκαν αναλογιστικές για ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ. Για τα υπόλοιπα δεν έχουμε και μεγάλη ιδέα για το πώς τα πάνε, ούτε λόγος για τα επικουρικά ταμεία. Για να μην αρχίσουμε πιο συγκεκριμένα για το σύστημα προμηθειών στα νοσοκομεία...

Και γενικότερα όμως για όποιον θέλει να ψάξει πού πηγαίνει το δημόσιο χρήμα είναι υπερβολικά δύσκολο να αποκομίσει συγκεκριμένες πληροφορίες.

Η πραγματικότητα είναι ότι έχουμε στον τομέα της διαφάνειας πολύ δρόμο μπροστά μας ακόμα...

Αλλά σιγά μωρέ, σε όλες τις χώρες τις Ευρώπης έτσι είναι... Και στις περισσότερες είναι και χειρότερα...

Κάνει περικοπές το... ΒBC!

2011-01-26T12:45:00.003+02:00

Εδώ ενημερωνόμαστε από το ίδιο το BBC για τις περικοπές που πρόκειται να κάνει, καθώς τα κονδύλια που λαμβάνει από την κυβέρνηση μειώνονται...

Εμείς που αδυνατούμε να δανειστούμε από τις αγορές, τι θα έπρεπε να κάνουμε;

Οι Κόκκινες Γραμμές των Εκπροσώπων των Εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ

2011-01-25T15:54:00.004+02:00

Οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων στο ΜΕΤΡΟ κατέθεσαν τις προτάσεις τους στο υπουργείο (τις οποίες δεν κατάφερα να βρω), στις οποίες όμως συμπεριλαμβάνονται τρεις κόκκινες γραμμές. Αν αυτές δε γίνουν δεκτές, τότε ο διάλογος θα εκληφθεί ως προσχηματικός και θα μπουν σε εφαρμογή οι απεργιακές κινητοποιήσεις που ήδη έχουν αποφασισθεί. Οι κόκκινες γραμμές είναι οι εξής:

Η κατάργηση του Δημόσιου χαρακτήρα των Αστικών Συγκοινωνιών.
Η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Οι υποχρεωτικές μετατάξεις και οι μονομερείς εσωτερικές μετακινήσεις.

Δηλαδή τι δέχονται να αλλάξει; Δε δέχονται την ιδιωτικοποίηση... Δε δέχονται την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, στις οποίες ρυθμίζονται όλοι οι όροι εργασίας για τους εργαζομένους στο μετρό, όπως ίσχυαν μέχρι τώρα. Και επίσης δε δέχονται να απολέσουν την αρμοδιότητα να συνάπτουν τέτοιες συλλογικές συμβάσεις... Δε δέχονται τις υποχρεωτικές μετατάξεις (πάλι καλά που δέχονται τις εθελοντικές!!!), ώστε να μην μπορεί να τους θέσει κάποιος εκτός των ρυθμίσεων των συλλογικών τους συμβάσεων. Και τέλος δε δέχονται ούτε τις εσωτερικές μετακινήσεις, να υποβληθούν δηλαδή σε χαμηλότερη θέση για την οποία η συλλογική τους σύμβαση προβλέπει μικρότερη αμοιβή...

Προφανώς δηλαδή δεν δέχονται καμία αλλαγή...

Αλλά μια στιγμή! Τώρα που ξαναβλέπω τις κόκκινες γραμμές τους, δε βλέπω τίποτα σχετικά με απολύσεις! Προφανώς δεν έχουν πρόβλημα με αυτό και έτσι όντως αρχίζουν να αποκτούν μία λογική οι κόκκινες γραμμές τους... Δείχνουν μία σαφή κατεύθυνση για τη μείωση των δαπανών στα εργατικά κόστη:
Όσους είχατε υπόψη σας να μετατάξετε ή να μετακινήσετε εσωτερικά, απολύστε τους!!!

Δε συμφωνώ βέβαια απόλυτα με αυτή τη θέση. Πιστεύω ότι πρέπει να μεταρρυθμιστούν και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αλλά είναι ασφαλώς μία γενναία πρωτοβουλία από τους συγκεκριμένους εκπροσώπους των εργαζομένων...

Οι γιατροί χωρίς σύνορα ζητούν τη βελτίωση των συνθηκών στα κέντρα κράτησης

2011-01-25T15:23:00.004+02:00

Οι γιατροί χωρίς σύνορα ζήτησαν σήμερα με επιστολή τους προς τον πρωθυπουργό την προσωπική του παρέμβαση, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες ζουν οι πρόσφυγες και οι αιτούντες πολιτικό άσυλο στα κέντρα κράτησης στον Έβρο. Οι συνθήκες οι οποίες περιγράφουν είναι πράγματι εξευτελιστικές. Αυτό που ζητούν ούτε μεγάλη επίπτωση στον προϋπολογισμό θα είχε, ούτε θα επηρέαζε κάπως το μεταναστευτικό ζήτημα στη χώρα. Επίσης η οργάνωση των Γιατρών χωρίς Σύνορα είναι ασφαλώς μία αξιόπιστη και σοβαρή οργάνωση και πρέπει να δοθεί ειδικό βάρος στο αίτημά τους.

Ποιος όμως θα ασχοληθεί με τους πρόσφυγες, τη στιγμή που 200 παράνομοι μετανάστες έχουν καταλάβει ένα δημόσιο κτήριο στο κέντρο της Αθήνας και ζητούν νομιμοποίηση όλων των μεταναστών στην Ελλάδα...

Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο κατασυκοφαντεί από το πουθενά τους μετανάστες στο σύνολό τους και πέρα από αυτό αφαιρεί την αξιοπιστία και το ενδιαφέρον του πολιτικού κόσμου για την ικανοποίηση αιτημάτων, όπως αυτό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, ενώ στην πραγματικότητα τα δύο θέματα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους...

Σχετικό άρθρο: Εδώ

Άνοιγμα των Επαγγελμάτων

2011-01-25T00:24:00.005+02:00

Το νομοσχέδιο σχετικά με το άνοιγμα των επαγγελμάτων που έχει αναρτηθεί για διαβούλευση (εδώ) περιλαμβάνει πολύ θετικές ρυθμίσεις και είναι πραγματικά ένα βήμα προς τα εμπρός. Η ανταγωνιστικότητα στα συγκεκριμένα επαγγέλματα θα αυξηθεί με αποτέλεσμα καλύτερες υπηρεσίες και σε καλύτερες τιμές για τους καταναλωτές.

Προβλέπεται γενικά απελευθέρωση των αμοιβών για τις διάφορες υπηρεσίες που προσφέρουν οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες (δικηγόροι, μηχανικοί, συμβολαιογράφοι και λογιστές), γίνεται μία γενναία κατάργηση των περιορισμών για την άσκηση των συγκεκριμένων επαγγελμάτων και γίνεται πιο εύκολη η διαδικασία παροχής της άδειάς τους. Επίσης συγκεκριμένα για τους δικηγόρους καταργούνται οι τοπικοί περιορισμοί παράστασης στα διάφορα δικαστήρια της χώρας που υπήρχαν μέχρι τώρα.

Δυστυχώς όμως, υπάρχουν και σε αυτό το προσχέδιο νόμου κάποιες ατέλειες και κάποιες καταστάσεις που θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν, αλλά δεν αντιμετωπίζονται.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι συνεχίζει να είναι απαραίτητη η παρουσία δικηγόρων για τη κατάρτιση συμβολαιογραφικών εγγράφων. Αυτό από μόνο του είναι κάτι που δεν είναι αναγκαίο και δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποχρεώνονται οι συμβαλλόμενοι να προσλαμβάνουν δικηγόρους σε περίπτωση που δεν το θέλουν, ειδικά όταν αυτό αφορά συμβόλαια οποιασδήποτε αξίας.
Σε συνδυασμό όμως με αυτό προβλέπεται -εξαιτίας της παράστασης του δικηγόρου στα συμβόλαια- και η συνέχιση του καθεστώτος επιχορήγησης των διαφόρων ταμείων των δικηγόρων σε κάθε συμβόλαιο που συνάπτεται, δηλαδή ενός φόρου υπέρ τρίτων. Η παρακράτηση κάποιων χρημάτων από την αμοιβή του δικηγόρου που αφορούν τη διεξαγωγή δικών είναι σχετικά εύλογη δεδομένου ότι πρέπει από κάπου να χρηματοδοτηθούν τα ασφαλιστικά τους ταμεία (αφού έχουμε δεχθεί ότι η ασφάλιση θα είναι δημόσια και υποχρεωτική). Στην περίπτωση των συμβολαίων, όμως, ο ρόλος του δικηγόρου (που δε χρειάζεται καν να υπάρχει) είναι σε κάθε περίπτωση περιφερειακός και δε δικαιολογείται να επιβαρύνονται με ένα διαρκές χαράτσι όλες οι δικαιοπραξίες που καταρτίζονται με συμβολαιογραφικό έγγραφο, προκαλώντας έτσι ένα τόσο σημαντικό κόστος στις συναλλαγές. Η ανάγκη κατάργησης αυτού του φόρου υπέρ των δικηγόρων γίνεται περισσότερο επιτακτική υπό το γεγονός ότι ο φόρος αυτός είναι κατά κανόνα ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της αμοιβής που παίρνει ο δικηγόρος.

Πέρα από αυτό υπάρχουν κάποιες διατάξεις που παραμένουν ως έχουν και εμένα τουλάχιστον μου προκαλούν αμηχανία, καθώς δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική τους. Για παράδειγμα ενώ από την εφαρμογή του νόμου θα επιτρέπεται η ελεύθερη συμφωνία της αμοιβής, συνεχίζει να απαγορεύεται η δωρεάν άσκηση δικηγορικών υπηρεσιών (εκτός αν κατευθύνονται σε συγγενείς ή άλλους δικηγόρους (γιατί μόνο δικηγόρους;))!!! Επίσης προβλέπεται πειθαρχική δίωξη των μηχανικών σε περίπτωση που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε πολύ χαμηλές τιμές...

Όλα αυτά δείχνουν για μένα ότι παρόλο που μπορεί να γίνουν κάποια ουσιαστικά θετικά βήματα, εντούτοις θέλουμε να θυμίζουμε σε όλους ότι εντάξει βρε αδερφέ δεν εκσυγχρονιστήκαμε κιόλας, δεν πάψαμε να έχουμε έστω και μικρής σημασίας ηλίθιες διατάξεις...
Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε και μία παράδοση, δεν μπορούμε να την ξεγράψουμε τελείως...

Ομάδα Πρωτοβουλίας για... το Ευρωομόλογο!!!

2011-01-24T14:51:00.004+02:00

Ο πρωθυπουργός αποφάσισε τη σύσταση ομάδας πρωτοβουλίας για το ευρωομόλογο! Μίας ομάδας, δηλαδή κυρίως από βουλευτές του κόμματός του για να πιέσουμε την Ευρώπη να φτιάξει ευρωομόλογο. Μία τέτοια πολιτική ενώ θα έπρεπε να θεωρείται απαράδεκτη, αντίθετα είναι βέβαιο ότι θα γίνει αιτία πολλών επαίνων από την ελληνική κοινή γνώμη στο πρόσωπο του πρωθυπουργού. Μία ακόμα απόδειξη ότι ο πρωθυπουργός αγωνίζεται...

Δυστυχώς ως έθνος έχουμε αποδεχθεί ότι είμαστε ζητιάνοι της Ευρώπης και ότι όσο μπορούμε να το αποφύγουμε δε θα εκπληρώσουμε μόνοι μας τις υποχρεώσεις μας. Τώρα όμως πρέπει να ξέρουμε επί πλέον, όλοι οι πολίτες, ότι το κράτος εν ονόματί μας θα έχει και ειδική ομάδα που θα πηγαίνει από χώρα σε χώρα στην Ευρώπη, για να... ζητιανεύει.

Και όλα αυτά τα κάνουμε, ενώ στην Ελλάδα το προβλήματα έχουν συσσωρευθεί σε απίστευτο βαθμό και είναι πασιφανής η αδυναμία του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και της ελληνικής διοίκησης να τα διαχειριστεί. Αντί, λοιπόν, να πέσουμε με τα μούτρα να λύσουμε τα προβλήματά μας, που όπου και να κοιτάξουμε τα βρίσκουμε μπροστά μας, και να μπορέσουμε έτσι να αντιμετωπίσουμε μία ώρα αρχύτερα το δημοσιονομικό και το αναπτυξιακό μας πρόβλημα, εμείς χρησιμοποιούμε το πολύτιμο πολιτικό μας προσωπικό για το ευρωομόλογο. Και χαραμίζουμε σε αυτή την «πρωτοβουλία» πολύ αξιόλογα και ικανά άτομα από το ελληνικό κοινοβούλιο που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν πάρα πολύ σε αυτή τη συγκυρία, αν τα αξιοποιούσαμε. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται ο Ηλίας Μόσιαλος, που έχει τεράστια εμπειρία και έχει διακριθεί διεθνώς στον τομέα της διοίκησης σε θέματα δημόσιας υγείας, και επίσης ο Νάσος Αλευράς, ο Παντελής Οικονόμου και η Άννυ Ποδηματά (η ευρωβουλευτής της παρέας)...

Αγορές, έχουμε ελλείμματα και προσπαθούμε να τα κόψουμε, αλλά πρώτα προσπαθούμε να τα ρίξουμε ΌΛΑ πάνω στους άλλους, για να τα ξεπληρώσουν εκείνοι αντί για εμάς. Και φυσικά δε μας πειράζει να θυσιάσουμε μερικά από τα καλύτερά μας στελέχη για αυτή την τόσο ηρωική προσπάθεια...

Σε 50 μέρες οι επαγγελματικές άδειες!

2011-01-23T20:27:00.003+02:00

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Βήματος, οι δημόσιες υπηρεσίες θα είναι υποχρεωμένες, μετά από νομοθετική πρωτοβουλία, προερχόμενη από το υπουργείο εσωτερικών, να εκδίδουν όλες τις άδειες άσκησης επαγγέλματος εντός 50 ημερών από την αίτηση. Σε περίπτωση που δε συμμορφώνεται η διοίκηση με την παραπάνω προθεσμία η άδεια θα θεωρείται μετά τις πενήντα μέρες εκδοθείσα.

Η παραπάνω πρωτοβουλία είναι ένα θετικό βήμα και είναι ένα από τα τελείως απλά πράγματα που μπορούν να γίνουν από το ελληνικό κράτος, ώστε να παταχθεί η διαφθορά και η γραφειοκρατία, αλλά και να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Παρόλα αυτά δεν υπάρχει κανένας λόγος να περιοριστεί η παραπάνω πρωτοβουλία μόνο στις άδειες επαγγελμάτων. Θα κάναμε τεράστια χάρη και στην ελληνική οικονομία, αλλά και στον Έλληνας πολίτη, αν τον ίδιο κανόνα εφαρμόζαμε για οποιαδήποτε άδεια ή διοικητική πράξη υπάρχει ως προϋπόθεση για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας.

Θα μπορούσε δηλαδή να υπάρξει ένας φορέας μέσα στο πλαίσιο των ΚΕΠ που να αναλαμβάνει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες, ώστε να εκδοθούν συνολικά όλες εκείνες οι άδειες που απαιτούνται για την άσκηση κάποιας επαγγελματικής δραστηριότητας. Σε περίπτωση που παρέλθει μία συγκεκριμένη προθεσμία μπορεί να θεωρείται ότι ο διοικούμενος δικαιούται να αρχίσει τη δραστηριότητα για την οποία ζήτησε άδεια, λαμβάνοντας υπόψη ότι απαγορεύεται να κάνει οτιδήποτε παράνομο (κάτι δηλαδή για το οποίο δε θα του παρεχόταν άδεια).

Θα ήταν μία τεράστια ανάσα για την ελληνική οικονομία η υιοθέτηση αυτού του μέτρου καθώς επίσης θα μας βοηθούσε σε μεγάλο βαθμό μία πιο έντονη προσπάθεια στην κατεύθυνση του εξορθολογισμού της διοίκησης με τέτοιες απλές και γρήγορες λύσεις

Ταϊβανοποίηση της Ελλάδας...

2010-12-16T18:55:00.004+02:00

Στην εκπομπή Ανατροπή του Μέγκα την περασμένη Δευτέρα ο Καθηγητής Εργατικού Δικαίου Αλέξης Μητρόπουλος ανέφερε ότι με το νομοσχέδιο που πέρασε η κυβέρνηση προωθεί την Ταϊβανοποίηση της Ελλάδας...

εδώ μπορεί κανείς να βρει την εκπομπή (η Ταϊβανοποίηση αναφέρεται από το 15.00 και μετά)

Από όσο αντιλαμβάνομαι αυτό δεν αρέσει στον καθηγητή υπονοώντας ότι δεν του αρέσουν αυτά που ισχύουν στην Ταϊβάν.

Για την ιστορία, λοιπόν, θέλω να πω ότι η Ταϊβάν έχει 5% ανεργία, 34.000$ κατά κεφαλήν ΑΕΠ (PPP) και το ποσοστό του πληθυσμού που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας είναι 0,95% με πληθυσμιακή πυκνότητα σχεδόν 668 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (http://en.wikipedia.org/wiki/Economy_of_taiwan). Επίσης στο gapminder world (εδώ) μπορεί να δει κανείς ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ταιβάν το 1962 ήταν 2.100$.

Αντίστοιχα η Ελλάδα έχει 11% ανεργία, 29.000$ κατά κεφαλήν ΑΕΠ (PPP) και το ποσοστό του πληθυσμού που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας είναι απλώς κάτω από το 2% με πληθυσμιακή πυκνότητα 85 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ το 1962 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 5.600$, σχεδόν δηλαδή το τριπλάσιο από την Ταϊβαν...

Εγώ λέω, λοιπόν, μακάρι να γινόμασταν τουλάχιστον Ταϊβάν...

Ακραίος νεο-φιλελευθερισμός επικρατεί στους Φοιτητικούς Συλλόγους

2010-12-06T23:08:00.002+02:00

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο μπλογκ του ΦΟΠΠ (Φοιτητικός Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού), εδώ

Ο Χάγιεκ για τη Δικαιοσύνη

2010-12-03T00:57:00.005+02:00

Στην παραπάνω απάντησή του ο Χάγιεκ απαντάει κυρίως στο αίτημα να αμείβεται κανείς ανάλογα με την πραγματική (σύμφωνα με κάποια κοινωνική ηθική) αξία αυτού που κάνει, αλλά απαντά στην ουσία και στο αίτημα να αμείβεται κάποιος σύμφωνα με τις ανάγκες του. Ο Χάγιεκ στο παρόν κομμάτι δεν αναφέρεται καν στο γεγονός ότι, για να εφαρμοστεί μία τέτοια αντίληψη για τη δικαιοσύνη, τότε πρέπει με κάποιο τρόπο να νοθεύεται και να περιορίζεται σε τεράστιο βαθμό η ατομική ελευθερία (είτε δηλαδή να υποχρεώνονται τα άτομα από μία εξουσία να επιλέγουν τις δίκαιες κοινωνικά παροχές είτε από τη άλλη να τους αφαιρείται όλο το εισόδημα για να παρέχει το κράτος το "δίκαιο" εισόδημα στους εργαζομένους του). Λέει κάτι άλλο στην πραγματικότητα πιο σημαντικό.

Αυτό που λέει είναι ότι το πλεονέκτημα της ελεύθερη αγοράς είναι κυρίως ο τρόπος οργάνωσης των οικονομικών πόρων που αναπτύσσεται στα πλαίσιά της και σε καμία περίπτωση δεν είναι το πλεονέκτημά της ο τρόπος κατανομής του πλούτου. Λέει, δηλαδή, ότι ο τρόπος οργάνωσης των οικονομικών πόρων στην ελεύθερη αγορά είναι ο μόνος ικανός, για να συγκρατήσει και να ρυθμίσει το παρόν επίπεδο υλικής παραγωγής στο οποίο έχει φθάσει η ανθρωπότητα, και αυτό ακριβώς επειδή στα πλαίσιά της υπάρχει ένας καλός τρόπος να αναγνωρίζεται και να ανταμείβεται η επιτυχία, ενώ παράλληλα αναγνωρίζεται και απορρίπτεται η αποτυχία. Αυτό το γεγονός, λοιπόν, όπως λέει είναι εκείνο που κάνει αδύνατο τον απόλυτο μετασχηματισμό της κοινωνίας μας σε "δίκαιη".
Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι η ελεύθερη αγορά λειτουργεί εξ ορισμού άδικα, κάθε άλλο μάλιστα. Το μόνο που λέει ο Χάγιεκ είναι ότι η ελεύθερη αγορά δε λειτουργεί στο επίπεδο της κοινωνίας με κριτήρια "δικαιοσύνης". Και για αυτό το λόγο το αποτέλεσμα δε θα είναι ποτέ "δίκαιο" με την απόλυτη έννοια. Το αποτέλεσμα όμως της ελεύθερης αγοράς θα είναι ενδεχομένως το πιο "δίκαιο" από όλα τα αποτελέσματα που θα είχε οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική από την ελεύθερη αγορά πολιτική.
Επίσης, ο Χάγιεκ στο παραπάνω βίντεο δεν ασχολείται ούτε με την κοινωνική πολιτική που μπορεί να θέλει να ασκήσει ένα κράτος. Δεν απορρίπτει στο παραπάνω βίντεο, για παράδειγμα, μία κρατική πολιτική κατά της φτώχειας, εκείνο που απορρίπτει ως ανέφικτο είναι απλώς τη δυνατότητα "δίκαιης" ανταμοιβής της εργασίας...

Δωρεάν Παιδεία στην Ελλάδα - Μία Καταστροφή...

2010-11-08T16:32:00.003+02:00

Το σύνταγμά μας αναφέρει στο άρθρο 16 §4 ότι:«Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια.» Για αυτή τη διάταξη του συντάγματος έχουμε την τάση να είμαστε πολύ περήφανοι όλοι οι Έλληνες και πολύ συχνά τη μνημονεύουμε. Και το κάνουμε αυτό πολλές φορές σχεδόν σαν να ήταν αυτή η διάταξη η πηγή κάθε γνώσης, σαν να ήταν η αρχή κάθε συλλογισμού, η βάση κάθε πολιτικής αξίας. Είναι όμως τόσο σημαντική, τόσο προοδευτική, τόσο δημοκρατική, τόσο σε τελευταία ανάλυση σωστή αυτή η διάταξη; Για μένα δεν είναι καθόλου έτσι, ώστε να μη χρειάζεται να αιτιολογήσουμε καθόλου την αξία της, να μη χρειάζεται να εξετάσουμε τους σκοπούς για τους οποίους υπάρχει και να μη χρειάζεται να δικαιολογήσουμε την ορθότητά της.

Για ποιο λόγο, λοιπόν, να υπάρχει δωρεάν παιδεία για όλους τους Έλληνες; Προσπαθώ να μπω στο μυαλό κάποιου από αυτούς που υποστηρίζουν αυτή την άποψη (ή νομίζουν ότι την υποστηρίζουν τουλάχιστον). Μία απάντηση που αμέσως έρχεται στο νου είναι ότι πρέπει και οι φτωχοί να μπορούν να σπουδάσουν. Λογικό ακούγεται. Είναι όμως η δωρεάν για όλους παιδεία το πιο πρόσφορο μέσο, για να μπορούν όλοι να σπουδάσουν; Ασφαλώς όχι. Με ανάλογο τρόπο στην προσπάθειά μας να λύσουμε το πρόβλημα των αστέγων, θα μπορούσαμε να κάνουμε μία πρόταση να χτίσει το κράτος κάποια σπίτια και να τα μοιράσει στους αστέγους δωρεάν. Αυτή θα ήταν μία αναλογική αντιμετώπιση του προβλήματος (το αν αυτό θα ήταν μία σωστή πολιτική που θα πετύχαινε τους σκοπούς της χωρίς να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα είναι άλλη ιστορία). Σε κάθε περίπτωση όμως για να λυθεί το πρόβλημα των αστέγων δε θα φθάναμε στο άλλο άκρο να χτίσει το κράτος σπίτια για όλους τους πολίτες και να έχουν όλοι οι πολίτες δικαίωμα δωρεάν κατοικίας... Αν όμως ξεκινούσαμε από διαφορετική αφετηρία και είχαμε μάθει και είχαμε συνηθίσει ότι όλα τα σπίτια τα χτίζει δωρεάν το κράτος, ενδεχομένως να είχαμε την ίδια αντιμετώπιση σε αυτή κατάσταση με εκείνη που έχουμε τώρα στη δωρεάν παιδεία, να την αντιμετωπίζαμε δηλαδή σαν κάτι ιερό και να απαντούσαμε σε οποιονδήποτε την αμφισβητούσε: «Θέλεις δηλαδή οι φτωχοί να μένουν στο δρόμο;»

Άλλοι όμως, ίσως δώσουν διαφορετική απάντηση, όταν ερωτηθούν για τη χρησιμότητα της δωρεάν παιδείας για όλους. Ίσως πουν ότι πρέπει όλοι οι πολίτες να έχουν ισότητα ευκαιριών στην παιδεία. Αυτή είναι μία τόσο ενδιαφέρουσα και ελκυστική άποψη όσο είναι στην πραγματικότητα αστήρικτη και ουτοπική, όταν γίνει προσπάθεια να εφαρμοσθούν οι αρχές που προϋποθέτει με καθολικό τρόπο. Αυτή την άποψη μπορεί κανείς να την τραβήξει από όπου θέλει και δεν υπάρχει κανένα εύλογο κριτήριο που να περιορίζει την εφαρμογή της. Το μόνο που υπάρχει είναι από τη μία διάφορες ημιτελείς και απραγματοποίητες εικόνες και ιδέες μέσα στη φαντασία ρομαντικών ανθρώπων και από την άλλη υπάρχει μία παράλογη και διαστρεβλωμένη πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα που έχει σχηματιστεί από το συνδυασμό αφενός των προσπαθειών να εφαρμοσθούν αυτές οι ρομαντικές ιδέες και αφετέρου των προσπαθειών ορισμένων -που είναι άλλοτε επιτυχημένες και άλλοτε αποτυχημένες- να αρπάξουν ότι μπορούν από όλη αυτή την κατάσταση.
Για να φανεί ότι δεν είναι αντιφατικό το αίτημα για ισότητα ευκαιριών στην παιδεία αρκεί να εξετάσουμε ποια είναι τα όριά του. Για παράδειγμα ποιο είναι το όριο αυτής της παιδείας που δικαιούμαστε; Το σύνταγμα λέει ότι τη δικαιούμαστε σε όλες τις βαθμίδες, τι σημαίνει αυτό; Εγώ μπορεί να θέλω για παράδειγμα να πάρω 13 διδακτορικά. Τα δικαιούμαι δωρεάν; Από την άλλη ποιο είναι το αντικείμενο της παιδείας που δικαιούμαστε; Όταν ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Αθηνών είχε 4 σχολές. Αν τώρα επανέλθουμε σε εκείνη την κατάσταση θα υπάρχει πραγματικά δωρεάν παιδεία, όταν το αντικείμενό της θα είναι τόσο στενό; Ασφαλώς όχι... Μήπως όμως είναι και τώρα στενό; Μήπως έχουμε δικαίωμα να αξιώσουμε την ίδρυση σχολών που ακόμα δεν έχουν ιδρυθεί; Μετά υπάρχει και η ποιότητα. Ποια είναι η κατώτερη ποιότητα που θα μπορούσε να υπάρχει στη δωρεάν παιδεία; Σίγουρα αν μας έλεγαν ότι η αξίωσή μας για δωρεάν παιδεία εξαντλείται με το δικαίωμά μας να διαβάσουμε κάποια συγγράμματα που υπάρχουν σε μία βιβλιοθήκη, χωρίς να μας παρέχεται τίποτα άλλο ούτε καν παραδόσεις, τότε πράγματι θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει δωρεάν παιδεία. Από την άλλη αν είχαμε και δωρεάν παραδόσεις θα αρκούσε ή χρειάζεται κάτι παραπάνω; Η ποιότητα των σημερινών πανεπιστημίων ικανοποιούν την παράγραφο 4 του άρθρου 16; Έπειτα ένας φτωχός, όταν δεν έχει τα χρήματα, για να ζήσει, είναι σε θέση να σπουδάζει; Ασφαλώς όχι. Από την άλλη ένας άλλος μπορεί να έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Και αυτό αποτελεί παιδεία; Μήπως και αυτό θα έπρεπε να το παράσχουμε δωρεάν σε όλους τους Έλληνες πολίτες; Ύστερα υπάρχει ένα ακόμα πολύ βασικό θέμα. Όταν λέει το σύνταγμα «όλοι οι Έλληνες», τι εννοεί; Μπορούμε να περιορίσουμε εκείνους που θα σπουδάσουν με κριτήρια οικονομικής τάξης ή με κριτήρια φυλής ή με κριτήρια σεξουαλικού προσανατολισμού; Προφανώς όχι; Αλλά μπορούμε να τους περιορίσουμε επειδή δεν έγραψαν καλά στις πανελλήνιες; Πώς; αφού και αυτοί Έλληνες είναι και έχουν δικαίωμα παιδείας σε όλες τις βαθμίδες. Και δεν είναι μόνο εκείνοι που δεν εισήχθησαν σε καμία σχολή, αλλά είναι και εκείνοι που πέρασαν σε άλλη από τη σχολή που προτιμούσαν. Με ποια λογική εκείνοι που δεν πήγαν καλά στις πανελλήνιες (ή και εκείνοι που δεν πέρασαν σε ένα καλό μεταπτυχιακό) έχουν λιγότερα δικαιώματα από τους άλλους Έλληνες, που πέρασαν στις αντίστοιχες σχολές; Βέβαια η άποψη για την ισότητα ευκαιριών δεν έχει πρόβλημα με αυτό αφού με κάποιο τυπικό τρόπο μπορεί να θεωρηθεί ότι όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες (μπορούν δηλαδή όλοι να συμμετέχουν στις εξετάσεις με τον ίδιο τρόπο). Μπορούμε όμως χάριν της ισότητας ευκαιριών να ξεχνάμε την ισότητα απέναντι στο νόμο και το κράτος, που είναι εξ ορισμού πιο θεμελιώδης; Με ποια λογική, δηλαδή, να παρέχουμε παιδεία αυξάνοντας έτσι τις ευκαιρίες κάποιου που τα πήγε καλά στις πανελλήνιες, ενώ την ίδια στιγμή για κάποιον που δεν τα πήγε καλά και μπορεί να είναι το ίδιο ή και περισσότερο φτωχός (όπως συμβαίνει συνήθως) να μην κάνουμε απολύτως τίποτα αντίστοιχο, αυτό δεν είναι κατά της αρχής της ισότητας;
Καμία λογική δεν υπάρχει σε όλα αυτά. Ίσα ίσα που όλοι όσοι υποστηρίζουν τη διεύρυνση της δωρεάν παιδείας σε αυτές τις κατευθύνσεις το κάνουν έχοντας την ασφάλεια ότι το κράτος ποτέ δε θα τους πολύ ακούσει και έτσι ποτέ δε θα χρειαστεί να εξετάσουν στην πράξη ποια είναι τα όρια των όσων λένε, αντιμετωπίζοντας με αυτό τον τρόπο πόσο αδιέξοδα ήταν όλα εξ αρχής... Δε θα τραβήξω την ίδια αρχή πιο έξω από τα όρια της παιδείας, γιατί δεν υπάρχει τέλος στις αντιφάσεις στις οποίες περιέρχεται, για παράδειγμα αν το κάνουμε θα δούμε ότι το κράτος θα έπρεπε όντως να χτίζει τα σπίτια σε όλους τους πολίτες...

Το βασικό πρόβλημα, όμως, με τη δωρεάν παιδεία για όλους -πέραν της πενιχρής στήριξης που διαθέτει- είναι απλούστατα τα πολύ αρνητικά αποτελέσματα τα οποία έχει. Συχνά όταν για συναισθηματικούς λόγους θέλουμε να υποστηρίξουμε μία κατάσταση βρίσκουμε κάποια αφηρημένα θετικά αποτελέσματα που μπορεί να υπάρχουν σε ορισμένες περιπτώσεις και κολλάμε σε αυτά παριστάνοντας ότι τα όποια αρνητικά αποτελέσματα είναι ασήμαντα ή ότι τάχα δε σχετίζονται αιτιωδώς με αυτό που υποστηρίζουμε, ή τέλος ότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να τα υποστούμε χάριν αυτών των υποτίθεται θετικών. Με την ίδια λογική δηλαδή θα μπορούσε κανείς να πει ότι αν επιτρεπόταν η κλοπή, θα μπορούσε κάποιος να κλέψει ορισμένα χρήματα να αγοράσει κάποια όργανα και με αυτά να βρει το φάρμακο του AIDS και για αυτό το λόγο, αφού έχει θετικά αποτελέσματα, πρέπει να επιτραπεί η κλοπή. Αλλά και πολύ πιο απλά (σε ένα παράδειγμα που μοιάζει με τη δωρεάν παιδεία) αυτοί που κλέβουν είναι καλύτερα, γιατί αποκτούν περισσότερα αγαθά, άρα θα έπρεπε να επιτρέψουμε την κλοπή...
Η δωρεάν παιδεία, λοιπόν, στην Ελλάδα είναι για μένα αρκετά καταστροφική σε σχέση με αυτό που θα μπορούσε να είναι μία σωστή παιδεία. Πρώτον δημιουργεί αδιάφορους φοιτητές, που θα γίνουν επιστήμονες, δεύτερον αδρανοποιεί τους καθηγητές τόσο στη διδασκαλία όσο και στην έρευνα και τρίτο και χειρότερο τα κάνει όλα αυτά όντας υπερβολικά ελκυστική και για τους μεν και για τους δε... Ζούμε με λίγα λόγια την κατάντια να θέλουν όλοι οι μαθητές να γίνουν φοιτητές, για να μην κάνουν σχεδόν τίποτα για τέσσερα ή και παραπάνω χρόνια, και ακόμα και εκείνοι που θέλουν να δουλέψουν σοβαρά πολύ σπάνια να το καταφέρνουν. Και από την άλλη απορούμε για ποιο λόγο έχουμε ένα δημόσιο τομέα στον οποίο έχει επικρατήσει με θεσμικό τρόπο η ραθυμία και απορούμε για ποιο λόγο η οικονομία μας δεν πάει καλά. Η κοινωνία αυτή τη στιγμή εκτός από τη συντήρηση των ηλικιωμένων έχει αναλάβει τη συντήρηση των νέων και εκτός αυτού έχει αναλάβει και την παιδεία τους. Μια παιδεία που κοστίζει πολύ, προσφέρει μικρή ποιότητα, παράγει περιττές ειδικότητες και υπεράριθμους κατά κανόνα σε όσες είναι χρήσιμες και εκπαιδεύει τους νέους να αξιώνουν την απασχόλησή τους σε αυτά τα επαγγέλματα από το κράτος, όταν αποφοιτούν... Και παράλληλα αφού όλοι πηγαίνουν στο δημόσιο πανεπιστήμιο δεν υπάρχει κανένας που να περισσεύει και να προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι καινούριο, να παράξει κάποιο προϊόν, ώστε να δημιουργηθούν και οι θέσεις εργασίας τόσο για τους επιστήμονες όσο και για εκείνους που δεν έχουν πάει καν πανεπιστήμιο και είναι πρακτικά αποκομμένοι από τη δυνατότητα να προσφέρουν επικερδώς την ίδια τους την εργασία. Για να δει κανείς τίνος είδους είναι η φύση της επιρροής που ασκεί το δωρεάν πανεπιστήμιο για όλους, αρκεί να αναλογιστεί το παρακάτω παράδειγμα. Φανταστείτε να έρθει ένα βασίλειο και να επιδοτεί συνεχώς όλους όσους γράφουν άρθρα και να τους δίνει πολύ περισσότερα χρήματα από όσα βγάζουν σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι θα γίνουν αρθρογράφοι σίγουρα θα γραφτούν και μερικά καλά ίσως και αριστουργηματικά άρθρα, ο μέσος όρος όμως της ποιότητας που έχουν τα άρθρα θα μειωθεί και εκτός αυτού θα πεθάνουν και όλοι της πείνας...

Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, όταν επιδοτούμε κάτι, τότε λαμβάνουμε υπερβολικές ποσότητες από αυτό. Και ακόμα περισσότερο αυτό γίνεται, όταν είναι δωρεάν. Για αυτό το λόγο έχουμε τις πανελλήνιες, ώστε να μην πάνε όλοι στα πανεπιστήμια. Ειδικά όμως στην Ελλάδα έχουμε φτιάξει τόσες πολλές σχολές που τελικά η τεράστια πλειονότητα πηγαίνει στα πανεπιστήμια και οι πανελλήνιες υπάρχουν μόνο, για να πάνε οι καλύτεροι στις σχολές που θέλουν και οι χειρότεροι στις υπόλοιπες.

Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να καταργηθεί η δωρεάν παιδεία για όλους και να αντικατασταθεί από ένα σύστημα στήριξης κάθε νέου ανθρώπου, που δε διαθέτει από μόνος του κάποια στοιχειώδη οικονομικά μέσα. Αυτή η στήριξη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι σε είδος και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δίνεται υπό προϋποθέσεις, να σπουδάσει δηλαδή κάποιος σε κάποια σχολή. Αν θέλουμε να στηρίξουμε τους ασθενέστερους μέσω του κράτους, πρέπει τουλάχιστον να μη διακρίνουμε μεταξύ των προικισμένων και των μη προικισμένων και επίσης πρέπει να τους επιτρέψουμε την ελευθερία να κάνουν αυτά τα χρήματα πραγματικά οτιδήποτε θέλουν. Αν θέλει κάποιος, ας τα δώσει για να σπουδάσει, αν θέλει ας τα δώσει για να πάει ένα ταξίδι, αν θέλει ας τα δώσει για να δημιουργήσει μόνος του ή μαζί και με άλλους μια μικρή η μεγάλη επιχείρηση. Το πόσο θα βοηθούσε μία τέτοια αλλαγή την οικονομία μας κάνει κατά την άποψή μου να φαινόμαστε ηλίθιους που δεν έχουμε προχωρήσει σε αυτές τις αλλαγές ήδη από χθες... Με αυτό τον τρόπο θα υπήρχαν πολύ περισσότερες καινοτόμες ιδέες και πολλή περισσότερη δημιουργία στον κόσμο των επιχειρήσεων, αλλά θα υπήρχαν ταυτόχρονα και πολύ καλύτερα πανεπιστήμια, με παραγωγή πολύ καλύτερων επιστημόνων και πολύ περισσότερης και καλύτερης έρευνας. Στα πιο καλά πανεπιστήμια ίσως να πήγαιναν μόνο οι πλούσιοι ή εκείνοι που καταφέρνουν να πάρουν ιδιωτικές υποτροφίες, θα είχαν όμως την ευκαιρία όλοι να πάνε σε κάποια σχολή λιγότερο η περισσότερο καλή, και ασφαλώς καλύτερη από την συντριπτικότατη πλειονότητα των σχολών που υπάρχουν τώρα στην Ελλάδα. Βέβαια αρκετοί θα προτιμούσαν από το να πάνε σε κάποια σχολή, να κάνουν με την ενίσχυση που θα τους δίνεται κάτι άλλο. Προφανώς αυτό το άλλο για να το επιλέξουν θα είναι μάλλον προτιμότερο και για εκείνους και για την κοινωνία.

Ένας αναγνώστης ίσως και να διαφωνεί τελείως με το άρθρο και να βγάζει καντήλες από τις πρώτες προτάσεις. Από την άλλη κάποιος άλλος μπορεί να αναγνωρίζει ότι όντως θα υπήρχαν κάποια οικονομικά οφέλη από μία τέτοια μεταρρύθμιση, αλλά παρόλα αυτά να θεωρεί ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να τα θυσιάσουμε, γιατί δεν μπορούμε να ανεχτούμε αυτή την κατάσταση «Στα πιο καλά πανεπιστήμια ίσως να πήγαιναν μόνο οι πλούσιοι ή εκείνοι που καταφέρνουν να πάρουν ιδιωτικές υποτροφίες», που αναφέρω πιο πάνω. Εκτός των όσων είπα για την αδυναμία της άποψης υπέρ της ισότητας ευκαιριών, εδώ θέλω να πω κάτι ακόμα. Αν κάποιος απορρίπτει για αυτό το λόγο την πρόταση μου χωρίς να ξέρει ποιο είναι το ύψος των προσδοκώμενων οικονομικών ωφελειών που θα προκύψουν τότε βιάζεται υπερβολικά. Για παράδειγμα αν του πω ότι το οικονομικό όφελος θα είναι η εξαφάνιση της παγκόσμιας φτώχειας τότε μάλλον πιστεύω θα τον κερδίσω... Ασφαλώς τα αποτελέσματα μιας τέτοιας πολιτικής (αν εφαρμοστεί μόνο στην Ελλάδα) δεν μπορούν να έχουν τόσο μεγάλα θετικά αποτελέσματα, σε καμία περίπτωση όμως να μην τα υποτιμούμε. Ούτε εγώ είμαι σε θέση ούτε κατά προσέγγιση να δώσω νούμερα, αλλά πιστέψτε με τα οφέλη θα είναι μεγάλα τόσο για να βρουν δουλειά οι άνεργοι και να ανέβουν οι μισθοί των εργαζομένων όσο και για να αυξηθεί η ποιότητα και να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων, για να μην αναφερθεί πόσο σημαντικά θα είναι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα που θα έχει η αναβάθμιση της παιδείας...

Mία ενδιαφέρουσα οικονομική μελέτη για την ελληνική οικονομια

2010-09-13T01:01:00.006+03:00

Σήμερα ανακάλυψα μία πολύ ενδιαφέρουσα οικονομική μελέτη την οποία ενημερώθηκα στο σάιτ της φιλελεύθερης συμμαχίας (εδώ). Υπάρχει όμως και ένα νέο μπλογκ που σχετίζεται με αυτήν (εδώ).

Η μελέτη είναι σοβαρή, απλή και άμεση, αναφερόμενη τόσο στα αίτια της κατάστασής μας, όσο και τις πολιτικές που πρέπει να εφαρμόσουμε, για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε με βιώσιμο τρόπο τα προβλήματά μας. Είναι αρκετά διαφωτιστική, χωρίς να είναι υπερβολικά λεπτομερής, για κάποιον που θέλει ειλικρινά να καταλάβει τι έγινε και τι πρέπει να γίνει.

Παρακάτω παραθέτω σκόρπια κάποιους πίνακες και αποσπάσματα που μου φάνηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα:

2.
«Πρέπει να μειωθεί ο δημόσιος τομέας; Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι
ότι το ο δημόσιος τομέας είναι πολύ μεγάλος αλλά ότι τα χρήματα δεν
δαπανώνται αποτελεσματικά. Η ποιότητα, δηλαδή, των δημοσίων υπηρεσιών
μπορεί να βελτιωθεί και παράλληλα να εξοικονομηθούν χρήματα. Αυτά τα
χρήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την χρηματοδότηση άλλων δημοσίων
υπηρεσιών, των οποίων η χρηματοδότηση είναι ελλιπής αλλά είναι σημαντικοί για
την ανταγωνιστικότητα, όπως π.χ. επενδύσεις σε υποδομές και ανθρώπινο
δυναμικό. Πρέπει να υπάρχουν δείκτες μέτρησης της παραγωγικότητας στον
δημόσιο τομέα, όπως συμβαίνει σε κάθε ιδιωτική εταιρεία ενώ οι δημόσιες
υπηρεσίες πρέπει να αξιολογούνται με βάση τον τρόπο με τον οποίο
επιτυγχάνουν συγκεκριμένους στόχους παραγωγικότητας.»

«4η εσφαλμένη άποψη: Οι τιμές πολλών αγαθών είναι προσιτές μόνο επειδή η
κυβέρνηση επιβάλλει ανώτατες τιμές. Αν απελευθερωθεί η αγορά, οι τιμές θα
αυξηθούν. Οι αγορές απελευθερώνονται πραγματικά όταν καταργούνται τα ρυθμιστικά
εμπόδια που αποτρέπουν την είσοδο νέων επιχειρήσεων. Αυτά τα εμπόδια
επιβάλλονται από το κράτος, συχνά λόγω πολιτικών πιέσεων από υπάρχουσες
επιχειρήσεις και άλλα συμφέροντα. Η κατάργηση των εμποδίων προκαλεί την είσοδο
νέων επιχειρήσεων οδηγώντας έτσι σε μείωση των τιμών, χωρίς την ανάγκη επιβολής
ανώτατων τιμών. Ρυθμίσεις που ελέγχουν άμεσα το επίπεδο των τιμών πρέπει να
χρησιμοποιούνται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν η αγορά είναι πολύ μικρή για
να υποστηρίζει πολλές επιχειρήσεις.»

5.
«5η εσφαλμένη άποψη: Η καλύτερη στρατηγική ανάπτυξης έγκειται στον
προσδιορισμό από την κυβέρνηση βιομηχανικών κλάδων με προοπτικές, και στην
επιδότηση των επενδύσεων σε αυτούς τους κλάδους. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων
καταλήγουν πολύ συχνά στις τσέπες κομματικών φίλων και σπαταλώνται. Ο
προσδιορισμός βιομηχανικών κλάδων με προοπτικές πρέπει να γίνεται από
επιχειρηματίες που επενδύουν τα δικά τους κεφάλαια και όχι από δημόσιους
λειτουργούς. Ο ρόλος της κυβέρνησης πρέπει να περιορίζεται στην εξασφάλιση ενός
απλού και διαφανούς θεσμικού πλαισίου λειτουργίας για τις επιχειρήσεις. Αυτό στην
περίπτωση της Ελλάδας προϋποθέτει την κατάργηση πολλών από τις υπάρχουσες
ρυθμίσεις, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι λίγες ρυθμίσεις που είναι χρήσιμες θα
εφαρμόζονται αυστηρά.»

6.
«6η εσφαλμένη άποψη: Ρυθμίσεις που περιορίζουν αυστηρά τις απολύσεις ωφελούν
τους εργαζόμενους. Αυστηροί περιορισμοί στις απολύσεις αποθαρρύνουν τις
επενδύσεις και τη δημιουργία θέσεων εργασίας λόγω του κόστους που επιβάλλουν στις
επιχειρήσεις σε περιόδους ύφεσης. Τα κύρια θύματα των περιορισμών αυτών είναι οι
νέοι, όπως αποδεικνύεται από το τεράστιο ποσοστό ανεργίας αυτών στην Ελλάδα και σε
άλλες χώρες με παρόμοιες περιοριστικές ρυθμίσεις, όπως η Γαλλία και η Ισπανία.»

Βέβαια όλα αυτά είναι ανούσια, αφού στην Ελλάδα έχουμε καπιταλισμό... Ε, και προφανώς αυτός φταίει για την οικονομική μας κατάσταση. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες...

Φοιτητές εναντίον της βίας στο πανεπιστήμιο!

2010-06-01T01:38:00.002+03:00

Κάποιοι φοιτητές του τμήματος νομικής αποφασίσαμε να αναλάβουμε μία πρωτοβουλία, για να αλλάξει κάτι στο ελληνικό πανεπιστήμιο αρχίζοντας φυσικά από το τμήμα μας. Το ιστορικό και τα αιτήματα παρατίθενται παρακάτω. Και εδώ: http://www.gopetition.com/online/36757.html υπάρχει το link, ώστε να υπογράψει όποιος συμφωνεί και είναι φοιτητής νομικής. Το κείμενο με τις υπογραφές θα δοθούν στον πρόεδρο του τμήματός μας.
Το group στο facebook βρίσκεται εδώ: http://www.facebook.com/group.php?gid=104702332910839

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης καταμέτρησης των εκλογικών αποτελεσμάτων, αρκετοί από εμάς γίναμε μάρτυρες διαδοχικών κρουσμάτων βίας μεταξύ φοιτητικών παρατάξεων που προσπαθούσαν να λύσουν, όχι και με το... δημοκρατικότερο θα έλεγε κανείς τρόπο, τις διαφορές τους που είχαν προκύψει κατά την εκλογική διαδικασία. Τραμπουκισμοί εκ μέρους, κυρίως της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ, κατέληξαν σε άγριο ξύλο, με αποτέλεσμα την εισαγωγή συμφοιτητών μας στο νοσοκομείο και τη διακοπή της διαδικασίας της καταμέτρησης ύστερα από την εμφάνιση των κομματικών μπράβων, που σκοπό είχαν να «επιβάλουν την τάξη», με καδρόνια και λοστάρια. Φαινόμενα χουλιγκανισμού, που καμία θέση δεν έχουν στο πανεπιστήμιο.

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που βιώνουμε τέτοια φαινόμενα βίας στο πανεπιστήμιο (το αντίθετο μάλλον). Το σίγουρο πάντως είναι πως ήταν πρωτόγνωρα, από απόψη εντάσης και εκτάσης, με αποτέλεσμα να μας προκαλέσουν οργή και βαθιά θλίψη. Οργή για τους υπαίτιους των επεισοδίων, και θλίψη για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το δημόσιο πανεπιστήμιο, και ειδικά η Σχολή μας, η Νομική.

Όπως είναι ευρύτερα γνωστό, τέτοια κρούσματα βίας παρατηρούνται συχνά στο ελληνικό πανεπιστήμιο, χωρίς συνέπειες για τους υπαίτιους αυτών και μάλιστα χωρίς καμία προσπάθεια συνέτισής τους εκ μέρους της διοίκησης, εξαιτίας και της μη ορθής εφαρμογής του νόμου που αφορά το πανεπιστημιακό άσυλο, με αποτέλεσμα οι φοιτητές να μένουν ουσιαστικά απροστάτευτοι από τέτοιου είδους επιδρομές εντός των χώρων της σχολής.

Γι’ αυτούς τους λόγους, λοιπόν, απαιτούμε από τη διοίκηση, και κάθε αρμόδιο, να ζητήσει αποζημίωση από τους υπεύθυνους των καταστροφών, ως ελάχιστο μέσο υλικής και ηθικής αποκατάστασης της αναταραχής.
Όπως επίσης, ζητούμε τη θέσπιση πλαισίου κανόνων που να προβλέπουν κυρώσεις για όποιον παρεμποδίζει με παράνομες βίαιες ενέργειες την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου και θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των φοιτητών.

Σκοπός μας είναι να δώσουμε ένα τέλος στην αυθαιρεσία ομάδων που καπηλεύονται το άσυλο για να υπερασπιστούν τα δικά τους συμφέροντα εις βάρος όλων των άλλων φοιτητών. Πιστεύουμε πως αυτός είναι ένας στόχος καθολικά αποδεκτός και γι' αυτό ζητούμε τη συμμετοχή και την υποστήριξή σας για την επίτευξή του.

Mπορούμε να γίνουμε 1000 χρονών;

2010-05-20T18:31:00.000+03:00

Το απόγειο της Πολιτικής Παρακμής- Χειρότερα δε γίνεται

2010-05-07T13:57:00.003+03:00

Μιλάμε χρόνια τώρα για την παρακμή και για την κρίση του πολιτικού συστήματος που εκτός των άλλων μας έφερε και στην κατάσταση που βιώνουμε σήμερα και πράγματι η παρακμή του πολιτικού συστήματος ήταν μεγάλη. Το χειρότερο όμως είναι ότι αυτή η πολιτική παρακμή όχι μόνο συνεχίζει αμείωτη, αλλά αυξάνει και χθες ίσως να έφθασε στο πραγματικό της απόγειο.

Επί τριάντα χρόνια το πολιτικό σύστημα με διαχειριστές του το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία κατάφερε -με αρχή τη δεκαετία του 80- να φέρει την Ελλάδα σε τέτοια δημοσιονομική κατάσταση, ώστε να έχει μεγαλύτερο χρέος από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης και μεγαλύτερο έλλειμμα από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρόλα αυτά η πολιτική παρακμή είναι τώρα χειρότερη και ας πάρουμε ένα ένα τα κόμματα, για να το δούμε...

ΠΑΣΟΚ: Κατάφερε τους μήνες της διακυβέρνησής του να πείσει τις αγορές ότι θα χρεοκοπήσουμε. Και το πρόβλημα είναι ότι, αν οι αγορές πειστούν ότι μία χώρα θα χρεοκοπήσει, τότε όντως η χώρα αυτή λίγο χρέος να έχει χρεοκοπεί (και εμείς έχουμε πολύ!!). Δεν κατάφερε να κάνει τις αγορές έστω και λίγο να ανησυχήσουν όταν με βεβαιότητα ότι θα έπαιρνε τις εκλογές ανακοίνωνε φαρδιά πλατιά ότι θα αυξήσει τα ελλείμματα, για να "αναθερμάνει" την αγορά και να μην πέσουμε στην ύφεση. Δεν κατάφεραν να ανησυχήσουν σχεδόν καθόλου οι αγορές από την ανακοίνωση -την τελείως επίσημη- ότι η χώρα έχει πάνω από 12% έλλειμμα. Έφθασαν όμως οι αγορές πραγματικά να πιστεύουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας μετά τους 5 ή 6 μήνες διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, περίοδο στην οποία επεδείχθη τεράστια κινητικότητα από τη πλευρά της κυβέρνησης και εσωτερικά και εξωτερικά. Δεν ξέρω τι ήταν ακριβώς αυτό, που τους τελευταίους μήνες έκανε τις αγορές να πιστεύουν ότι μπορεί να χάσουν τα χρήματά τους, αν επενδύσουν στους τίτλους του δημοσίου, αλλά αυτό έγινε και προφανώς τη πρώτη και βασική ευθύνη έχει η κυβέρνηση. Έρχεται, λοιπόν, χθες η κυβέρνηση και μετά από αυτή τη βιβλικής σημασίας ανικανότητά της, αντί να απολογηθεί, να αναγνωρίσει τα λάθη της και να καλέσει τις πολιτικές δυνάμεις σε συστράτευση, ώστε να ληφθούν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, εκείνη πυροδοτεί το πολιτικό κλίμα, δίνει άπλετες δικαιολογίες στη Νέα Δημοκρατία, για να μην ψηφίσει τα μέτρα και το χειρότερο μένουνε ακόμα αμφιβολίες (κυρίως στις αγορές) για το αν θα είναι επαρκείς οι ενέργειές μας. Και για το τελευταίο δε φταίει η ένταση των μέτρων, όπως πιστεύω δεν έφταιγε η έντασή των μέτρων του προγράμματος σταθερότητας για την αναξιοπιστία του τελευταίου. Οι αμφιβολίες μένουν γιατί ακόμα δε φαίνεται να υπάρχει συντεταγμένο, μελετημένο και σαφές σχέδιο για μείωση των ελλειμμάτων. Αυτό το σχέδιο είναι που σε μεγάλο βαθμό ακόμα λείπει από τη δημοσιονομική μας πολιτική. Αυτή είναι η τεράστια πολιτική παρακμή της κυβέρνησης και για μένα το επιχείρημα ότι όντως λαμβάνονται μέτρα δυσάρεστα δε λέει τίποτα. Εδώ που έφθασε η κατάσταση αυτά τα μέτρα είναι ευχάριστα σε σχέση με τη μη λήψη μέτρων είναι άλλη μία προσπάθεια να μη φανούν δυσάρεστοι σε λίγο καιρό ανακοινώνοντας ότι δε θα πληρώσουν μισθούς...

Νέα Δημοκρατία: Στην αρχή της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ το στήριξε στη λήψη σκληρών μέτρων, αλλά πολύ γρήγορα εκμεταλλεύτηκε τις δικαιολογίες που χυδαία της έδωσε το ΠΑΣΟΚ (με την κριτική της στην προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά κυρίως με τη σύσταση αυτών των απαράδεκτων εξεταστικών επιτροπών) και στράφηκε κατ'αρχήν εναντίον οποιασδήποτε κίνησης του ΠΑΣΟΚ. Η κριτική που κάνει στο ΠΑΣΟΚ για τη διαχείριση των δημοσιονομικών είναι πάνω κάτω σωστή, αλλά αυτό δε συνιστά και φοβερό προσόν, καθώς τη βολεύει πλήρως να την ισχυριστεί. Ενώ αντίθετα αυτό μετατρέπει ακόμα πιο απαράδεκτη τη στάση της εχθές να μην υπερψηφίσει τα μέτρα.

Παρόλα αυτά τα παραπάνω ασφαλώς δεν αρκούν, για να φθάσει στο απόγειο της πολιτικής της παρακμής. Προφανώς, λοιπόν, για να μη μείνει πίσω και σε αυτό, χθες διέγραψε την Ντόρα Μπακογιάννη από τις τάξεις της, επειδή εκείνη έκανε το χρέος της και ψήφισε τα μέτρα... Κατάφερε, λοιπόν, η Νέα Δημοκρατία να δείξει τρία πράγματα: Πρώτον ότι ο αντιδημοκρατικός τρόπος που λειτουργεί είναι τέτοιος που ο αυταρχισμός δεν περιορίζεται μόνο στη διαμόρφωση των θέσεων της παράταξης, αλλά και στη διαγραφή στελεχών ακόμα και αν αυτά εκφράζουν το 40% των hard-core νεοδημοκρατών, δεύτερον ότι η λαϊκιστική στάση της μη υπερψήφισης των μέτρων δεν περιορίζεται εκεί, αλλά και στη διαγραφή των αντιφρονούντων και τρίτον ότι είναι ακόμα χειρότερη και από το ΠΑΣΟΚ, όταν το τελευταίο διέγραψε το Σημίτη...

ΣΥΡΙΖΑ: Η πολιτική παρακμή του ΣΥΡΙΖΑ έφθασε στο απόγειό της επειδή αυτό το κόμμα είναι περισσότερο στον κόσμο του από ποτέ άλλοτε. Ανέκαθεν γνωρίζαμε ότι βρίσκονται σε διαφορετικό ηλιακό σύστημα. Τελευταία είχαμε διαπιστώσει ότι πλέον είναι σε διαφορετικό γαλαξία. Τώρα καταλάβαμε από τη στήριξη δημοψηφίσματος και από τις προτάσεις για ακύρωση του μηχανισμού στήριξης και την προώθηση ευρωομολόγου (!!!) ότι πλέον κινούνται σε διαφορετικό σύμπαν...

Δεν έχει ανακαλυφθεί κάτι άλλο στο οποίο να μπορούνε να φθάσουν...

ΚΚΕ: Εδώ η πολιτική παρακμή είναι μάλλον η εμφανέστατη. Ακούσαμε πρόσφατα από αυτό το κόμμα ότι δεν είναι υποχρεωμένοι να υπακούν στο σύνταγμα και το βλέπουμε τον τελευταίο καιρό να θέλει σχεδόν κυριολεκτικά και φανερά την κατάρρευση της Ελλάδας. Εγώ τουλάχιστον, αυτό κατάλαβα όταν άκουσα χθες από την Παπαρήγα ότι δε θα βοηθήσει τον καπιταλισμό να βγει από τα αδιέξοδά του...

ΛΑΟΣ: Είναι το μόνο κόμμα που δε βρίσκεται σε καμία περίπτωση στο απόγειο τη πολιτικής του παρακμής. Ε νομίζω ότι αυτό από μόνο του συνιστά επιβεβαίωση της γενικής πολιτικής παρακμής η οποία εχθές ειδικά έφθασε στο απόγειό της...

Το μόνο που μας σώζει από τη χρεοκοπία είναι το γεγονός ότι τα ίδια τα κόμματα και κυρίως τα κόμματα εξουσίας είναι τόσο γαντζωμένα πάνω στο κράτος που αν χρεοκοπήσουμε θα χρεοκοπήσουν και τα ίδια...

Μια εκδήλωση στην παλιά βουλή...

2010-02-09T09:31:00.002+02:00

Χθες στο χώρο της παλιάς βουλής πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της ελληνικής ένωσης για τα δικαιώματα του ανθρώπου μία εκδήλωση με θέμα: "Προς ένα νέο καθεστώς ελληνικής ιθαγένειας". Ομιλητές ήταν οι:

Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος
Γιάννης Παναγόπουλος
Χάρης Κυριαζής
Αχμέτ Μαοβία
Δημήτρης Παξινός
Δημήτρης Μπράτης
Κώστας Παπαϊωάννου και
Δημήτρης Χριστόπουλος

Η συγκεκριμένη ένωση είχε προτείνει πριν ένα χρόνο ένα νέο κώδικα ελληνικής ιθαγένειας και ένα κομμάτι του νέου νομοσχεδίου, που προωθεί η κυβέρνηση, προέκυψε από μία πρότασή της.

Στη χθεσινή, λοιπόν, συγκέντρωση ήρθαν κάποια άτομα που διαφωνούν με το νομοσχέδιο και σκοπός τους δεν ήταν να ακούσουν τις προγραμματισμένες ομιλίες. Σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν θόρυβο, να μας θυμίσουν ότι η "Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" και ίσως να μας τρομάξουν, και εμάς, αλλά κυρίως τους ομιλητές τους οποίους καθύβρισαν.

Και όλα αυτά οι συγκεκριμένοι συμπολίτες μας τα έκαναν με απώτερο σκοπό να προάγουν τις ιδέες τους...

Δεν ξέρω βέβαια ποιος στοιχειωδώς έξυπνος άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ότι όντως προήχθησαν οι συγκεκριμένες ιδέες χθες βράδυ, ακόμα και αν συμφωνεί με αυτές...

Παρόλα αυτά πρέπει και εμείς από τη δίκη μας την πλευρά, που ήμασταν οι προσβληθέντες από τη χθεσινή δράση να σκεφθούμε τι ήταν αυτό που οι συμπολίτες μας έκαναν λάθος και τι είναι αυτό που πρέπει να καταδικάσουμε.

Πρέπει, λοιπόν, απερίφραστα και χωρίς κανένα ενδοιασμό να καταδικάσουμε την προσπάθεια να παρεμποδιστεί η συνέχιση της εκδήλωσης, δηλαδή η έκφραση των απόψεών μας.

Πρέπει επίσης να καταδικάσουμε τις συγκεκριμένες απόψεις με λογική και χωρίς φανατισμό δείχνοντας πόσο λανθασμένες είναι και καταδεικνύοντας παράλληλα την ορθότητα των δικών μας απόψεων.

Εκτός όμως από αυτά δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να καταδικάσουμε την έκφραση των αντίθετων απόψεων γενικά, αλλά να επιτρέψουμε την έκφραση τους ανεπιφύλακτα, εφόσον κατά την έκφρασή τους δεν προσβάλλονται άλλα δικαιώματα. Όσο περισσότερο διαφωνούμε με αυτές, αλλά και κυρίως με τον τρόπο με τον οποίο εκφράστηκαν χθες τόσο περισσότερο πρέπει να επιτρέψουμε στον οποιονδήποτε να σκέφτεται και να τις εκφράζει, αν το θέλει, χωρίς όμως ποτέ να προσβάλλει δικαιώματα άλλων κάνοντάς το. Έτσι θα δείξουμε τη διαφορά μας από άτομα που μετέρχονται τέτοιες πρακτικές, έτσι θα καταφέρουμε να διασώσουμε και το ηθικό έρεισμα των δικών μας απόψεων...

Το επεισόδιο έληξε με την είσοδο της αστυνομίας στην αίθουσα μετά από κάποια λεπτά φασαρίας και την αποπομπή των φωνασκούντων χωρίς άλλα παρατράγουδα.

Στην αστυνομία για την επαγγελματική της αντίδραση οφείλεται ασφαλώς ένα μπράβο, αλλά και ένα ευχαριστώ...

Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ότι όπως και να το κάνουμε η παρουσία της αστυνομίας ήταν όχι απλώς χρήσιμη, αλλά και αναγκαία για τη συνέχιση της εκδήλωσης. Αν όμως η συγκεκριμένη εκδήλωση είχε γίνει στο πανεπιστήμιο, ένα τέτοιο επεισόδιο θα οδηγούσε μάλλον στη ματαίωση της εκδήλωσης και ίσως σε ακόμα χειρότερα παρατράγουδα, όπως έχει γίνει στο παρελθόν... Δυστυχώς όσο και αν γιουχάρουμε όσο και αν διαμαρτυρηθούμε, δεν αρκεί, όταν εκείνοι που μας προσβάλλουν είναι φανατισμένοι, και θα χρειαστεί η δράση της αστυνομίας, για να άρει τη συγκεκριμένη προσβολή...

Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης - 3

2010-01-24T00:55:00.005+02:00

Στην αρχή είχα σκεφτεί η παρούσα ανάρτηση να είναι και η τελευταία μου σε σχέση με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ). Προτίμησα όμως να το επισπεύσω, επειδή φοβάμαι μήπως η εξελίξεις με προλάβουν...

Στο τέλος του ΠΣΑ υπάρχουν κάποια παραρτήματα. Στο τελευταίο από αυτά τα παραρτήματα, που τιτλοφορείται "Χρονοδιάγραμμα Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων", σε έναν πολυσέλιδο πίνακα αναφέρονται οι μεταρρυθμίσεις που πρόκειται να πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα και ο χρόνος πραγματοποίησης της καθεμίας.
Είπα, λοιπόν, χωρίς κανένα δικό μου σχόλιο να ενημερώσω το κοινό μου μόνο για τις μεταρρυθμίσεις που -σύμφωνα με το ΠΣΑ- θα γίνουν το πρώτο τρίμηνο του 2010.

Νομοθεσία για την ανεξαρτησία της Στατιστικής Υπηρεσίας.
Εισαγωγή αποτελεσματικών ελέγχων κατά τη σύνταξη και την υποβολή των δημοσιονομικών στατιστικών.
Υιοθέτηση υποχρέωσης υποβολής εκθέσεων από κάθε υπουργείο, σε μηνιαία βάση.
Δημοσίευση στο διαδίκτυο της μηνιαίας εκτέλεσης του προϋπολογισμού.
Δημιουργία μόνιμων διμερών διυπουργικών ομάδων εργασίας που θα αποτελούνται από υπαλλήλους του Υπουργείου Οικονομικών και των άλλων Υπουργείων.
Βελτίωση της διαφάνειας στις μισθολογικές δαπάνες, μέσω της ενιαίας Αρχής πληρωμών (μόνο η πρώτη φάση θα γίνει το πρώτο τρίμηνο, ενώ το δεύτερο θα γίνει η δεύτερη φάση).
Χρησιμοποίηση εξωτερικών ελεγκτών σε φορείς του δημόσιου τομέα για την υποστήριξη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Καθιέρωση τριετών προϋπολογισμών για κάθε Υπουργείο με ενσωμάτωση περικοπών δαπανών, σύμφωνα με τις οδηγίες του Πρωθυπουργού.
Προτάσεις για τη συγχώνευση ή/και κατάργηση οργανισμών του δημοσίου τομέα.
Σημαντική μείωση του αριθμού επιτροπών επί πληρωμή του δημοσίου τομέα.
Δημιουργία αποθεματικού με τη θεσμοθέτηση ενός ανώτατου ορίου 90% στη διάθεση των πιστώσεων του προϋπολογισμού.
Υιοθέτηση ενιαίας προοδευτικής κλίμακας για όλα τα εισοδήματα.
Εισαγωγή κινήτρων για την έκδοση αποδείξεων.
Κατάργηση αυτοτελούς φορολόγησης και των περισσότερων φοροαπαλλαγών.
Φορολόγηση των διανεμόμενων κερδών στην κλίμακα των φυσικών προσώπων και παροχή κινήτρων στις επιχειρήσεις για επανεπένδυση των κερδών.
Επαναφορά του προοδευτικού φόρου επί της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, των κληρονομιών και των γονικών παροχών.
Νέοι κανόνες στις ενδοομιλικές συναλλαγές (thin capitalization) και μέτρα για την ενίσχυση της φορολογικής λογοδοσίας των υπεράκτιων (off-shore) εταιρειών και των ιδιοκτητών τους.
Αποτελεσματική εφαρμογή φόρου στα κέρδη κεφαλαίου από τις βραχυπρόθεσμες και χρηματιστηριακές συναλλαγές.
Σχεδιασμός και υποβολή νομοθετικών πρωτοβουλιών για την απλούστευση και επιτάχυνση της διαδικασίας σύστασης, αδειοδότησης και λειτουργίας των επιχειρήσεων.
Υπηρεσία για την εποπτεία της αγοράς στη Γενική Γραμματεία Εμπορίου (Ν. 728/2008) για την εφαρμογή νέων κανόνων ελέγχου σχετικά με τις τιμές μεταβίβασης (2008).
Αναδιάρθρωση των επιχειρηματικών και των εμπορικών χρεών.
Απλοποίηση των διοικητικών διαδικασιών του ΕΣΠΑ με στόχο την επιτάχυνση της απορρόφησης των κονδυλίων.
Νέος νόμος για την αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης.
Αναστολή προσλήψεων για το 2010, με εξαίρεση τις αναγκαίες προσλήψεις για την κάλυψη κρίσιμων κενών θέσεων στους τομείς της υγείας, της εκπαίδευσης και της ασφάλειας.
Μείωση συμβάσεων ορισμένου χρόνου έως το 1/3 στους περισσότερες τομείς της κυβέρνησης.
Όλες οι προσλήψεις στο δημόσιο τομέα θα γίνονται μέσω ΑΣΕΠ.
Δημοσίευση στο διαδίκτυο όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης που αφορούν δαπάνες.
Νομοθετική πρωτοβουλία για τη μετανάστευση.
Εξίσωση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών στο δημόσιο, σε συνέχεια καταδικαστικής απόφασης ΔΕΚ.

Και άντε λέω να σας πω και μία από τις μεταρρυθμίσεις που θα γίνει το δεύτερο τρίμηνο του 2010:

Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων...

Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης - 2

2010-01-19T04:32:00.004+02:00

Σε αυτή την ανάρτηση θα ήθελα λίγο να περιγράψω και να σχολιάσω τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει συνολικά η εξοικονόμηση του ελλείμματος.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω ότι ασχολούμενος λίγο με το ΠΣΑ αυτό καθεαυτό, διαπιστώνω δύο πράγματα· πρώτον ότι υπάρχουν πάρα πολλά και σημαντικά πράγματα να σχολιάσω και δεύτερον ότι δυστυχώς είναι γραμμένο τραγικά... Δίνει δηλαδή την εντύπωση από την πρώτη ματιά ότι τρέχανε και δε φτάνανε στο υπουργείο, για να το τελειώσουν. Σε σχέση δηλαδή με τα προηγούμενα ΠΣΑ, παρόλο που είναι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο αναλυτικό (σε αρκετά σημεία) είναι τραγικά πιο κακογραμμένο...

Ας αρχίσουμε, λοιπόν:
Για την επίτευξη του στόχου της μείωσης του ελλείμματος στο 8,7% του ΑΕΠ χρειάζεται σύμφωνα με το ΠΣΑ μια προσαρμογή 9.377 δις (4% του ΑΕΠ). Από τα επιμέρους μέτρα που προβλέπονται κοστολογείται η εξοικονόμηση (από μείωση δαπανών και αύξηση εσόδων) στα 10.345 δις ευρώ (4,3 % του ΑΕΠ). Αυτό κατ'αρχήν είναι αρκετά καλό, να μην είμαστε δηλαδή τσίμα τσίμα για το στόχο μας. Έτσι, αν τα μέτρα πετύχουν και πάμε καλύτερα από το στόχο μας, τότε αυτό θα είναι ένα πολύ καλό δείγμα της αναβαθμισμένης αξιοπιστίας μας.

Από την άλλη η προσαρμογή της τάξης του 4,3% του ΑΕΠ οφείλεται μόνο κατά το 2,6% του ΑΕΠ σε μέτρα μόνιμου χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει λογικά ότι του χρόνου θα έχουμε πάλι έκτακτα μέτρα, έστω και μικρής κλίμακας, για να πετύχουμε το στόχο της προσαρμογής κατά 3,1% που προβλέπεται για το 2011. Επίσης αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα ακόμα και αν όλοι οι επόμενοι προϋπολογισμοί είναι το ίδιο "σκληροί" με αυτόν του 2010 (πράγμα το οποίο δεν ισχύει, αφού προβλέπεται κάθε επόμενος προϋπολογισμός να είναι ηπιότερος από τον προηγούμενο), τότε θα μας πάρει 4 και όχι 3 χρόνια για να φθάσει στην ουσία το έλλειμμα κάτω από το όριο του 3% του ΑΕΠ.

Τέλος θα ήθελα να επισημάνω την άστοχη επιλογή που υπάρχει κατά τη γνώμη μου στην αναλογία μεταξύ της μείωσης των δαπανών και της αύξησης των εσόδων. Κατά τη δική μου γνώμη η κρίση η διεθνής και η δική μας η δημοσιονομική θα ήταν μία ευκαιρία για να μικρύνουμε το κράτος και να το εξορθολογίσουμε χωρίς κατ'αρχήν με αυτό τον τρόπο να μειώσουμε τη δραστηριότητά του. Εγώ, λοιπόν, θα προτιμούσα σαφώς μια μείωση των δαπανών του κράτους κατά 4%, να μην μπει δηλαδή ούτε ένας νέος φόρος, και να παρθούν όμως δραστικά μέτρα μείωσης των δαπανών. Αντ' αυτού οι δαπάνες θα μειωθούν μόνο κατά 1,9% του ΑΕΠ ενώ η αύξηση των εσόδων θα είναι 2,4% (θα φτάσουν το 41,9% του ΑΕΠ). Και όχι μόνο αυτό αλλά από το 1,9% του ΑΕΠ που προβλέπεται ως μείωση δαπανών το 1,3% οφείλεται απλώς στη μη επανάληψη των έκτακτων δαπανών που έγιναν το 2009...

Γενικά η ιδιωτική κατανάλωση είναι πολύ περισσότερο αποτελεσματική από την κρατική (πραγματικά πολύ περισσότερο όμως και ακόμα περισσότερο στην Ελλάδα) και για αυτό το λόγο είναι και το ίδιο περισσότερο αναπτυξιακή. Δεδομένου, λοιπόν, ότι έχουμε αποδεχθεί ότι θα μειώσουμε τα ελλείμματα και δε θα κάνουμε επεκτατική (κεϋνσιανη) δημοσιονομική πολιτική (εγώ δεν ξεχνάω ότι αυτό έλεγε στην ουσία το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά), μία αύξηση της συμμετοχής του κράτους στην οικονομία είναι για την τελευταία τελείως επιβαρυντική την ώρα που προσπαθεί να βγει από μία ύφεση και είναι το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε.

Δυστυχώς από ότι φαίνεται άλλη μια σημαντική ευκαιρία χάνεται...

Μία άλλη προσέγγιση στην Κλιματική Αλλαγή

2010-01-16T17:18:00.003+02:00

Πραγματικά δεν έχω ιδέα αν αυτό που ισχυρίζονται οι τύποι είναι έστω και ελάχιστα σωστό ή εφικτό ή οτιδήποτε, αλλά και πάλι νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον να το έχει ακούσει κανείς...
Σίγουρα πάντως αυτοί δεν είναι ούτε ηλίθιοι ούτε βλαμμένοι...

Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης - 1

2010-01-16T16:34:00.005+02:00

Ψηφίστηκε το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης σύμφωνα με το οποίο υποτίθεται ότι θα προχωρήσει η δημοσιονομική πολιτική της χώρας τα επόμενα χρόνια. Το πρόγραμμα έχει πολλές αδυναμίες, οι σημαντικότερες από τις οποίες πηγάζουν από το γεγονός ότι ναι μεν εκφράζεται σαφής ο στόχος για μείωση των ελλειμμάτων, αλλά κάποια πολύ σωστά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση θεωρούνται μέτρα ταμπού, επειδή πολύ απλά τα είχε προτείνει ο Καραμανλής προεκλογικά και τώρα η κυβέρνηση ντρέπεται να τα εφαρμόσει. Από την άλλη όμως το σημαντικότερο διακύβευμα του προγράμματος είναι να καταφέρει το κράτος να το εφαρμόσει χωρίς παρεκκλίσεις (προς το χειρότερο, προς τη μη σύγκλιση δηλαδή). Αν όντως καταφέρει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να το υλοποιήσει και καταφέρει επίσης να συμμαζέψει το ασφαλιστικό σύστημα σε ένα σημαντικό βαθμό, τότε τα πράγματα θα απέχουν ασφαλώς πάρα πολύ από να τα πεις καλά, αλλά θα έχουμε ασφαλώς ξεφύγει από αυτή την οιονεί χρεωκοπία στην οποία βρισκόμαστε...
Πέρα όμως από αυτές τις γενικές παρατηρήσεις θέλω να κάνω και μερικά ειδικότερα σχόλια για τα θετικά και τα αρνητικά του προγράμματος και για αυτό το λόγο θα του αφιερώσω μερικές αναρτήσεις...

Θα ήθελα να αρχίσω επισημαίνοντας μία χρόνια αδυναμία του πολιτικού μας συστήματος που από ότι φαίνεται είναι προγραμματισμένο να ακολουθεί τη σταθερότητα και την ανάπτυξή μας μέχρι και το 2013.

Την πρώτη χρονιά έχουμε μείωση του ελλείμματος 4 μονάδες, τη δεύτερη 3,1 μονάδες, την τρίτη 2,8 μονάδες και την τέταρτη εκεί που θα περίμενε κανείς να έχουμε μείωση κατά δύο μονάδες ή κάτι τέτοιο ξαφνικά το μειώνουμε μόνο 0,8 μονάδες. Αναρωτιέται κανείς γιατί συμβαίνει αυτό και το καταλαβαίνει αμέσως αν κάνει την απλή αφαίρεση 2013-2009=4...

Ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω

2010-01-14T12:43:00.007+02:00

«Ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω»
Αυτό είπε η Άννα Διαμαντοπούλου σήμερα στην πρώτη γραμμή αναφερόμενη στην κριτική που ασκείται στο ΠΑΣΟΚ, αποδεχόμενη προφανώς στην κυβέρνηση κάποιες αδυναμίες. Παρόλο που προσωπικά είμαι (θεωρητικά τουλάχιστον) πολύ υπέρ της συγκεκριμένης ρήσης, για αυτή την περίπτωση και γενικά για την πολιτική είναι πάρα πολύ λανθασμένη... Και αυτό ισχύει για τον πολύ απλό λόγο ότι η κριτική στην πολιτική δεν αντιστοιχεί με το λίθο του ρητού. Στην πολιτική αυτό που γίνεται είναι να επισημαίνονται οι αμαρτίες, δηλαδή, οι αδυναμίες τα λάθη και οι λανθασμένες πολιτικές, και να προτείνονται τα καλά καγαθά, δηλαδή οι σωστές πολιτικές. Το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση ασφαλώς πρέπει να απαντάει στην κριτική, αν δεν τη δέχεται, και να επιχειρηματολογεί και για ποιο λόγο αυτή είναι αστήρικτη, αλλά δεν μπορεί να προτρέπει την αντιπολίτευση στην αποχή από την κριτική, ειδικά όταν αυτός είναι ο θεσμικός της ρόλος. Το ότι η Νέα Δημοκρατία μπορεί να τα έκανε ή να τα είχε κάνει χειρότερα μπορεί και πρέπει και αυτό να επισημαίνεται, αλλά σε καμία περίπτωση δε σημαίνει αυτό ότι δε δικαιούται η αξιωματική αντιπολίτευση να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση.
Δυστυχώς αυτή η άποψη που περιρρέει γενικά στην πολιτική επικαιρότητα και που εν προκειμένω εξέφρασε η Διαμαντοπούλου -που γενικά είναι μία πολύ σοβαρή για τα ελληνικά δεδομένα πολιτικός και μία από τους υπουργούς της κυβέρνησης που ακόμα υπάρχει κάποια ελπίδα ότι μπορεί να λύσει κάποια προβλήματα- εκτός από λανθασμένη είναι αρκετές φορές και επικίνδυνη, επειδή υπονοεί ότι η Νέα Δημοκρατία εξαιτίας της ήττας της με 10 μονάδες διαφορά, πρέπει να βάλει κάτω το κεφάλι και σε κάθε περίπτωση να γνέφει συγκαταβατικά κάθε φορά που κάνει ή λέει κάτι το ΠΑΣΟΚ. Κάτι τέτοιο είναι από άποψη λειτουργίας του πολιτικού συστήματος απαράδεκτο...

Αυτά που θα έπρεπε να είναι Αυτονόητα...

2010-01-10T05:34:00.003+02:00

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100016_10/01/2010_386159

Στο παραπάνω άρθρο φαίνεται για άλλη μία φορά ότι τα βασικά προβλήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα και που είναι σε όλες τις υπόλοιπες δυτικές χώρες λίγο έως πολύ λυμένα δεν έχουν καμία σχέση στην πραγματικότητα με το αν η λύση θα είναι δεξιά ή αριστερή. Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν διάφοροι ότι για τα προβλήματά μας φταίνε ο καπιταλισμός, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ή οτιδήποτε άλλο... Όπως και να το κάνουμε, άλλες χώρες του κόσμου τα έχουν λύσει αυτά τα προβλήματα...
Για τα προβλήματα, λοιπόν, που έχουν αλλού αναμφισβήτητα λυθεί δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογίες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε τι κάνανε οι άλλοι και να το κάνουμε και εμείς... Στην Ελλάδα όμως εμείς έχουμε το κουσούρι ούτε τα λυμένα να μην μπορούμε να λύσουμε. Ίσως είναι στην προσπάθειά μας να μην ανήκουμε στην Ευρώπη και προφανώς και να μην της μοιάζουμε κιόλας, σαν το μωρό που επειδή του λέμε να μη βάλει το χέρι στην πρίζα αυτό πάει και το βάζει...
Τέτοιοι είμαστε...

Εναλλακτική Θητεία για ιδεολογικούς λόγους.

2009-12-29T14:57:00.002+02:00

Στην Ελλάδα έχει θεσπισθεί πάνω από δέκα χρόνια τώρα η άοπλη στρατιωτική θητεία και η εναλλακτική κοινωνική θητεία για θρησκευτικούς και ιδεολογικούς λόγους. Σε σχέση με την κανονική στρατιωτική θητεία και οι δύο διαρκούν αρκετά περισσότερο και για αυτό έχουν εκφραστεί απόψεις ότι η συγκεκριμένη διαφοροποίηση είναι αντισυνταγματική. Εγώ δε νομίζω ότι όντως ισχύει αυτό, αλλά σε κάθε περίπτωση η αυξημένη διάρκεια που έχουν οι δύο θητείες σε σχέση με την κανονική εξασφαλίζει το ότι εκείνοι που τις επιλέγουν το κάνουν για ειλικρινείς λόγους. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να έχουμε και αυξημένες θητείες για την αποτροπή της κατάχρησης του συγκεκριμένου δικαιώματος και επιτροπές που κρίνουν (πώς άραγε;) τα ιδεολογικά ή ακόμη και τα θρησκευτικά φρονήματα κάποιου πολίτη.

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο βίντεο εισάγει κάποιους σημαντικούς προβληματισμούς για το συγκεκριμένο θέμα.

Πάντως σε ότι αφορά τις αιτήσεις για ιδεολογικούς λόγους από τα νούμερα που αναφέρονται* φαίνεται από τη μία ότι οι συγκεκριμένες αιτήσεις είναι ελάχιστες και αφορούν πάρα πολύ λίγους συμπολίτες μας, αλλά από την άλλη ότι υπάρχει πρόβλημα, όταν πάνω από τις μισές έχουν απορριφθεί. Εγώ τουλάχιστον αδυνατώ να καταλάβω τι διαφορετικό μπορεί να ωθήσει κάποιον να δεχθεί να κάνει μια τόσο πολύ αυξημένη θητεία, τι άλλο δηλαδή εκτός από μία σίγουρα προστατευτέα ιδεολογική αντίθεση ή ευαισθησία.

*έχουν γίνει για ιδεολογικούς λόγους 28 αιτήσεις και έχουν απορριφθεί οι 15 (αυτά μέχρι το 2008)

Εθελούσια Έξοδος στον ΟΤΕ...

2009-12-24T14:07:00.002+02:00

Ο Βουρλούμης εξέφρασε τη βούλησή του να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, για να μειώσει το προσωπικό του ΟΤΕ. Αυτό θα γινόταν με κόστος των υπόλοιπων εργαζομένων, όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν και στον ΟΤΕ και σε άλλες επιχειρήσεις, και τελείως άδικα για τους υπόλοιπους εργαζομένους οπουδήποτε αλλού οι οποίοι απολύονται κανονικά. Ο Ανδρέας Λοβέρδος (για τους χειρισμούς του οποίου στο ασφαλιστικό επιφυλάσσομαι να κάνω αρκετές αναρτήσεις στο προσεχές μέλλον) αντέδρασε άμεσα και αποφασιστικά με τον καλύτερο τρόπο δηλαδή αρνητικά.

Το θέμα όμως είναι ότι, αν δε θέλουμε να λέμε τη μισή αλήθεια, πρέπει να εξετάσουμε και τις ανάγκες του ΟΤΕ. Λόγω κρίσης και λόγω του ανοίγματος της αγοράς των τηλεπικοινωνιών είναι προφανές ότι έχει χάσει και ότι θα χάσει ένα κομμάτι της αγοράς. Αναγκαστικά, λοιπόν, θα μειωθούν οι ανάγκες του για προσωπικό. Η απασχόληση γενικά έχει αυξηθεί κατά πολύ με τη δημιουργία των διαφόρων νέων εταιριών. Είναι λογικό στον ΟΤΕ να μειωθεί το προσωπικό εκτός αν θέλουμε ο ΟΤΕ να πληρώνει περιττούς εργαζομένους με αποτέλεσμα σε λίγο καιρό να μην αντέξει στον ανταγωνισμό και να χρεοκοπήσει.

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, δεν μπορούμε να έχουμε δηλαδή και καινούριες εταιρίες που να προσλαμβάνουν καινούριο προσωπικό και τον ΟΤΕ να μην απολύει κανέναν εργαζόμενο και ταυτόχρονα να είναι και κερδοφόρος.

Πρέπει, λοιπόν, να βρεθεί κάποιος άλλος τρόπος (πέραν των προγραμμάτων εθελουσίας εξόδου), για να μπορεί ο ΟΤΕ να αποδεσμευθεί από εργαζομένους που δε χρειάζεται. Πρέπει να του επιτραπεί να απολύει εργαζομένους (νομίζω ότι στο τωρινό νομικό πλαίσιο δεν μπορεί να το κάνει παρά μόνο στο νεοπροσληφθέν προσωπικό). Πρέπει, λοιπόν, και ο Λοβέρδος και η κυβέρνηση γενικά να ξεκαθαρίσει έτσι το τοπίο και να εφαρμόσει επί τέλους μια υποτυπώδη ισότητα στις εργασιακές σχέσεις...

Ασφαλιστικό - Μια ριζοσπαστική Λύση

2009-12-15T21:18:00.004+02:00

Το ασφαλιστικό είναι ένα μακρόχρονο λογιστικό πρόβλημα του ελληνικού κράτους. Η αδυναμία να λύσουμε αυτό το -επαναλαμβάνω- λογιστικό πρόβλημα είναι περίτρανη απόδειξη ότι η δημοκρατία μας κάπου χολαίνει, καθώς δεν μπορεί να λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις (που είναι δηλαδή κουκιά μετρημένα και) που πρέπει να ληφθούν...
Ακούμε πολύ συχνά για το ασφαλιστικό ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα ΤΩΡΑ, γιατί μετά θα είναι πολύ αργά. Πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε την πραγματικότητα ότι το πολύ αργά έχει στην ουσία φθάσει. Είναι πολύ αργά, για να λύσουμε το ασφαλιστικό διατηρώντας το γενικό πλαίσιο εντός του οποίου ισχύει.

Θα ήθελα, λοιπόν, και εγώ να κάνω μία πρόταση παρεμφερή με εκείνη που έχουν κάνει και άλλες φωνές του ελληνικού πολιτικού κόσμου, και η οποία βασικά στηρίζεται στην πρόσφατη πρόταση του Στέφανου Μάνου για το συγκεκριμένο ζήτημα.

Προτείνω, λοιπόν, αντί να παίρνουν όλοι 10.395 ευρώ, όπως λέει ο Στέφανος Μάνος, να παίρνουν 10.395-0,5*(των εισοδημάτων τους) ¹ όσοι βγάζουν κάτω από 20.790 ευρώ και όσοι βγάζουν πάνω από 20.790 ευρώ να μην παίρνουν τίποτα. Αυτό το νούμερο αφενός θα εξασφαλίζει κατώτατη σύνταξη πολύ μεγαλύτερη από αυτή που παίρνουν αυτή τη στιγμή οι χαμηλά αμειβόμενοι συνταξιούχοι και αφετέρου θα εξοικονομήσει τα χρήματα που λείπουν από τον προϋπολογισμό, ώστε να μη χρειαστεί να υπάρξει αύξηση των φόρων, όπως ο κος Μάνος περιγράφει (αφού θα καλύπτονται και εκείνα που υπολογίζει ο Στέφανος Μάνος ότι πάνε μεν στα ταμεία αλλά στην ουσία προορίζονται για το κομμάτι της υγείας).

Με αυτό τον τρόπο δηλαδή θα εξασφαλίζεται από τη μία κατώτατη σύνταξη για όλους 10.395 ευρώ, αλλά από την άλλη θα απελευθερωθεί και το κράτος από το να δίνει αυτά τα χρήματα σε εκείνους που έτσι και αλλιώς έχουν σχετικά μεγάλα εισοδήματα (αυτό μπορεί επίσης να μετριαστεί μεταβατικά για εκείνους που έχουν ώριμα συνταξιοδοτικα δικαιώματα).

Θα υπάρξει, λοιπόν, από αυτή την τεράστια μείωση του κόστους εργασίας αντίστοιχη έκρηξη της ανάπτυξης, που θα φανεί και στην τεράστια αύξηση της απασχόλησης και στην αύξηση της παραγωγής, μάλιστα χωρίς να υπάρξει επιβάρυνση και από τυχόν αύξηση των φόρων.

Από εκεί και πέρα, ως προς στο κομμάτι της υγείας μπορεί να γίνει κάτι παρόμοιο· να χρησιμοποιηθούν δηλαδή αφενός οι περιουσίες των ασφαλιστικών ταμείων για να καλύψουν τις βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες ανάγκες των ασφαλισμένων· και να επιδοτηθούν αφετέρου οι εργαζόμενοι με ένα ποσό που πάλι να μειώνεται ανάλογα με τις αποδοχές των εργαζομένων, ωστέ μακροπρόθεσμα να ασφαλιστούν με μία διμερή σύμβαση με όποιο ταμείο θέλουν ιδιωτικό ή δημόσιο.

Προσωπικά, εντυπωσιάζομαι και θεωρώ απίστευτο το γεγονός ότι το ασφαλιστικό παρόλο που και τεράστιο πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι και πρακτικά αδύνατον να λυθεί είναι (με τον υφιστάμενο τρόπο λειτουργίας) και μία προφανής λύση με τεράστια οφέλη για την οικονομία υπάρχει (όπως αυτή), παρόλα αυτά, λοιπόν, εμείς ούτε καν που το συζητάμε... Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι παντογνώστης και ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάνω λάθος ούτε θεωρώ ότι αυτή είναι η καλύτερη πρόταση που μπορεί να υπάρξει, αλλά παρόλα αυτά είμαι αρκετά σίγουρος ότι τουλάχιστον αυτή η λύση είναι πολύ μα πολύ καλύτερη από τα ημίμετρα που όλοι γενικά έχουμε αποδεχθεί ότι σκέφτεται η κυβέρνηση και πραγματικά μου φαίνεται απίστευτο το πώς αντιμετωπίζει η πολιτική μας αυτό το ζήτημα...

¹Θεωρητικά θα μπορούσαν επίσης να δοθούν 10.395-(1/3)*30.085

Η Τραγωδία των Κοινών

2009-12-10T19:41:00.003+02:00

Σε όλες τις χώρες του κόσμου ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πολιτικής πρακτικής αλλά και γενικότερα της κοινωνίας είναι αυτό που ονομάζεται τραγωδία των κοινών -ίσως με μία πιο ευρεία έννοια από αυτή με την οποία ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε-. Αυτό το πρόβλημα, όμως, έχει στην Ελλάδα, πιο πολύ από τις περισσότερες δυτικές χώρες, πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις σχεδόν σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Για τη διαμόρφωση, δηλαδή, των προτεραιοτήτων, των επιλογών και εν τέλει για τη δράση τους, τα άτομα είδικα στη χώρα μας ελάχιστα υπολογίζουν το «υπερατομικό» κοινωνικό συμφέρον, αυτό δηλαδή του οποίου κανένα άτομο δεν είναι ιδιοκτήτης, αλλά την ιδιοκτησία -ηθική και νομική- έχουμε εκχωρήσει σε κάποιο «υπερατομικό» φορέα. Αυτό το συμφέρον μπορεί να σχετίζεται με το γειτονικό περιβάλλον ενός πολίτη, με τα χρήματα των φορολογούμενων, με τη δημόσια περιουσία, με το φυσικό περιβάλλον αλλά και γενικά με τους σκοπούς που πρέπει να επιδιώκει η πολιτεία.

Αυτό το φαινόμενο είναι τόσο βαθιά ριζωμένο μέσα μας που ποτέ ουσιαστικά δεν το αντιλαμβανόμαστε (και εγώ πρώτα άκουσα άλλους να το αναλύουν και μετά το (ψίλο)αντιλήφθηκα). Αυτό, λοιπόν συμβαίνει παντού και θα αρκεστώ να πω μόνο ελάχιστα παραδείγματα:

1. Ένα παράδειγμα είναι οι υπουργοί μας, οι οποίοι κάνουν προσλήψεις στα υπουργεία και στους διάφορους οργανισμούς, των οποίων προΐστανται, σκεπτόμενοι τα εξής: Θα δώσω δουλειά σε 2000 ανθρώπους, θα καλύψω εκεί κάποια κενά (αυτό μπορεί να μην το σκέφτονται καν) και θα ανέβει και η δημοτικότητά μου. Και τίθεται το ερώτημα: η υπηρεσία που θα προσφέρουν αυτά τα 2000 άτομα αξίζει τα 60.000.000 ευρώ που θα δαπανώνται για αυτούς κάθε χρόνο; Αυτή η ερώτηση που θα έπρεπε πάντοτε να τίθεται (και που μάλλον θα έπρεπε να είναι το μοναδικό μας κριτήριο για τέτοιες αποφάσεις) νομίζω δεν τίθεται ουσιαστικά ποτέ. Γίνεται ακόμα περισσότερο αντιληπτό αυτό στην αντίστροφη περίπτωση (βέβαια εδώ αναπόφευκτα θα μειώσω την πρακτική ισχύ της επιχειρηματολογίας μου, επειδή ειδικά σε αυτή την περίπτωση έρχομαι σε κατά μέτωπο αντίθεση με μια πολυ βαθιά ριζωμένη ιδεοληψία), όταν δηλαδή καταργούνται θέσεις του δημοσίου (στο ενδεχόμενο μάλλον κατάργησής τους, γιατί εγώ τουλάχιστον δε θυμάμαι ποτε να έχει γίνει αυτό στην πράξη). Σε αυτή την περίπτωση το μονο που σκεφτόμαστε είναι ότι θα χαθούν θέσεις εργασίας και άρα η συγκεκριμένη πολιτική είναι εξ ορισμού λανθασμένη. Ούτε τα ελλείμματα μας νοιάζουν, ούτε το γεγονός ότι μπορεί οι εργαζόμενοι να μη μας χρειάζονται, ακόμα και αν καταργηθεί πλήρως μια υπηρεσία, εμείς θα βρούμε σώνει και καλά ένα μέρος να βάλουμε τους εργαζομένους της, κάπου δηλαδή που προηγουμένως δεν υπήχε καμία χρησιμότητα ή ανάγκη για αυτούς.

Έδω θέλω να προσθέσω ότι κάθε θέση στο δημόσιο στέρει χοντρικά αλλά στην ουσία μία θέση από την ιδιωτική οικονομία(για να μην πω δύο), καθώς η συνολικές θέσεις εργασίας σε μια οικονομία συντηρούνται από δεδομένους πόρους, που προέρχονται από το δημόσιο και τους ιδιώτες. Η μεγέθυνση του δημοσίου προφανώς δεν αυξάνει τους συνολικούς πόρους, καθώς το δημόσιο χρηματοδοτείται τελικά από τους ιδιώτες και η μεγέθυνσή του δηλαδή σημαίνει τη σμίκρυνση του ιδιωτικού τομέα. Και εδώ παρατηρούμε πάλι την τραγωδία των κοινών. Τα 2000 άτομα που μπορεί να χάσουν τη θέση τους αν καταργηθεί ένας δημόσιος οργανισμός θα «αγωνισθούν» πολύ έντονα, για να κρατήσουν τις θέσεις τους, επειδή αυτοί είναι ορατοί και ξέρουν ποιοι είναι, οι τετρακόσιες χιλιάδες όμως άνεργοι που έχουν χοντρικά 2.000/400.000(1/200) πιθανότητα να βρουν δουλειά αν το δημόσιο εξοικονομήσει πόρους, αντί να αντιδράσουν κατά το 1/200 ο καθένας ώστε θεωρητικά να εξισοροπηθούν τα συμφέροντα, αυτοί δεν αντιδρούν καθόλου... Αυτή ειναι η τραγωδία των κοινών.

2. Τα ίδια παρατηρούμε και στο χώρο του πανεπιστημίου. Πριν λίγο καιρό είπα σε κάποιον προσκείμενο στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ ότι είμαι εναντίον των φοιτητικών παρτάξεων και μου λέει «γιατί, τι δε σου αρέσει;», λεώ λοιπόν «κοίτα γύρω σου» δείχνοντας τις αφίσες και τα τραπεζάκια που έχουν καταντήσει τα πανεπιστήμιά μας κάτι μεταξύ κομματικών γραφείων και σκουπιδότοπων. Μου λέει, λοιπόν, «α, δε σου αρέσει; Εμένα μου αρέσει» και σκεφτόμουνα μετα ότι έπρεπε να πω: «Το δωμάτιό σου έτσι το έχεις;». Παρόλα αυτά αυτό που μου είπε έχει μια αλήθεια μέσα του και είναι ακριβώς άλλη μια εκδήλωση της τραγωδίας των κοινών. Εμένα είναι λογικό να μου αρέσει να έχω ένα τοίχο κάπου (που να μην είναι δικός μου) και να μπορώ να κολλάω ό,τι αφίσα θέλω, εγώ στο κάτω κάτω μπορεί να θέλω να υπάρχει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου μέσα στη μέση του κέντρου της Αθήνας για να μπορώ να πηγαίνω να παίζω τσάμπα με τους φίλους μου, το ερώτημα είναι αν θα έκανα το ίδιο αν ο χώρος ήταν δικός μου και το θέμα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι το πανεπιστήμιο ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ στις φοιτητικές παρατάξεις (που αν τους ανήκε δε θα τον χρησιμοποιούσαν έτσι...) και ο σκοπός του πανεπιστημίου είναι να προσφέρει παιδεία, όχι χώρο για αφίσες. Παρόμοιοι είναι και οι λόγοι που μας οδηγούν στις καταλήψεις, στις καταστροφές και σε όλα τα άλλα παρατράγουδα (αναρωτιέμαι αν οι «αναρχικοί» βάφουν και στα δικά τους σπίτια τα συνθήματα που βάφουν σε όλα τα υπόλοιπα)

3. Αφαλώς το ίδιο βλέπουμε στην πράξη και με τα δάση μας. Το δάσος «ανήκει» σε όλους μας και υπάρχουν και οργανισμοί κρατικοί που αποστολή έχουν να το προστατέψουν. Από την άλλη υπάρχουν άτομα που βρίσκονται σε θέση να αποκομίσουν προσωπικό ατομικό συμφέρον εις βάρος του δάσους(παράνομο προφανώς). Τι μας έχει δείξει η πρακτική στη χώρα μας; Ποιος νικάει τελικά; Το ένα άτομο ή όλοι εμείς- που έχουμε και τη «βοήθεια» του κράτους; Αυτή είναι η τραγωδία των κοινών...

4. Πρόσφατα παρατήρησα το παρκάτω -συνηθισμένο γενικά- συμβαν σε μία πολυκατοικία. Κάποιος είχε αφήσει κάτι άδεια κουτιά και χαρτιά στο διάδρομο, o διαχειριστής, λοιπόν, έγραψε ένα έντονο σημείωμα στο οποίο ζητούσε από τον υπεύθυνο να μαζέψει τα σκουπίδια του. Σκέφτηκα, λοιπόν, ο συγκέκριμενος ένοικος της πολυκατοικίας αντί να αφήσει τα σκουπίδια του μέσα στο δικό του σπίτι που είναι αποκλειστικά δικό του αποφάσισε να τα αφήσει στο διάδρομο που είναι όμως και εκείνος δικός του κατα ένα μικρότερο όμως ποσοστό. Αυτό το μικρότερο ποσοστό όμως ιδιοκτησίας δεν ήταν τόσο μικρό για το διαχειριστή ο οποίος προέβη στη συγκεκριμένη επίπληξη. Άραγε άν τα συγκεκριμένα σκουπίδια είχαν πεταχτεί στο πεζοδρόμιο το ποσοστό «ιδιοκτησίας» μας επ'αυτού θα ήταν αρκετό, για να μας κάνει να αντιδράσουμε;

Είναι σίγουρο ότι περισσότερο θα ενδιαφερθούμε για κατι που είναι τελείως δικό μας παρά για κάτι που θεωρητικά μας ανήκει σε ένα ελάχιστο ποσοστό, ακόμα και αν προορίζεται για τη χρήση μας.
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να αδιαφορούμε τελείως, πρέπει όλοι μας να προστατέψουμε τα νόμιμα και θεμιτά γενικά μας συμφέροντα από εκείνους που κάθε φορά έχουν ειδικό συμφέρον να τα καταπατούν. Πρέπει όλοι μας να προστατέψουμε τα συμφέροντά μας για το φυσικό μας περιβάλλον, τα συμφέροντά μας ως φορολογούμενων, τα συμφέροντά μας ως φοιτητών, τα συμφέροντα μας ως ανέργων ή εργαζομένων, τα συμφέροντά μας ως πολιτών...

Φασιστικές πρακτικές στη Νομική

2009-11-26T09:10:00.004+02:00

Χθες το βράδυ, ημέρα τετάρτη 25 Νοεμβρίου είχε οργανωθεί από το Φοιτητικό Όμιλο Πολιτικού Προβληματισμού (ΦΟΠΠ)-έναν όμιλος που πρόσφατα ιδρύθηκε με σκοπό την αναβάθμιση του πολιτικού διαλόγου στο χώρο των πανεπιστημίων- μία συζήτηση για την κουλτούρα της πολιτικής βίας. Ομιλητές ήταν ο Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος του Σκάι, ο Ολύμπιος Δαφέρμος διδάκτωρ του παντείου πανεπιστημίου και ο Δημήτρης Ψυχογιός, καθηγητής Μ.Μ.Ε. Παντείου Πανεπιστημίου. (http://fopp2009.blogspot.com/2009/11/e-2.html)

Κάποια στιγμή, αφού η συζήτηση εξελισσόταν ομαλά επί μιάμιση ώρα, εισήλθαν στην αίθουσα κάποια άτομα του "Αντιεξουσιαστικού χώρου", αποφάσισαν να μας διακόψουν, διάβασαν κάποιο κείμενό τους, στη συνέχεια πέταξαν αυγά στον κύριο Μανδραβέλη και, τέλος, αποχώρησαν. Η συζήτηση μετά δε συνεχίστηκε μέσα στην αίθουσα. Υπήρχαν, όμως, πολλοί φοιτητές που μείναμε για κάποια ώρα έξω από το χώρο του Πανεπιστημίου και συζητήσαμε αρκετά έντονα. Η συζήτηση ναι μεν ήταν έντονη, αλλά δεν υπήρχε κανένας που έστω και στο ελάχιστο να υπονοεί ότι αυτή η πράξη βίας ήταν κάτι έστω και κατ' ελάχιστο δικαιολογημένο. Η διαφωνία μας ήταν μόνο πάνω στον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να αντιδράσουμε σε αυτή τη βίαιη πράξη που στρεφόταν εναντίον μας και τι έπρεπε εμείς να κάνουμε για να τους αντισταθούμε και να τους δώσουμε την ελάχιστη ευχαρίστηση... Οι "αντιεξουσιαστές" μπορεί να βρίσκονταν εκείνη την ώρα πολύ μακρυά, για να ακούσουν την πραγματική άποψη των φοιτητών για τις πράξεις τους, αλλά αυτή η άποψη όλο και θα ενισχύεται και δε θα είναι αιωνίως τόσο εύκολο για αυτά τα στοιχεία να κάνουν ό,τι θέλουν...

Σιγά σιγά θα κάνουμε τους "αντιεξουσιαστές" να καταλάβουν ότι δεν έχουν την εξουσία να διακόπτουν και να διαλύουν κάτι που εμείς ως φοιτητές έχουμε οργανώσει...

Αν ένα από αυτά τα άτομα ήταν φίλος μου θα τον λυπόμουν και θα τον βοηθούσα στα προφανή ψυχολογικά προβλήματα τα οποία έχει. Ως κοινωνικό φαινόμενο όμως θα αντιδράσω και θα προσπαθήσω να στερήσω την ευχαρίστηση σε άτομα που χρησιμοποιούν φασιστικές πρακτικές εναντίον μου και εναντίον άλλων σαν και εμένα.

Οι αγωνιστικοί καιροί έχουν αλλάξει. Άλλοι ήταν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου και άλλοι είναι οι αγωνιστές τώρα. Εκείνοι όμως που σήμερα είναι αγωνιστές δεν είναι σε καμία περίπτωση εκείνοι που αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιοι, αλλά εκείνοι που λένε ανοιχτά τις ιδέες τους έχοντας κάτι να θυσιάσουν. Τέτοια άτομα ασφαλώς δεν είναι οι είκοσι τραμπούκοι που διαλύουν μία ελεύθερη συζήτηση, τη στιγμή που δεν τους ξέρει κανείς. Τέτοια άτομα είναι ο Πάσχος Μανδραβέλης, που πιθανολογούσε τις χθεσινές εξελίξεις και παρόλα αυτά ήρθε να μας μιλήσει, και άλλοι σαν και αυτόν που γνωρίζοντας ότι βρίσκονται λιγότερο ή περισσότερο μέσα στο στόχαστρο τρομοκρατών, συνεχίζουν να λένε τις ιδέες τους. Να γνωρίζουν, λοιπόν, αυτά τα άτομα ότι οποιαδήποτε τέτοια φασιστική πρακτική εναντίον κάποιου που εκφράζει τις ιδέες του, απλώς θα ενισχύει την πεποίθηση της κοινωνίας και του λαού για τους πραγματικούς αγωνιστές της εποχής μας...

Το Μάθημα του Μολυβιού...

2009-11-19T15:32:00.000+02:00

Η Συνέπεια του ΠΑΣΟΚ 2 - Ολυμπιακή

2009-11-17T10:48:00.002+02:00

Προεκλογικό Πρόγραμμα ΠΑΣΟΚ (σελίδα 34):

Για την Ολυμπιακή, προκρίνουμε ένα μεικτό σχήμα δημόσιων και ιδιωτικών κεφαλαίων και με διεθνείς στρατηγικές συνεργασίες. Στόχος μας η κατοχύρωση του υγιούς ανταγωνισμού και η αποτροπή της δημιουργίας ολιγοπωλιακών καταστάσεων που επιβαρύνουν τον πολίτη και την ελληνική περιφέρεια, και η διασφάλιση της καθολικής υπηρεσίας.

Συνέντευξη Σηφουνάκη στις 4 Νοεμβρίου (http://www.athina984.gr/node/73276):

Σηφουνάκης: Τα πράματα είναι πάρα πολύ απλά. Η δικιά μας θέση ήταν κριτική στον τρόπο με τον οποίο πωλήθηκε η ολυμπιακή από την άλλη την πλευρά σήμερα οι επιλογές τις οποίες έχει να κάνει η κυβέρνηση ποιες είναι; Να ζητήσει να συμμετέχει στην εταιρία, πώς θα ζητήσει; να έχει ένα μειοψηφικό πακέτο; από το να έχει ένα μειοψηφικό πακέτο είναι καλύτερα να μην έχεις τίποτα, γιατί τις επιλογές τις κάνει αυτός που έχει την πλειοψηφία.
Δημοσιογράφος: "Καλύτερα να μην έχεις τίποτα" είναι μια καινούρια θέση σε σχέση με αυτά που λέγατε προεκλογικά.
Σηφουνάκης: Όχι, δεν είπα εγώ αυτό το πράγμα, λέω ποιες επιλογές έχει η κυβέρνηση. Η μία επιλογή, λοιπόν, είναι αυτή. Η άλλη επιλογή είναι να την εξαγοράσει το κράτος. Εμείς δεν είπαμε ότι θέλουμε να εξαγοράσουμε την Ολυμπιακή. Είπαμε ότι δεν πρέπει να απαξιωθεί, κυρίως γιατί είναι η μόνη εταιρία που θα μπορούσε να προσφέρει καθολικές υπηρεσίες. Και το βλέπουμε και με τους διαγωνισμούς -αν θέλετε- που βγήκαν στον αέρα για την κάλυψη των άγονων γραμμών, το ενδιαφέρον το οποίο υπήρξε και από ποιους υπήρξε.

Σκεφτόμουνα στην αρχή να σχολιάσω τις δηλώσεις, αλλά τώρα που τα βλέπω έτσι το ένα κάτω από το άλλο νομίζω δεν υπάρχει πραγματικά καμία ανάγκη...

Η Συνέπεια του ΠΑΣΟΚ 1 - ΟΤΕ

2009-11-09T06:04:00.006+02:00

Λέει ο κύριος Σηφουνάκης στον 9,84 σχετικά με τον ΟΤΕ (http://www.athina984.gr/node/73276):

(...) δυστυχώς ο αγαπητός κατά τα άλλα κύριος Χατζηδάκης στο νόμο τον οποίο έφερε στη βουλή διαβεβαίωσε του πάντες -και πράγματι έτσι ήταν- ότι θα είχαν ίσα δικαιώματα ο ΟΤΕ και η DT δηλαδή το 25% των μετοχών η μία πλευρά, το ελληνικό δημόσιο, και το 25% η Deutche Telekom, τον πρόεδρο η ελληνική πλευρά και τον διευθύνοντα σύμβουλο , δηλαδή το management, θα είχε η DT. Παραμονές τον εκλογών πώλησαν και το άλλο 5% που σημαίνει ότι η DT σήμερα έχει το 30% των μετοχών και το ελληνικό δημόσιο το 20%. Αντιλαμβάνεσθε ότι με τις μετοχές που έχει απέξω και μπορεί να αγοράσει από την ελεύθερη αγορά σημερα η DT ελέγχει πλήρως τον ΟΤΕ και το χειρότερο από ολα είναι ότι ελέγχει πλέον και τη γενική συνέλευση. Ψήφισε ένα νόμο δηλαδή η κυβέρνηση που στη συνέχεια ήρθε και τον κατάργησε μονομερώς. (...)Αυτό σημαίνει ότι σήμερα το ελληνικό δημόσιο αν θέλει να επανακτήσει τον ΟΤΕ θα πρέπει να δώσει 4 δις. (...) Αν μου πείτε πού θα τα βρούμε και πώς θα τα βρούμε και αντιλαμβάνεσθε ότι κάτι τέτοιο με τη σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας η ευρωπαϊκή ένωση, ακόμα και να της υποβάλλουμε το σχέδιο, θα το απορρίψει. Άρα δεν μπορούν να μπουν στον προϋπολογισμό τουλάχιστον φέτος για το 2010 χρήματα προκειμένου η Ελλάδα να αποκτήσει τουλάχιστον το 5%.(...) Έτσι όπως έχει γίνει σήμερα η κατάσταση μετά αν θέλετε την άφρονα πράξη -θα μου επιτρέψετε να πω- της προηγούμενης κυβέρνησης που πούλησε το 5% τα πράγματα πράγματι είναι πάρα πολύ δύσκολα και είναι δυσβάσταχτο και θα ήταν παράλογο για τη σημερινή κυβέρνηση να προτάξει αυτό και να μην προτάξει τουλάχιστον να εξυγιανθεί η οικονομία, να μπορέσουμε να μειώσουμε το έλλειμμα και στη συνέχεια βεβαίως να δούμε τι θα κάνουμε με αυτό το θέμα.

Λέει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ: "Το ΠΑΣΟΚ θα εξαντλήσει όλες τις πολι-
τικές, νομικές και οικονομικές δυνατότητες προκειμένου να ανακτήσει το ελλη-
νικό δημόσιο τον έλεγχο του ΟΤΕ."(σελίδα 34 στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ)

Ακούγοντας εγώ αυτή τη συνέντευξη και γνωρίζοντας το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ πραγματικά αναρωτιέμαι: Δεν ντρέπεται ένα στέλεχος και πλέον υπουργός που θεωρείται κιόλας σοβαρός να τα λέει αυτά; . Θα μου πει βέβαια κάποιος: Ναι, ντρέπεται, αλλά τι να κάνει... Για να δούμε λοιπόν, για ποιους λόγους πιστεύω θα έπρεπε να ντρέπεται.

Πρώτα ας σημειώσουμε ότι στο τέλος δε λέει ότι θα κρατικοποιηθεί, όταν ξεπεράσουμε τα προβλήματα, αλλά λέει "θα δούμε τι θα κάνουμε". Πριν τις εκλογές δηλαδή ξέρανε τι θα κάνουνε τώρα που μπήκανε στα υπουργεία και μάθανε πάνω κάτω τι συμβαίνει, δεν ξέρουνε.

Δεύτερον μας λέει το φοβερό επιχείρημα ότι χρειάζεται να δώσει λεφτά, για να αγοράσει ξανά τον ΟΤΕ. Είναι αυτό λόγος, για να αλλάξουν πολιτική; Δεν το ήξεραν δηλαδή ότι θα πρέπει να δώσουν λεφτά για να τον πάρουν πίσω; Πόσο δύσκολο είναι να το σκεφτεί κανείς;
Πιο συγκεκριμένα λέει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση πούλησε το 5% στην DT και για αυτό δεν μπορούνε να βρούνε τα λεφτά να τον αγοράσουνε πάλι. Ένα λεπτό όμως εγώ θυμάμαι ότι υπάρχουν τα λεφτά... θυμάμαι κάτι για 31 δισεκατομμύρια ανείσπρακτους φόρους, θυμάμαι κάτι για δυνατότητες δανεισμού. Δεν ισχύουν όλα αυτά; Γιατί εγώ έχω μείνει στο ότι ισχύουν... Θυμάμαι επίσης κάποια Κασάνδρα να λέει ότι δεν υπάρχουν λεφτά και ρωτούσε το ΠΑΣΟΚ -πιο επίμονα δε γίνεται- "πού θα βρείτε τα λεφτά;". Είχε δηλαδή δίκιο, γιατί ούτε αυτό το έχω ακούσει; Έλεγε επίσης αυτή η Κασάνδρα ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ θα στοιχίσει 10 δις και έλεγε το ΠΑΣΟΚ όχι 10, αλλά 3,5 δις ότι στοιχίζει. Αυτά εδώ τα τέσσερα του κύριου Σηφουνάκη δεν τα είχε υπολογίσει;
Παρόλα αυτά όμως στο συγκεκριμένο μπορώ να απαντήσω στον κύριο Σηφουνάκη και να τον βγάλω από τη δύσκολη θέση. Αν θεωρεί ότι ήταν άφρων η πολιτική του να πωληθεί το 5% στην DT ας πάρει τα λεφτά που πήρε το ελληνικό δημόσιο από την DT και ας τα χρησιμοποιήσει για να αγοράσει τις μετοχές από την αγορά. Έχω την εντύπωση ότι η χρηματιστηριακή τιμή του ΟΤΕ παραμένει αρκετά κάτω από τη μισή τιμή στην οποία προνομιακά αγόρασε το ελληνικό δημόσιο. Μπορεί να καταφέρει το ελληνικό δημόσιο από το 20% που έχει τώρα να φθάσει σε ποσοστό ίσως πάνω και από το 30%... Αυτό το απλούστατο όμως δε θέλει να το κάνει ο κύριος Σηφουνάκης και δεν είναι ότι δεν το έχει σκεφτεί, πολύ απλά ξέρει ότι η πώληση του 5% των μετοχών σε προνομιακή κιόλας τιμή ήταν ευεργετικότατη για τα συμφέροντα της Ελλάδας και απλά υποκρίνεται...

Δεύτερον και μάλλον σημαντικότερο εγώ δεν κατάλαβα τι μας εξηγεί ο κύριος Σηφουνάκης. Εγώ θα περίμενα να μας πει πώς θα υλοποιήσει το πρόγραμμά του. Το να μας εξηγήσει την ορθότητα της επιλογής του είναι δευτερεύον, αφού έχει υπερψηφιστεί από τον Ελληνικό λαό. Μάλλον όμως δεν κάνει αυτό, στην ουσία μας εξηγεί και προσπαθεί να δικαιολογήσει -τολμώ να πω με φαινομενικά αρκετή αξιοπρέπεια- για ποιο λόγο ήταν λάθος η προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ λέγοντας εκτός των άλλων ότι είναι και παράλογη... Ομολογεί με αυτό τον τρόπο ότι έλεγαν συνειδητά ψεύδη, ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν μία συνειδητή κοροϊδία.

Παρόλα αυτά, όντως η επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ θα ήταν όχι μόνο παράλογη, θα ήταν και ηλίθια και θα ήταν και πολύ επιβλαβής για την ελληνική κοινωνία. Πρέπει όμως αυτή η πολιτική ασυνέπεια να επισημανθεί.

Δεν μπορεί να κοροϊδεύει κάποιος τον κόσμο σε τέτοιο απίστευτο βαθμό και να μη τρέχει τσάι...

Οι πληροφορίες μου για το νέο εκλογκο νόμο...

2009-11-07T18:17:00.002+02:00

Το ΠΑΣΟΚ έχει εκφράσει τη βούλησή του να μεταρρυθμίσει τον εκλογικό νόμο και να δημιουργήσει ένα εκλογικό σύστημα παρόμοιο με εκείνο της Γερμανίας.

Οι πληροφορίες που έχω είναι αρκετά ακριβείς και βέβαια δεν είναι ούτε μυστικές ούτε ακούγονται για πρώτη φορά. Έχουν καταστεί δημόσιες. Δεδομένου όμως ότι υπάρχουν και μη ακριβείς πληροφορίες που έχουν καταστεί δημόσιες, θα γράψω τι πραγματικά συμβαίνει.

1. Θα υπάρξουν 200 μονοεδρικές περιφέρειες στις οποίες θα εκλέγεται ο υποψήφιος που βγαίνει πρώτος και 100 βουλευτές που θα εκλέγονται από λίστα (επικρατείας) μέσω των οποίων θα εξασφαλιζεται ότι ο αριθμός των βουλευτών θα είναι αντίστοιχος των εκλογικών ποσοστών με ενισχυμένο φυσικά το πρώτο κόμμα.

2. Κάθε κόμμα θα έχει μόνο έναν υποψήφιο στην κάθε περιφέρεια και έναν αναπληρωματικό και κατά πάσα πιθανότητα δε θα υπάρχει σταυρός, θα ψηφίζει δηλαδή κανείς το κόμμα και τον υποψήφιό του.

3. Υπάρχει η σκέψη αν κάποιος βουλευτής γίνεται υπουργός να χάνει τη βουλευτική του ιδιότητα και να μπαίνει στη θέση του ο αναπληρωματικός.

4. Ακόμα υπάρχει το ενδεχόμενο που δεν είναι όμως τόσο πιθανό να μπορεί κανείς να ψηφίσει κόμμα ξεχωριστά από υποψήφιο. Θα εκλέγεται, λοιπόν, ο υποψήφιος του κόμματος με τις περισσότερες ψήφους σε κάθε περιφέρεια και ύστερα ανάλογα με το ποσοστό του κόμματος σε κάθε επικράτεια θα βγαίνουν οι υποψήφιοι της λίστας.

Αυτό από ότι έχω καταλάβει είναι το βασικό πλαίσιο. Πάνω σε αυτό γενικά θα προταθούν 4-5 διαφορετικά συστήματα πάνω στα οποία θα γίνει διαβούλευση και από τα οποία θα προκύψει ένα το οποίο θα είναι και το εκλογικό μας σύστημα.

Η δική μου άποψη είναι ότι γενικά έχει κάποια αρκετά θετικά στοιχεία, όπως οι μονοεδρικές περιφέρειες, οι οποίες συνδυαζόμενες με τη λίστα παρακάμπτουν τους κινδύνους του gerrymandering. Αν όμως η τέταρτη πρόταση δεν υιοθτεηθεί, τότε θα προκύψει το νέο πρόβλημα ένας εκλογέας να μη θέλει καθόλου να ψηφίσει τον υποψήφιο του κόμματος που γενικά υποστηρίζει και θέλει να νικήσει. Από την άλλη αν υιοθετηθεί αυτή η πρόταση τότε τα κόμματα ουσιαστικά θα έχουν πολύ μικρά κίνητρά να θέτουν δημοφιλείς υποψηφίους στις περιφέρειες (οι δημοφιλείς βέβαια δεν είναι σίγουρο ότι είναι και καλοί, αλλά αυτό είναι το νόημα της δημοκρατίας...), δεδομένου ότι τα ποσοστά του γενικά θα καθορίζονται μόνο από τις ψήφους τις οποίες θα πάρουν ουσιαστικά οι λίστες... Σε κάθε περίπτωση η δύναμη των κομμάτων μέσω όλης αυτής της διαδικασίας μάλλον αυξάνεται...

Παρ΄όλα αυτά πρέπει να καταλάβουμε ότι κανένα εκλογικό σύστημα δεν είναι τέλειο και πρέπει να πάψουμε να βρίσκουμε κάθε φορά δικαιολογίες για να το αλλάξουμε... Χρειαζόμαστε ένα σταθερό εκλογικό σύστημα.

Τα Δημοσιανομικά - ΠΑΣΟΚ και ΝΔ

2009-10-29T08:37:00.004+02:00

Αμέσως μετά τις εκλογές παρατηρήσαμε το φαινόμενο να αλλάζουν τα ελλείμματα τόσο του 2008 όσο και του 2009 στο 7,7% και στο 12,5% του ΑΕΠ αντίστοιχα. Αυτή είναι μία απογοητευτικότατη εξέλιξη, για την οποία ευθύνεται πλήρως η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Στην έκθεση της Eurostat για το έλλειμμα του 2008 (22 Οκτωβρίου) αναφέρεται ότι η προσαρμογή στο 7,7% του ΑΕΠ οφείλεται σε νέα δεδομένα που εστάλησαν από τη νέα Ελληνική κυβέρνηση. Αυτό προφανώς αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ακολούθησε για το 2008 και το 2009 και εκείνη σε μικρότερο βαθμό βέβαια την τεχνική του ΠΑΣΟΚ για το κρύψιμο των ελλειμμάτων. Χρειάστηκε λοιπόν, τώρα κατ' αντιστοιχία μία μίνι απογραφή από την πλευρά του Παπακωνσταντίνου, ώστε να αποκατασταθούν τα στοιχεία.
Αυτή η πρακτική της Νέας Δημοκρατίας είναι απαράδεκτη, δεδομένης και της ιστορίας που έχει προηγηθεί.

Εγώ, λοιπόν, θεωρώ αυτονόητο ότι έπρεπε να υπάρχει κάποια έκθεση, επίσημη, η οποία να αναφέρει συγκεκριμένα που οφείλονται οι διαφορές στα ελλείμματα που παρατηρήθηκαν πριν και μετά τις εκλογές -κάτι που από όσο ξέρω δεν υπάρχει-. Επίσης σχετικά με το έλλειμμα του 2008 εμένα θα με ενδιέφερε να μάθω και αν την παραποίηση την οφείλουμε μόνο στον Παπαθανασίου ή και στον Αλογοσκούφη. Αυτά τα ερωτήματα είναι πολύ σημαντικότερα από τα περισσότερα δήθεν σκάνδαλα και σε μια εύρυθμα λειτουργούσα δημοκρατία αυτά δε θα αφήνονταν στην τύχη...

Το επόμενο ερώτημα όμως που πρέπει να τεθεί είναι πώς πρέπει να αντιδράσει το κράτος σε αυτά τα δεδομένα;

Αναφέρει ο Παπακωνσταντίνου στη συνέντευξη τύπου ότι:
1. "Η αίσθηση από όλες τις χώρες(που συμμετέχουν στο ecofin) ήταν ότι το 2010 θα είναι μια χρονιά δημοσιονομικής επέκτασης.
Αυτό είναι κάτι το οποίο αποδέχεται και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία όμως τονίζει ότι χώρες με μεγάλα ελλείμματα -και θα έρθουμε σε αυτό στο τέλος - πρέπει να ξεκινήσουν την δημοσιονομική προσαρμογή από το 2010 και όχι από το 2011, όπως θα κάνει η πλειονότητα των χωρών."
2. "Και τους(στους ομολόγους υπουργούς οικονομικών) περιέγραψα την κατεύθυνση των παρεμβάσεων, για τις οποίες είχαμε δεσμευτεί πριν από τις εκλογές. Παρεμβάσεις και δεσμεύσεις τις οποίες σκοπεύουμε να υλοποιήσουμε στο ακέραιο."
3. "Εξήγησα ότι το 2010 θα ξεκινήσει η δημοσιονομική προσαρμογή, έτσι ώστε το έλλειμμα να πέσει σε μονοψήφιο νούμερο και στη συνέχεια θα υπάρξει μια μεσοπρόθεσμη προσαρμογή, έτσι ώστε σε μια περίοδο 3 - 4 ετών, να φτάσουμε κάτω από το 3%, που επιβάλλεται από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ."

Ο Παπακωνσταντίνου "εξήγησε" στο ecofin τις συγκεκριμένες παροχές -ουσιαστικά- για τις οποίες προεκλογικά δεσμεύθηκε (τα περίφημα 3 δις), "εξήγησε" και την αναγκαιότητά τους και στο τέλος αναφέρει ότι η δημοσιονομική προσαρμογή θα ξεκινήσει από το 2010. Ένα λεπτό όμως εγώ είχα την εντύπωση ότι τα συγκεκριμένα μέτρα εντάσσονταν σε ένα συνολικότερο σχέδιο δημοσιονομικής επέκτασης, ώστε να επέλθει η αναθέρμανση της αγοράς κατά τα πρότυπα του Κέυνς και για να μην "παγώσει" η αγορά, όπως θα γινόταν, αν έβγαινε η Νέα Δημοκρατία. Και για του λόγου το αληθές σας παραθέτω από τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού στη δευτερολογία του:

"Μακάρι το πρόβλημα της χώρας μας να ήταν μόνο η διεθνής οικονομική συγκυρία. Τότε δεν θα είχαμε παρά να πάρουμε, όπως οι περισσότερες ανεπτυγμένες και αναδυόμενες χώρες, μέτρα κενσυανά, μέτρα προοδευτικά, με παρέμβαση του κράτους, με δημόσιες επενδύσεις δηλαδή, μέτρα για την τόνωση της πραγματικής μας οικονομίας.
Αυτό μεγαλώνει μεν το έλλειμμα και το χρέος της χώρας, αλλά παράλληλα συγκρατεί την ύφεση σε ανεκτά επίπεδα. Αυτό και έκαναν, όπως σας είπα, οι περισσότερες χώρες, γι' αυτό και τα ελλείμματά τους έχουν αυξηθεί. Από τις ΗΠΑ μέχρι τη Γερμανία, από την Κίνα μέχρι τη Γαλλία, από την Ισπανία μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο."

Μας λέει λοιπόν ουσιαστικά ότι, αν το πρόβλημά μας ήταν μόνο η κρίση και όχι δηλαδή και τα χρόνια διαρθρωτικά μας προβλήματα, τότε θα 'ταν εύκολο... πολύ απλά θα αυξάναμε το έλλειμμά μας, τώρα όμως φαντάζομαι πως εννοεί ότι δυστυχώς πρέπει να κάνουμε πολλά ακόμα για να λύσουμε όλα τα προβλήματά μας... Σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο Παπανδρέου, η εφαρμογή κενσυανών μέτρων σημαίνει αύξηση των ελλειμμάτων και δε γίνεται να λες ότι θα αναθερμάνω την αγορά με παροχές όταν παράλληλα σκέφτεσαι ότι θα πάρω περισσότερα με φόρους. Δηλαδή δε γίνεται να ανθερμάνεις την αγορά όταν μειώνεις τα ελλείμματα...
Πώς όμως συμβιβάζεται όλη η προεκλογική ρητορεία και ακόμα και οι προγραμματικές δηλώσεις του ΠΑΣΟΚ με αυτή τη φράση του υπουργού οικονομικών "Εξήγησα ότι το 2010 θα ξεκινήσει η δημοσιονομική προσαρμογή, έτσι ώστε το έλλειμμα να πέσει σε μονοψήφιο νούμερο"; Η απάντηση είναι πολύ απλή, δε συμβιβάζεται και όλη η προεκλογική ρητορεία καταλήγει στην ουσία να είναι ψέμα. Ο Παπακωνσταντίνου εξήγησε με ποιο τρόπο τα συγκεκριμένα προεκλογικά μέτρα που εξήγγειλε το ΠΑΣΟΚ θα ισχύσουν στο ακέραιο, όπως λέει, αλλά ανέτρεψε ολόκληρη τη γενική προεκλογική οικονομική πολιτική του κόμματός του. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε και δηλώνει ότι θα εφαρμόσει στην ουσία της την οικονομική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Η μόνη διαφορά είναι ότι φαίνεται να το κάνει ηπιότερα.

Πάλι καλά...

Η Απογοήτευση των Εκλογών

2009-10-06T19:24:00.002+03:00

Η Νέα Δημοκρατία υπήρξε ειλικρινής σε κάποια βασικά προβλήματα τα οποία έθεσε και πρότεινε για αυτά κάποιες σχετικά σοβαρές και υπεύθυνες λύσεις. Αυτές αποτελούσαν ώς ένα βαθμό βραχυπρόθεσμα δυσάρεστες πολιτικές. Οι παραπάνω παραπάνω αξιολογήσεις είναι κατά την άποψή τελείως προφανείς για κάποιον που δε θέλει να κλείνει τα μάτια του.

Από την άλλη μου φαίνεται επίσης προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε καμία δύσκολη πολιτική. Ο Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι χρειάζεται να γίνουν ρήξεις, ξέχασε όμως να κατονομάσει -έστω χάριν παραδείγματος- έστω και μία από αυτές και αυτό ισχύει για όλα όσα πρότεινε. Για άλλη μία φορά στην Ελλάδα έχουμε ένα κόμμα εξουσίας που υπόσχεται -χωρίς την ελάχιστη μετριοπάθεια ή τον ελάχιστο ρεαλισμό, αλλά με άφθονη κοροϊδια- ότι θα λύσει ΌΛΑ τα προβλήματα της Ελλάδας μέχρι το τέλος της τετραετίας, ΌΛΑ όμως -αυτό γίνεται σαφές στον οποιονδήποτε διαβάσει λίγες σελίδες από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ- και αυτό το κάνει χωρίς ουσιαστικά να αναφέρει έστω και μία πολιτική που να είναι πρόσφορη να λύσει όλα αυτά τα προβλήματα...

Το απογοητευτικό, λοιπόν, είναι ότι ο λαός όχι μονο προτιμάει να δώσει τη νίκη στο κόμμα που λέει τα ωραία, αλλά κούφια λόγια και την ήττα σε εκείνο που βάζει μπροστά του έστω και λίγο τα πραγματικά προβλήματα, για να τα λύσει, αλλά η νίκη αυτή είναι και σαρωτική.

Ο Λαός μας θέλει να του λένε ψέμματα και όχι απλώς ψέμματα πολλά ψέμματα...

Είναι Κρίμα

Οι Ευκαιρίες που χάθηκαν και η Ευκαιρία που μακάρι να μη χαθεί

2009-10-05T03:32:00.002+03:00

Με Αυτές τις εκλογές η πρώτη ευκαιρία που χάθηκε και εκείνη που είχε και τη μικρότερη πιθανότητα να πραγματοποιηθεί είναι η νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Αντ΄ αυτής η Νέα Δημοκρατία υπέστη συντριβή. Αυτό σημαίνει ότι αφενός λόγω της ήττας της Νέας Δημοκρατίας χάθηκε η ευκαιρία τα δημόσια οικονομικά να μπουν σε μία τροχιά εξυγίανσης και αφετέρου λόγω της συντριβής της κατά πάσα πιθανότητα η όποια ειλικρινής και σοβαρή αντιμετώπιση των δημοσιονομικών απομακρύνεται πάρα πολύ από την πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας.

Η δεύτερη ευκαιρία που χάθηκε είναι η συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Στη χώρα μας αυτό το ενδεχόμενο είναι ασφαλώς πάρα πολύ δύσκολο και απίθανο, αν όμως ποτέ γινόταν πραγματικότητα θα μπορούσαν επιτέλους να λυθούν αποτελεσματικά πολλά από τα προβλήματα που τόσα χρόνια μας ταλανίζουν.

Η τρίτη ευκαιρία που χάθηκε είναι η είσοδος των οικολόγων στη βουλή και μαζί με αυτήν η συνεργασία Πράσινων με το ΠΑΣΟΚ...

Η ευκαιρία όμως που τώρα δεν πρέπει να χαθεί -και δυστυχώς μάλλον θα χαθεί- είναι να ακολουθήσει ο Παπανδρέου άμεσα μία δυναμική πολιτική τώρα που είναι παντοδύναμος και κανείς δεν μπορεί να του φέρει αντίρρηση και να λύσει επιτέλους κάποια προβλήματα...

Δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, ποιος ευθύνεται;

2009-09-30T13:15:00.002+03:00

Τελευταία γίνεται συχνά αντιπαράθεση μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ για το ποιος ευθύνεται αφενός για το χρέος, που είναι και το βασικό δημοσιονομικό μας πρόβλημα, και αφετέρου για το έλλειμμα, που προκαλεί τη διόγκωση του χρέους. Οι γνώσεις μου περί του θέματος δεν είναι άριστες, είναι πιστεύω κάποιες στοιχειώδεις. Δεδομένων, όμως, όλων αυτών που ακούγονται, που προσεγγίζουν μερικές φορές τεράστια επίπεδα άγνοιας και κοτσανολογίας, θα επιχειρήσω εγώ μια πρόχειρη ιστορική αναδρομή από τη μεταπολίτευση, για να δούμε πότε και επί ποιων κυβερνήσεων γιγαντώθηκε το έλλειμμα.

Την περίοδο της μεταπολίτευσης το χρέος ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο και μέχρι το 1979 έμενε ουσιαστικά σταθερό... Από το 1979 και μετά η κυβέρνηση Ράλλη εφήρμοσε μία πολιτική που ως αποτέλεσμα είχε την αύξηση του χρέους με ταχύτερους ρυθμούς -σύμφωνα με μία ερμηνεία ακολούθησαν τότε τη λογική: ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να μην έρθει ο Ανδρέας Παπανδρέου και "καταστραφεί" η χώρα...-.
Ύστερα ήρθε ο Ανδρέας Παπανδρέου και από το 1981 και μετά τα ελλείμματα εκτοξεύθηκαν σε απίστευτα ύψη και το χρέος άρχισε να αυξάνεται με εκρηκτικότατους ρυθμούς. Χωρίς να προσμετράται το χρέος που ήταν κρυφό και ενέταξε στο δημόσιο χρέος η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από 30% του ΑΕΠ το 81 έφθασε κοντά στο 100% το 89 και, αν το μετρήσουμε σε απόλυτους αριθμούς όπως αρέσκεται το ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο, τότε μιλάμε όχι για τριπλασιασμό, αλλά για δεκατριπλασιασμό του χρέους*. Το 1989 και μετά η χώρα ήταν λιγότερο ή περισσότερο στα όρια της χρεοκοπίας. Το 1990 το έλλειμμα ήταν στα επίπεδα του 20% του ΑΕΠ, ολόκληρος ο προϋπολογισμός σήμερα είναι στα επίπεδα του 25% του ΑΕΠ.
Την περίοδο 90-93 έγινε μία σοβαρή προσπάθεια και μία σοβαρή πολιτική για να αναχαιτιστεί η εκρηκτική άνοδος του χρέους που είχε αρχίσει πλέον να αυτοτροφοδοτείται.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά το 93 ακολούθησε μία αρκετά σοβαρή πολιτική να διατηρηθούν στα δημοσια οικοονομικά τα κεκτημένα της προηγούμενης κυβέρνησης χωρίς όμως κάποια προσπάθεια να γίνει ένα παραπάνω βήμα. Το 1994 είχαμε για πρώτη φορά πρωτογενές πλεόνασμα (χωρίς δηλαδή να μετρώνται στα έξοδα οι τόκοι του ήδη υπάρχοντος χρέους)το οποίο διαμορφώθηκε στο 3%.
Η πρώτη κυβέρνηση Σημίτη ακολούθησε την ίδια πολιτική σταθερότητας χωρίς ουσιαστικά να αυξήσει ούτε να μειώσει το πρωτογενές πλεόνασμα. Μετά το 2000 όμως η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη ακολούθησε μία πολιτική που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των ελλειμμάτων και το 2004 άφησε στην κυβέρνηση Καραμανλή πρωτογενές έλλειμμα.
Η κυβέρνηση Καραμανλή άσκησε τα πρώτα δύο χρόνια μία εντυπωσιακή πολιτική στα δημόσια οικονομικά και από πρωτογενές έλλειμμα 2,6% το 2004 είχαμε το 2006 πρωτογενές πλεόνασμα 1,3% και μειώθηκε και το χρέος. Δυστυχώς αυτή η πολιτική δε συνέχισε και τα επόμενα χρόνια είχαμε ένα πισωγύρισμα με το να έχουμε το 2008 πάλι πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 0,7% του ΑΕΠ.
Ανακεφαλαιώνοντας, ασφαλώς όλες οι κυβερνήσεις όπως συχνά λέγεται έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη ευθύνη για το χρέος για το γεγονός δηλαδή ότι αυξήθηκε ή ότι διατηρήθηκε. Αυτό όμως που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι οι κυβερνήσεις που ουσιαστικά γιγάντωσαν το χρέος και που το κατέστησαν πρόβλημα είναι οι δύο κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ από το 81 ώς το 89...

Πέρα όμως από τις κυβερνήσεις, ποιες είναι γενικά οι δυνάμεις της πολιτικής ζωής εντός και εκτός της χώρας που δημιουργούν την τάση αύξησης του δημοσίου χρέους και ποιες αντίθετα οι δυνάμεις εκείνες που συμβάλλουν στη συγκράτησή του;
Για την αύξηση ευθύνονται:
1. Εκείνοι που έχουν "ύποπτες" δοσοληψίες με το δημόσιο και προσπαθούν μέσω "φίλων" να αποκτήσουν πρόσβαση στο δημόσιο χρήμα, δηλαδή διάφοροι επιχειρηματίες, κομματικά στελέχη και άλλοι.
2. Οι συνδικαλιστές της χώρας μας που εξαντλούν όλες τις δυνάμεις τους να ασκούν πίεση στην κυβέρνηση, ώστε συνεχώς να παίρνουν και άλλες παροχές, παρόλο που κανονικά δεν είναι αυτός ο βασικός τους ρόλος
3. Οι υπουργοί των κυβερνήσεων -εκτός τον υπουργό οικονομικών- , οι οποίοι σχεδόν ανεξαιρέτως μετρούν το πολιτικό τους βάρος ξοδεύοντας.
4. Οι πολιτικοί γενικά και ειδικά οι αριστεροί που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι κοινωνικές παροχές στις οποίες παραδοσιακά κάνουν πλειοδοσία χωρίς να ασχολούνται καθόλου με την υγεία των δημόσιων οικονομικών. Στην καλύτερη περίπτωση οι πιο φωτισμένοι πολιτικοί -με τον αριθμό τους να μειώνεται πάρα πολύ ανάμεσα στους αριστερούς- ασχολούνται απλώς με την επισήμανση ότι υπάρχει πρόβλημα με το χρέος και με άλλους δείκτες και ότι πρέπει να λυθεί, χωρίς όμως ποτέ να προσπαθούν να ξεχωρίσουν τις καλύτερες από τις χειρότερες πολιτικές που εφαρμόστηκαν και που πρέπει να εφαρμοσθούν σε σχέση με αυτό το θέμα και να επιδοκιμάσουν ή τουλάχιστον να αναγνωρίσουν τις πρώτες.

Για τη συγκράτηση από την άλλη ευθύνονται:
1. Οι υπουργοί οικονομικών που ξέρουν την κατάσταση και γνωρίζουν ότι είναι άμεσα δική τους ευθύνη.
2. Κάποιοι λίγοι άνθρωποι, κυρίως τεχνοκράτες, που επίσης γνωρίζουν την κατάσταση και στηρίζουν τους ανθρώπους που συμβάλλουν σε μία βελτίωση.
3. Η διεθνής κοινότητα γενικά και ειδικότερα βέβαια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που ξέρει βέβαια τι πρέπει να γίνει και έχει μόνο κίνητρο η Ελλάδα να ορθοποδίσει και να αποκτήσει μία σταθερή οικονομία (και εμείς χαιρόμαστε, όταν γινόμαστε αντάρτες εναντίον του Αλμούνια και των άλλων...).
4. Οι αγορές που μας δανείζουν και συνεχώς απειλούν ουσιαστικά με όλο και ακριβότερα επιτόκια, αν δε σοβαρευτούμε.

Ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του, αν εξαιρεθεί η κρίση,επέδρασε συνολικά ουδέτερα ή θα μπορούσε να πει κανείς βελτίωσε κατά πολύ λίγο την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών(με σχεδόν όλο βέβαια τον πολιτικό κόσμο της χώρας να αντιδρά σε αυτή τη βελτίωση). Σε αυτές όμως τις εκλογές παρόλη την προηγούμενη ατολμία του δείχνει μία φανερή θέληση, με χειροπιαστά δηλαδή μέτρα, να βελτιωθεί λίγο η κατάσταση σε αυτό τον τομέα. Για μένα αυτό συνιστά λόγο, για να ψηφίσω τη Νέα Δημοκρατία στις επικείμενες εκλογές παρόλα τα λάθη της και τις αποτυχίες της που αν κανείς ψάξει σε αυτό το μπλογκ θα δει ότι αναφέρω πολλά... Δε θεωρώ εξάλλου τυχαίο ότι σοβαροί άνθρωποι που συνέβαλαν στην αξιοπιστία των οικονομικών του κράτους όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος και ο Λουκάς Παπαδήμος δε συμμετέχουν στα εκλογικά ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ.
Το χρέος είναι ένα βάρος του κράτους και της κοινωνίας και πρέπει να το δούμε σοβαρά και να το λύσουμε. Αυτό δε θα είναι εύκολο και θα αντιμετωπιστεί με δύσκολα μέτρα αλλά πρέπει ως κοινωνία να το καταλάβουμε και να μην προσπαθούμε να βρούμε δικαιολογίες και να παριστάνουμε κλείνοντας τα μάτια μας ότι θα είναι βλαβερό για την οικονομία να προχωρήσουμε σε αυτά τα μέτρα...

* Είχα ακούσει μια τελείως λαϊκιστική κατά την άποψη μου προσέγγιση του Θ. Πάγκαλου σύμφωνα με την οποία ο Καραμανλής αύξησε κατά μισό ακόμα το χρέος από όσο είχε το τελευταίο διαμορφωθεί από ιδρύσεως του ελληνικού έθνους(δεδομένου ότι σε απόλυτους αριθμούς έχει αυξηθεί κατά περίπου 50% σε σχέση με το 2004). Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτή την προσέγγιση θέλω ενημερωτικά να πω δύο πράγματα:
1. Αυτό σημαίνει ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου αύξησε το χρέος 13 φορές σε σχέση με αυτό που ήταν από ιδρύσεως του ελληνικού έθνους μέχρι σήμερα.
2. Αυτό σημαίνει ότι ο Καραμανλής αύξησε και τον πλούτο κατά μισό σε σχέση με τον πλούτο από την ίδρυση του ελληνικού έθνους μέχρι σήμερα.

Ναι στην Καταγραφή, Όχι στην Απογραφή

2009-09-14T04:45:00.003+03:00

Γ. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ («ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»): Κύριε Πρόεδρε, παραλαμβάνετε μια οικονομία με έλλειμμα κοντά στο 8% και με ένα χρέος που φτάνει το 108% του ΑΕΠ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση λοιπόν πιέζει εδώ και καιρό για ένα σκληρό πρόγραμμα διετούς διάρκειας, ώστε να προσαρμοστεί η ελληνική οικονομία.

Και επειδή τις αποφάσεις δεν τις παίρνουμε μόνοι μας, θα ήθελα να μου πείτε τι θα πείτε αύριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αν θα κάνετε κι εσείς απογραφή, ώστε να ξέρετε τι παραλαμβάνετε στην ελληνική οικονομία. Ευχαριστώ.

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πρώτα απ' όλα, θα πούμε όλη την αλήθεια στον Ελληνικό λαό. Απογραφή, σαν αυτή που έκανε η Νέα Δημοκρατία, ποτέ. Γιατί εμείς θα προστατεύσουμε το κύρος και την αξιοπιστία της χώρας μας...

Μία από τις χειρότερες πολιτικές στάσεις που έχει τηρήσει κόμμα από τη μεταπολίτευση και ασφαλώς η χειρότερη της δεκαετίας: Η κριτική του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας για την απογραφή. Το ΠΑΣΟΚ για πολλά χρόνια κορόιδευε τον ελληνικό λαό, τους ευρωπαϊκούς λαούς και την ΕΕ, για να μπούμε στην ΟΝΕ. Αν λέγαμε την αλήθεια δε θα πληρούσαμε τους όρους, για να μπούμε. Η Νέα Δημοκρατία ναι μεν ήξερε ότι υποτιμούν τις δαπάνες αλλά δεν ήταν δυνατόν να περιμένει 500% αύξηση του ελλείμματος(αλλά αυτό δεν έχει σημασία κιόλας). Έκανε, λοιπόν, μία απογραφή, για να μάθει τι παίρνει και για να αποκαταστήσει την αλήθεια (ας ελπίσουμε... αν δεν την έχει αποκαταστήσει πλήρως, τότε η αλήθεια ήταν σίγουρα χειρότερη για το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα μας).

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, αντί να βγει να πει συγγνώμη στον ελληνικό λαό (και, πιστεύω, εξ αυτού του λόγου ενδεχομένως να διαλυθεί ως κόμμα), αντ' αυτών είπε ότι η Νέα Δημοκρατία μαγείρεψε τα στοιχεία και μέσα σε αυτή τη συνωμοσία ενέταξε εμμέσως πλην σαφώς και την ευρωπαϊκή επιτροπή και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία. Η Ευρώπη, λένε, τι θα σου πει όταν πηγαίνεις μόνος σου και εμφανίζεις ελλείμματα...; Η απάντηση προφανώς είναι ότι δε θα τα αποδεχόταν και δε θα έβγαζε αναλυτικές εκθέσεις στις οποίες να αναφέρει και με λεπτομέρειες από που τα κρύβαμε, μάλλον κάτι άλλο θα μας ρώταγε μήπως είμαστε...

Ρωτάνε, λοιπόν, τώρα μετά από όλα αυτά τον Παπανδρέου αν θα κάνει απογραφή... Και λέει: δε θα κάνω απογραφή, θα κάνω καταγραφή... Έλεος... Θα έρθει δηλαδή μετά η επόμενη κυβέρνηση και θα πει δε θα κάνω ούτε απογραφή ούτε καταγραφή, θα κάνω περιγραφή και θα έρθει μετά και μία τρίτη και θα πει εγώ θα κάνω εγγραφή και θα τους τη φέρει...
Λέει ότι θα πει όλη την αλήθεια στον ελληνικό λαό και ότι θα προστατέψει όμως την αξιοπιστία της χώρας (κατ'αρχήν αν ήθελε το δεύτερο δε θα έβαζε υποψήφιος για πρωθυπουργός αλλά τέλος πάντων...).

Και θέτω ένα απλό ερώτημα: Αν δηλαδή η Νέα Δημοκρατία αυτή τη στιγμή κρύβει τα ελλείμματα, ενώ τα τελευταία είναι πραγματικά στο 20%, τι θα κάνει τότε ο Παπανδρέου, θα πει στο λαό ότι είναι 20%, ώστε να έχει πει την αλήθεια, και μετά θα πάει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και θα τους πει το έλλειμμα είναι 5%, για να μη χάσουμε την αξιοπιστία μας;
Δηλαδή αυτά που λέγονται είναι πραγματικά να τρελαίνεται κανείς, μας δουλεύουν πατόκορφα...

Η ομιλία του Γ. Παπανδρέου

2009-09-13T04:35:00.002+03:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα γράψει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι αισθητά καλύτερη επιλογή από το ΠΑΣΟΚ σε ό,τι αφορά ορισμένα θέματα, όπως ας πούμε το συμμάζεμα των δημοσίων οικονομικών. Αυτά ασφαλώς τα είχα πει με την επιφύλαξη της ομιλίας του Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη. Ε αυτή η ομιλία έγινε και αντί να κάνει το ΠΑΣΟΚ να πλησιάσει τη Νέα Δημοκρατία, το έκανε να την απομακρύνει. Είναι πραγματικά κρίμα...

Θα κάνω κάποια σχόλια για κάποια συγκεκριμένα αποσπάσματα της ομλίας.

«Στήριξη του εισοδήματος. Με αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό. Έκτακτο επίδομα αλληλεγγύης.»

Αυτό θα οδηγήσει σε μείωση της παραγωγικότητας και αύξηση της ανεργίας, όπως έχω αναλύσει αρκετά αναλυτικά σε προηγούμενη ανάρτηση. Είτε το θέλουμε είτε όχι ο τρόπος για να ξεφύγουμε από την κρίση πιο γρήγορα είναι η μείωση μισθών.
Βέβαια δεδομένου ότι ο πληθωρισμός είναι κάτω από 1 % καλό θα είναι τουλάχιστον αν εννοεί τέτοια αύξηση.

«Αν αυξήσουμε τους φόρους στη μεσαία τάξη, θα μειώσουμε την αγοραστική της δύναμη, θα βαθύνουμε την ύφεση, θα μειώσουμε τα έσοδα του κράτους.»
«ενίσχυση των φορολογικών εσόδων.»

Πόλλα από αυτά που λένε οι διάφοροι πολιτικοί μας και που έχουν σχέση με οικονομία είναι τελείως παράλογα και απλώς δεν ισχύουν, ακούγονται όμως συνήθως λογικά με τον έντεχνο τρόπο που προβάλλονται, ειδικά σε εκείνουν που δεν έχει σχέση με το αντικείμενο. Τέτοια πολλά λέει και ο Καραμανλής, αλλά πολυ περισσότερα ο Παπανδρέου (σχεδόν όλη του η ομιλία αποτελείται από εσφαλμένες κρίσεις περί της οικονμίας). Το συγεκριμένο απόσπασμα είναι ένα τέτοιο παράδειγμα στο οποίο μπορεί να φανεί ο παραλογισμός: Αν αυξήσουμε τους φόρους, λέει, στη μεσαία τάξη, θα μειώσουμε τα έσοδα του κράτους... Η επιχειρηματολογία του απόλυτου παραλογισμού.
Αυτά τα λάθη άλλοτε γίνονται από άγνοια και άλλοτε χωρίς άγνοια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η φράση του γνωρίζει οτι δεν ισχύει, είναι δηλαδή ψέμα, προπαγάνδα... Εκτός όμως από αυτό έρχεται μετά από λίγο ο ίδιος να διαψεύσει τον εαυτό του λέγοντας ότι χρειάζεται ενίσχυση των φορολογικών εσόδων, δηλαδή -σύμφωνα με ό,τι έλεγε προηγουμένως- μείωση της αγοραστικής δύναμης κοκ...

«Ένας επιχειρηματίας ζητάει δύο βασικά πράγματα: σταθερό φορολογικό πλαίσιο και απλές διαδικασίες ίδρυσης και λειτουργίας.»

«όλοι θα συνεισφέρουν ανάλογα με την φοροδοτική τους ικανότητα.»
«Τα μερίσματα που διανέμονται σε μετόχους θα φορολογηθούν ακριβώς όπως όλα τα άλλα εισοδήματα, αφού βέβαια αφαιρεθεί ο φόρος που έχει παρακρατηθεί, για να μην υπάρξει διπλή φορολογία.»
«Καταργούμε όμως τις χαριστικές φοροαπαλλαγές.»
«Τα κέρδη που παραμένουν στην επιχείρηση φορολογούνται με χαμηλό συντελεστή,»
«Αντικαθιστούμε το ΕΤΑΚ που επιβαρύνει τους μικροϊδιοκτήτες, με την προοδευτική φορολόγηση της μεγάλης περιουσίας.»
«Επαναφέρουμε το φόρο κληρονομιάς και γονικών παροχών με πιο υψηλό αφορολόγητο.»

Δε λέω ότι δεν πρέπει να γίνει καμία αλλαγή, αλλά αυτός λέει τη μία για σταθερό φορολογικό πλαίσιο και μετα έρχεται και τα αλλάζει ΌΛΑ, όλα όμως...

«αύξηση των δημοσίων επενδύσεων στο 4% του ΑΕΠ από τον πρώτο προϋπολογισμό»
«Με αυξήσεις μισθών και συντάξεων που καλύπτουν τον πληθωρισμό»
«Χορήγηση του Έκτακτου Επιδόματος Αλληλεγγύης για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες»
«Παρέχουμε εγγυήσεις απ' ευθείας σε επιχειρήσεις με αντικειμενικά κριτήρια, όχι κομματικά κριτήρια.»
«Το επίδομα ανεργίας, σταδιακά στο 70% του βασικού μισθού
«πάγωμα των τιμολογίων των ΔΕΚΟ για ένα χρόνο.»
«Για την Παιδεία, δέσμευσή μου το 5% του ΑΕΠ και ένα δισεκατομμύριο ευρώ επιπλέον στον πρώτο προϋπολογισμό.
θα καλύψουμε τις ελλείψεις σε ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό στα νοσοκομεία.»

Και σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες πολλές παροχές που δεν ανέφερα...
Πόσο θα πάει δηλαδή το έλλειμμα;

«ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα κλειστά επαγγέλματα, μετά από κοινωνικό διάλογο.»

Εδώ επί τέλους είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο της ομιλίας παπανδρέου ίσως να είναι και το μοναδικό που είναι ουσιωδώς θετικό. Ασφαλώς βέβαια βοήθησε σε αυτό και η ομιλία Καραμανλή.
Δεν μπορούσε βέβαια να μην αναφέρει τον κοινωνικό διάλογο. Και ασφαλώς χρειάζεται διάλγος, για να δούμε τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε... Μπορεί να έχει αποδειχθεί παγκοσμίως αμέτρητες φορές πώς είναι καλύτερο να λειτουργούν κάποια επαγγέλματα, εμείς όμως πρέπει να κάνουμε διάλογο «κοιωνικό» και άντε να βγάλεις άκρη μετα.

Υπάρχουν πόλλοι που λένε ότι δεν έχουν σημασία τα λόγια των πολιτικών, αλλά οι πράξεις τους και έχουν γενικά μεγάλο δίκιο. Πρέπει να υπάρχουν όμως τρεις επιφυλάξεις σε αυτό.

1. Ο πολιτικός λόγος δεν πρέπει να εξαντλείται σε γενικολογίες.
2. Πρέπει να δίνεται περισσότερη σημασία στα λόγια, όταν ο πολιτικός δεν έχει το εκλογικό κίνητρο να τα εκφράσει.
3. Πρέπει τουλάχιστον τα λόγια να είναι προς τη σωστη κατεύθυνση, γιατί, αν ακόμα και τα λόγια είναι προς τη λάθος κατεύθυνση, τι να περιμένεις μετά από τις πράξεις.
Ό Καραμανλής λοιπόν, ήταν πρώτον -παρόλη τη βελτίωση του Παπανδρέου- πιο συγκεκριμένος από τον Παπανδρέου, δεύτερον έκανε πολύ περισσότερες προτάσεις από τον Παπανδρέου για τις οποίες δεν είχε γενικά πολιτικό κίνητρο και πέρα από τα γενικόλογα στα οποία όλοι συμφωνούν, τα λόγια του Καραμανλή ήταν περισσότερο προς τη σωστή κατεύθυνση από τα λόγια του Παπανδρέου.

Να παραδεχθούμε ότι ο Καραμανλής τα είπε καλά!

2009-09-07T17:26:00.004+03:00

Όσο άσχημα τα πήγε ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του αυτά τα πεντέμιση χρόνια, τόσο καλά τα είπε στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης.
Η διακυβέρνηση Καραμανλή είχε αρκετά θετικά στοιχεία αλλά σε γενικές γραμμές ήταν ανεπαρκής, έτσι και ο λόγος του στη ΔΕΘ αλλά και η γενικότερα η καινούρια στάση του δεν ήταν τέλεια και έχει -θα μπορούσε να πει κανείς- κάποιες ελλείψεις, αλλά είναι όμως προφανώς και ευτυχώς προς τη σωστή κατεύθυνση.

Τέσσερα είναι τα μεγάλα προβλήματα ή κατηγορίες προβλημάτων που γενικά έχει η Ελλάδα ως χώρα. Αυτά είναι:
1. τα δημόσια οικονομικά
2. το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας
3. η αναποτελεσματικότητα του δημοσίου τομέα και
4. η μη εφαρμογή των νόμων

Τα δημόσια οικονομικά εμφανίζουν από τα 4 παραπάνω τη μεγαλύτερη ευκολία για την αποτίμηση του μεγέθους του προβλήματος καθώς το μόνο που χρειάζεται είναι να το μετρήσουμε και το ίδιο ισχύει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και για τη λύση τους. Η αιτία, λοιπόν, για την οποία το πρόβλημα δε λύνεται, όπως πολλάκις έχει ειπωθεί, δεν είναι η δυσκολία του να βρεθούν ποια μέτρα πρέπει να προταθούν, αλλά η δυσκολία του πολιτικού συστήματος στο να τα επιβάλλει. Λόγω αυτής της δυσκολίας κανένας πρωθυπουργός δεν τολμάει ποτέ να πει για παράδειγμα ότι θα παγώσει τους μισθούς ή ότι δε θα αυξήσει επιδόματα. Ασφαλώς τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός και που είναι άμεσα αποτιμητά δε λύνουν ούτε άμεσα ούτε μεσοπρόθεσμα το πρόβλημα του ελλείμματος και πόσω μάλλον το πρόβλημα του δημοσίου χρέους. Παρόλα αυτά όχι μόνο το ποσό του ενός δις ευρώ (τόσο θα μπορούσε να προσεγγίσει κανείς στο πολύ περίπου τα βασικά μέτρα στα οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός) είναι και αυτό σημαντικό αλλά και τα συγκεκριμένα μέτρα έχουν ένα συμβολικό χαρακτήρα και δείχνουν μία πολιτική βούληση μεγαλύτερη προφανώς από τις αντιδράσεις των θιγομένων. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει περίπτωση λόγω αυτής της βούλησης να λάβουν ουσία και σημασία οι εξαγγελίες περί αναδιάρθρωσης των δαπανών, κατάρτισης των ισολογισμών από τους δημόσιους φορείς και άλλων παρόμοιων που συνεχώς εξαγγέλονται, ποτέ δεν πραγματοποιούνται (ειδικά σχετικά με τους ισολογισμούς είναι ντροπή για αυτή την κυβέρνηση οτι δεν επέβαλε την κατάρτισή τους) και είναι τα μόνα μέτρα που με μία σωστή λογική μπορούν να μειώσουν με σημαντικά αποτελέσματα τις σπατάλες. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι όποιος θέλει έμπρακτα να λυθούν τα δημόσια οικονομικά πρέπει, παρόλη την απογοητευτική μέχρι τώρα πορεία της Νέας Δημοκρατίας, να υποστηρίξει αυτή τη νέα βούληση που εμφανίζεται να παρουσιάζει ο πρωθυπουργός.

Η ανταγωνιστικότητα είναι μία πολυ σημαντική αρετή που θα έπρεπε να έχει η οικονομία μας, καθώς είναι εκείνη που καθορίζει την παραγωγικότητα του ιδιωτικού τομέα. Μας λείπει αυτή η αρετή, βασικά επειδή το κράτος με τις ρυθμίσεις στρεβλώνει σε τεράστιο βαθμό την αγορά. Έχει αποδειχθεί από όλες τις χώρες του κόσμου ότι διάφορες μεταρρυθμίσεις όπως η απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων έχει σημαντική επίδραση στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Επίσης η επελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, αν αντιμετωπιστεί ως σοβαρό ενδεχόμενο, μπορεί να προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις σε εκείνους που θίγονται. Για αυτό το λόγο πρέπει και εδώ να στηρίξουμε αυτή την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να φανει «δυσάρεστος», ακόμα και αν το κάνει για καθαρά στρατηγικές αιτίες. Βεβαίως η αταγωνιστικότητα μπορεί να ενισχύεται από πάρα πολλούς παράγοντες από την κατάργηση κρατικών ρυθμίσεων εώς και την αναβάθμιση της παιδείας και είναι έτσι ένα πολύ σύνθετο θέμα. Η μικρή όμως και ακόμα και η μη επαρκής βελτίωση δεν παύει να αποτελεί βελτίωση.

Η λειτουργία του δημόσιου τομέα και το μέγεθος της παρανομίας στην Ελλάδα δε νομίζω να επηρεαστούν από το νέο δυναμισμό του Καραμανλή, αν κερδίσει τις εκλογές, με εξαίρεση ίσως τη φοροδιαφυγή που και έκει εμφανίζεται να είναι πολύ πιο αποφασισμένος από πριν. Σε αυτά τα δύο προβλήματα της κοινωνίας μας θα υπάρξει σε κάθε περίπτωση και πάλι μια απλή διαχείριση...

Όποιος διαβάζει το ιστολόγιο μου θα ξέρει ότι υποστηρίζω κυρίως τη Δράση, αλλά και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Στην Ελλάδα, όμως, όπως και να το κάνουμε έχουμε δικομματισμό και εκείνος που θα κληθεί να μας κυβερνήσει είναι είτε το θέλουμε είτε όχι ή το ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία, όσο δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της ποιότητας αυτών των δύο κομμάτων τότε είναι σωστότερο να ψηφίσει κανείς κάποιο μικρότερο κόμμα εφόσον αυτό εκφράζει πολύ περισσότερο την κατά την άποψή του σωστή πολιτική (και εν προκειμένω για μένα το Κόμμα αυτό είναι η Δράση). Αν όμως υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας και της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, τότε η σωστή πολιτική επιλογή είναι να ψηφίσει κανείς το σημαντικά καλύτερο. Στις τωρινές εκλογές η Νέα Δημοκρατία (με την επιφύλαξη της ανακοίνωσης του προγράμματος από τον Παπανδρέου) είναι σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των δημοσίων οικονομικών πολύ καλύτερη από το ΠΑΣΟΚ, σε ότι αφορά την ανταγωνιστικότητα απλώς καλύτερη και σε ότι αφορά τα υπόλοιπα πάνω κάτω η ίδια(με εξαίρεση όπως είπα την πάταξη της φοροδιαφυγής στην οποία επίσης θα είναι σημαντικά καλύτερη). Αυτά αρκούν πιστεύω, για να ψηφίσει κανείς σε ατές τις εκλογές Νέα Δημοκρατία. Έτσι ακόμα και αν δε βγεί η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ θα μπορεί να εφαρμόσει μια πιο υπεύθυνη για τα δημόσια οικονομικά πολιτική, και δυστυχώς αν η Νέα Δημοκρατία συντριβεί, τότε ποτέ κανένα υποψήφιο κόμμα εξουσίας στο μέλλον δε θα τολμήσει να πει οτιδήποτε για εφαρμογή λιτότητας, παρόλο που δυστυχώς αυτό είναι που χρειαζόμαστε, για να ορθοποδίσουμε, και με αυτό τον τρόπο θα συνεχίσουν για δεκαετίες να συσσωρεύονται τα χρέη μας με αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση να φθάσουμε στη χρεοκοπία και στη χειρότερη να αφήσουμε ένα τέράστιο (όταν λέω τεράστιο το εννοώ) οικονομικό χρέος ακόμα και στις γενιές που θα ακολουθήσουν τα εγγόνια μας...

5.000.000 Πράσινες Θέσεις Εργασίας

2009-08-29T21:46:00.011+03:00

Η ανάρτηση είναι λίγο καθυστερημένη, αλλά η παρανόηση που θα ήθελα να ξεδιαλύνω είναι αρκετά μεγάλη και νομίζω ότι έχει εφαρμογή ή παροιμία κάλλιο αργά παρά ποτέ...

Το συγκεκριμένο σποτάκι πέρα από τις περιβαλλοντικές πολιτικές που προωθεί, αναφέρει και ότι θα υπάρξουν στην Ευρώπη 5.000.000 πράσινες θέσεις εργασίας. Σε άλλο σποτάκι αναφέορνται 2.οοο.οοο νέες θέσεις εργασίας (http://www.youtube.com/watch?v=yi27dB0wvnE&feature=related). Δεν ξέρω αν εννοούν το ίδιο πράγμα και απλώς έχουν κάνει λάθος, η ουσία είναι ότι και οι δύο αναφορές είναι πολυ παραπλανητικές και στην ουσία υπονοούν ότι θα μειωθεί η ανεργία και ότι θα υπάρξει οικονομική ανάπτυξη...

Οι πολιτικές που προτείνουν οι πράσινοι -αν το ψάξει κανείς- είναι να γίνουν απο κοινού και δημόσιες επενδύσεις και ιδιωτικές επενδύσεις σε πράσινη ενέργεια και υποδομές. Οι δημόσιες επενδύσεις μπορούν να γίνουν άμεσα προφανώς, ενώ οι ιδωτικές θα ενθαρρυνθούν από ρυθμίσεις της αγοράς και από επιδοτήσεις. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν γίνεται μέσω δημόσίων ή ιδιωτικών επενδύσεων (με τον τρόπο που προτείνονται) να μειωθεί η ανεργία και να υπάρξει ανάπτυξη.

Οι δημόσιες επενδύσεις χρηματοδοτούν τις θέσεις εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων και των υπαλλήλων που εργάζονται για τους πελάτες του δημοσίου, δηλαδή τους αναδόχους δημοσιών έργων. Αν ξαφνικά σταματήσουν να υπάρχουν δημόσιες επενδύσεις, τότε θα πάψουν να υπάρχουν και οι προαναφερθείσες θέσεις εργασίας. Έτσι θα μπορούσε κανείς εύκολα να πει ότι όσο περισσότερες είναι οι δημοόσιες επενδύσεις τόσο μεγαλύτερη είναι η απασχόληση και τόσο λιγότερη η ανεργία. Τα χρήματα όμως, για να γίνουν οι δημόσιες επενδύσεις αντλούνται μέσω των φόρων από τα εισοδήματα και την κατανάλωση των μελών της οικονομίας, που είναι οι ιδιώτες. Οι τελευταίοι είτε θα ξοδέψουν τα χρήματά τους είτε θα τα βάλουν στην τράπεζα η οποία θα τα διοχετεύσει πάλι στην οικονομία. Έτσι τα χρήματα που θα ξοδέψουν οι ιδιώτες και τα χρήματα που θα διοχετευθούν μέσα στην οικονομία χρηματοδοτούν και αυτά με τη σειρά τους θέσεις εργασίας στην ιδιωτική οικονομία. Αν οι φόροι όμως αυξηθούν, για να χρηματοδοτήσουν τις πράσινες θέσεις εργασίας, τότε τα διαθέσιμα χρήματα των ιδιωτών θα μειωθούν και επομένως θα μειωθούν και οι θέσεις εργασίας που χρηματοδοτούνται από την ιδιωτική οικονομία.

Εναλλάκτικα αν μειώσει το κράτος τις δαπάνες του σε κάποιον άλλο τομέα, όπως για παράδειγμα στην παιδεία, για να χρηματοδοτήσει με αυτό τον τρόπο πράσινες υποδομές, τότε θα δημιουργηθούν πράσινες θέσεις εργασίας αλλά θα καταργηθούν θέσεις εργασίας στην παιδεία. Όταν το κράτος αυξάνει τις δαπάνες του ως ποσοστό του ΑΕΠ δε μειώνει την ανεργία, απλώς αυξανεί το ποσοστό των εργαζομένων που έχουν εργοδότη το κράτος και μειώνει το ποσοστό των ανθρώπων που απασχολούνται από την ιδιωτική οικονομία. Έτσι αν το κράτος δεν ξοδεύει τίποτα, τότε όλοι θα απασχολούνται από την ιδιωτική οικονομία ενώ αν ξοδεύει το 100% του ΑΕΠ τότε δε θα απασχολεί κανέναν η ιδιωτική οικονομία και θα τους απασχολεί όλους το κράτος, όπως στα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Ο μόνος τρόπος να μειωθεί η ανεργία άμεσα μέσω των δημοσίων επενδύσεων είναι αν μειωθούν οι μισθοί και μπορουν έτσι με λιγότερα χρήματα να υπάρχουν περισσότερες θέσεις εργασίας.

Με ανάλογη συλλογιστική μπορεί κανείς να δείξει ότι και οι ιδωτικές επενδύσεις, αν στραφούν περισσότερο προς την πράσινη κατεύθυνση, τότε θα αποστραφούν από άλλες δραστηριότητες της οικονομίας, με αποτέλεσμα πάλι να μειωθεί η σχετική με αυτές απασχόληση. Η μείωση της ανεργίας θα μπορούσε να επιτευθεί μόνο αν οι νέες επενδύσεις περιλάμβαναν δραστηριότητες με μεγαλύτερο ποσοστό χαμηλόμισθης εργασίας. Στην πραγματικότητα όμως αντί για αυτό μάλλον το αντίθετο συμβαίνει με τις πράσινες θέσεις εργασίας, καθώς οι περισσότερες απο αυτές αφορούν εξειδικευμένες γνώσεις και ως εκ τούτου είναι ακριβότερες.

Πέρα όμως από αυτό, η ανάγκη να υπάρξουν κρατικές παρεμβάσεις, ώστε να υποστηρίξουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις τις πράσινες υποδομές σημαίνει ότι οι τελευταίες είναι λιγότερο παραγωγικές. Συνεπώς η ανερεγία απο τη μία δε θα μειωθεί, η παραγωγή όμως από την άλλη θα μειωθεί. Οι εργαζόμενοι θα είναι ίδιοι σε αριθμό, αλλά τα αγαθά θα χρειάζονται περισσότερες εργατικές ώρες, για να παραχθούν, με αποτέλεσμα αναγκαστικά να μειωθεί η παραγωγή. Με αυτό τον τρόπο ακόμα αν και οι ονμαστικοί μισθοί δεν αλλάξουν, οι πραγματικοί μισθοί θα μειωθούν λόγω της μείωσης των αγαθών.

Στην οικονομία ουσιαστικά δύο τομείς έχουν σημασία αφενός η ποσότητα και η ποιότητα της παραγωγής και του πλούτου και αφετέρου η διάχυσή τους. Η πράσινη ανάπτυξη είναι η ανάγκη να παράγουμε τα αγαθά μας με μικρό αντίκτυπο στο περιβάλλον. Η επίτευξη αυτού του σκοπού χρειάζεται περισσότερο κόπο. Αυτός ο κόπος όπως και να το κάνουμε θα πρέπει να αποτυπωθεί στην οικονομία. Η μείωση της παραγωγής και συνακόλουθα των πραγματικών μισθών είναι καταρχήν αυτό το αποτύπωμα, αυτή η επίπτωση. Το να δεχθούμε αυτό το βάρος είναι μία πολιτική επιλογή που ίσως να χρειάζεται να κάνουμε. Είναι απαράδεκτο όμως να παρουσιάζουμε ότι δε θα υπάρχει κανένα κόστος για όλες αυτές τις υποδομές.

Εφόσον θα υπάρξει όφελος στο περιβάλλον θα πρέπει κάποιος να το πληρώσει. Όπως υπάρχει κόστος σε μία οικογένεια όταν καθαρίζει το σπίτι της, έτσι υπάρχει και κόστος στην κοινωνία, αν θέλουμε να καθαρίσουμε τον πλανήτη μας. Το κόστος δε σημαίνει ότι θα αφήσουμε το σπίτι μας βρώμικο και ούτε σημαίνει ότι θα αφήσουμε τον πλανήτη μας βρώμικο, αλλά υπάρχει...

Σχετικά με τη Μετανάστευση...

2009-07-14T04:48:00.005+03:00

Επειδή η μετανάστευση είναι της μόδας... και επειδή για κάποιο

λόγο θεωρείται εξ ορισμού πρόβλημα και ο κόσμος αναφέρεται

στο «πρόβλημα» της μετανάστευσης...

Δεν είναι εξ ορισμού πρόβλημα...

Η συνάντηση της Δράσης...

2009-06-25T14:36:00.002+03:00

Ήταν σίγουρα μία ωραία σνάντηση σε πολύ καλό κλίμα.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι συνεχίζουμε...

Αυτό που είδα εγώ στη συνάντηση είναι ανθρώπους, αξιόλογους ανθρώπους, να έχουν ενθουσιασμό για τη Δράση και ενθουσιασμό για τη συνέχειά της. Είδα ανθρώπους, σαν και εμένα, χαρούμενους μόνο και μόνο για τη δυνατότητά τους να ψηφίσουν Δράση, να ψηφίσουν δηλαδή κάτι που τους εκφράζει, κάτι έντιμο και κάτι δημιουργικό αντί να απέχουν ή να αναγκαστούν να ψηφίσουν κάτι απλώς λίγο λιγότερο καταστροφικό από αυτό που δε θα ψηφίσουν. Διατυπώθηκαν πολλές και διαφορετικές απόψεις με μεγάλη παρρησία και ανοχή από το προεδρείο και χωρίς ουσιαστικά να γίνουν καταχρήσεις. Με την ίδια άνεση και από το ίδιο βήμα μίλησαν υποψήφιοι ευρωβουλευτές και απλά μέλη, καθηγητές πανεπιστημίου και φοιτητές, επιτυχημένοι επαγγελματίες και μη επιτυχήμενοι, ειδικοί και μη ειδικοί και από όλες αυτές τις ομάδες ακούστηκαν αξιόλογες απόψεις.

Υπήρχαν άλλοι που ήθελαν να γίνει η Δράση φιλελεύθερο κόμμα, άλλοι που ήθελαν να προτάξει τις πρακτικές και ρεαλιστικές προτάσεις που έχει και μπορεί -όπως απέδειξε ο Στέφανος Μάνος- να προσφέρει πρώτα στον πολιτικό διάλογο και ύστερα στην πολιτική πρακτική.

Άλλοι ήθελαν να προτείνουμε κάποιες άμεσες λύσεις, για να έχουμε άμεσα αποτελέσματα, ενώ άλλοι ήθελαν να χτίσουμε σιγά σιγά ένα όραμα και μία ελπίδα, για να μπορέσει κάτι να αλλάξει στο όχι τόσο άμεσο μέλλον...

Κάποιοι ήθελαν να αποβάλλουμε το Μάνο από front man, ενώ άλλοι φάνηκε ότι αυτόν θέλουν ως βασικό πρόσωπο, γιατί αυτός είναι εκείνος που ξέρουν και εμπιστεύονται.

Όλοι έδειξαν να θέλουν περισσότερη οργάνωση και περισσότερη δουλειά. Αυτό όμως έχει, αμέσως, δυο αναγκαίες συνέπειες: προσφορά των δυνάμεών και του χρόνου μας και προσφορά της οικονομικής μας βοήθειας. Εγώ είμαι αισιόδοξος ότι το πρώτο και κυρίως το δεύτερο θα το βρούμε από τους περισσότερους παρευρισκομένους στη συνάντηση, κυρίως όμως για το δεύτερο χρειαζόμαστε βοήθεια και από μη παρευρισκομένους έστω και μικρά ποσά αλλά από πολύ κόσμο...

Η δική μου άποψη για το θέμα της ιδεολογίας είναι ότι ναι μεν οι ιδεολογίες είναι σημαντικό γενικά πράγμα, αλλά είναι χρήσιμες κυρίως για τα προβλήματα που δεν έχουν καταφέρει να λυθούν ακόμα... Η Ελλάδα όμως πάσχει και ταλανίζεται από προβλήματα που σχεδόν σε όλες τις άλλες δυτικές χώρες έχουν λυθεί και έχουν λυθεί πλήρως. Ε για αυτά τα προβλήματα (όπως είναι η διαχείριση των σκουπιδιών, η χωροταξία, το κυκλοφοριακό μπάχαλο, η γραφειοκρατία και πάρα πολλά άλλα) δε χρειάζονται ιδεολογίες, χρειάζεται απλώς ένας έξυπνος τρόπος, για να συνθέσουμε και να προσαρμόσουμε τις λύσεις που εφήρμοσαν οι άλλες χώρες και στη δική μας περίπτωση. Το προβλήματα αυτά είναι στην Ελλάδα τόσα πολλά που αρκούν για την πολιτική μας προτεραιότητα, χωρίς να χρειάζεται να πάρουμε ιδεολογική θέση στα προβλήματα που έχουν έντονο ιδεολογικό χαρακτήρα και είναι για αυτό ενδεχομένως δυσκολότερο να λυθούν.
Στην πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας έχει κανείς να αντιμετωπίσει πρώτον τους ιδεολογικούς του αντιπάλους και δεύτερον τους κομματικούς, συνδικαλιστικούς και γενικά τους κάθε είδους εγκάθετους. Οι πρώτοι αντιτάσσουν ιδεολογία, οι δεύτεροι αντιτάσσουν παραλογισμό και προσωπικό συμφέρον σε ψευτοϊδεολογικό πακέτο... Η Δράση πρέπει να γίνει τό κόμμα που θα ενώσει τους πρώτους για να εκδιωχθούν οι δεύτεροι, το κόμμα δηλαδή εναντίον του ιδεολογικά συγκαλυμμένου παραλογισμού και συμφέροντος. Η Δράση πρέπει να γίνει το κόμμα που επιτάσσει οι αλλάγες οι οποίες γίνονται είτε είναι σοσιαλδημοκρατικές είτε είναι φιλελεύθερες να είναι σωστές...
Εγώ είμαι φιλελεύθερος αλλά δε θέλω η Δράση να μιλάει για φιλελευθερισμό, θέλω η Δράση να συνεχίσει να μιλάει (και όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα) για την ανάγκη πρακτικων και λογικών λύσεων και για την ανάγκη σωστών πολτικών ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Ιδεολογικά δύο είναι οι μόνες θέσεις που πρέπει να πάρουμε: πρώτον ότι είμαστε υπέρ της δημοκρατίας με τη μορφή που (θα επρεπε υποτίθεται να) έχει σήμερα και δεύτερον να εκφράσουμε αφενός τη διαπίστωσή μας ότι πολλές Ευρωπαϊκές χώρες έχουν καταφέρει να λύσουν προβλήματα που εμάς ακόμα μας ταλανίζουν και συνεπώς μας κρατάνε πίσω και αφετέρου ότι πρέπει σε αυτά να εφαρμόσουμε παρόμοιες με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες λύσεις.

Σχετικά με το πρόσωο του κύριου Μάνου εγώ θέλω να παίζει ένα αρκετά βασικό ρόλο. Θα ήθελα όμως να περιορίστει ο ρόλος του ή μάλλον καλύτερα να αυξηθεί ο ρόλος και κάποιων άλλων ανθρώπων , ώστε η Δράση να μην είναι στη συνείδηση του κόσμου απλώς ο Μάνος, αλλά και άλλοι 4 ή 5 αξιόλογοι άνθρωποι.

Θα συμφωνήσω, επίσης, με έναν ομιλητή ότι πρέπει να δοθούν σαφείς απαντήσεις στις βασικές επικρίσεις που δέχεται η Δράση. Δεν πρέπει να δίνουμε την ευχέρεια στον κόσμο να βρίσκει δικαιολογίες, για να μη μας υποστηρίξει.

Τέλος, όπως ειπώθηκε, χρειαζόμσατε ψήφους. Χρειαζόμαστε ψήφους, για να εφαρμόσουμε τις προτάσεις μας. Η ανάγκη ψήφων, λοιπόν, είναι μεγάλη, αλλά μόνο επειδή είναι μεγάλη η ανάγκη να εφαρμοστούν οι προτάσεις μας. Για αυτό το λόγο πρέπει να οι όποιες προσπάθειες να κερδίσουμε ψήφους να μην επηρεάσουν το περιεχόμενο των προτάσεων αυτών. Το μόνο που θα ήταν ανεκτό να επηρεάσουν είναι ο τρόπος που θα προβάλλουμε τις προτάσεις μας και το ποιες θα επιλέξουμε να διαφημίσουμε, ως εκεί όμως, τίποτα παραπάνω... Και χαίρομαι γιατί αυτό νομίζω ειναι και το συμπέρασμα της συνάντησης...

Πρέπει, λοιπόν, να συνεχίσουμε, πρέπει να συνεχίσουμε με όσες περισσότερες δυνάμεις διαθέτουμε, για να εφαρμόσουμε λύσεις στη χώρα μας πρέπει να συνεχίσουμε με τόσο ισχυρή υπομονή όσο και ανυπομονησία, για να παμε κάπως καλύτερα ως κοινωνία και ως χώρα...

Σ.Δ.Ι.Τ. η μεγάλη μεταρρύθμιση

2009-06-15T20:07:00.002+03:00

Η ανάρτηση αυτή είναι δύο μήνες καθυστερημένη και ζητώ συγγνώμη που άργησα να σας ενημερώσω για αυτή την τόσο μεγάλη εξέλιξη...

Είναι νομίζω πολύ σημαντικό για την Ελλάδα γενικά, αλλά θεωρώ συγκινητική και για εμένα προσωπικά αυτή η εξέλιξη στη μεταρρύθμιση των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, σε αυτή την τόσο διαφημισμένη μεταρρύθμιση.

Είχα ενδιαφερθεί πριν αρκετό καιρό να μάθω για την πορεία και τα αποτελέσματα των ΣΔΙΤ και για αυτό επισκέφθηκα την ιστοσελίδα του υπουργείου οικονομίας και οικονομικών πάτησα το λινκ των ΣΔΙΤ που είναι στη σελίδα αρκετά προβεβλημένο στις βασικές μεταρρυθμίσεις του υπουργείου και από εκεί οδηγούμαι στην επίσημη ιστοσελίδα των ΣΔΙΤ!! Για να μη σας τα πολυλογώ... βρήκα τότε προς έκπληξή μου... στην ιστοσελίδα ότι κανένα μα κανένα από όλα τα έργα που υπήρχαν δεν είχε αρχίσει να υλοποιείται. Κανένα... Ήταν μία σχετική απογοήτευση... Άκουγα τόσα και τόσα για τα ΣΔΙΤ, ωραία ακούγονταν, καλό, κατ' αρχήν, το concept τους, το ΠΑΣΟΚ δεν έλεγε τίποτα που να φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά ε ήταν λίγο σοκ να μάθω ότι μετά από 3 χρόνια δεν είχε αρχίσει ούτε ένα έργο...

Ε, λοιπόν με χαρά μου σας ανακοινώνω ότι στις 15.04.2009 υπεγράφη η πρώτη σύμβαση ΣΔΙΤ!!! Η μεταρρύθμιση, που το πρώτο από τα πλεονεκτήματά της -σύμφωνα με τον κο Αλογοσκούφη, όταν ψηφιζόταν το νομοσχέδιο (1)- είναι η «έγκαιρη και αποτελεσματική ολοκλήρωση των έργων», παίρνει πλέον -σύμφωνα με τη διατύπωση του κου Παπαθανασίου (2)- «σάρκα και οστά»...
4 σχεδόν χρόνια μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου υπεγράφη η σύμβαση για το πρώτο έργο που θα υλοποιηθεί μέσω ΣΔΙΤ. Διαβάστε τη σχετική ανακοίνωση...

Τι να πώ...
Πάλι καλά

Μία ασήμαντη είδηση...

2009-06-12T20:36:00.006+03:00

Αναφέρει ο ελεύθερος τύπος:

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου στις 31 Μαρτίου 2009 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης έφθασε στα 282 δισεκατομμύρια ευρώ από 262 δισ. που ήταν την 31η Δεκεμβρίου. Ηδη το δημόσιο χρέος αντιπροσωπεύει το 118,1% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, όταν ο στόχος που έχει τεθεί από την κυβέρνηση είναι να μην ξεπερνά το 100%.

http://www.e-tipos.com/newsitem?id=94866

Και τίθεται το ερώτημα: Αν κάποιος ερχόταν ξαφνικά και σας έλεγε ότι του χρωστάτε 2.000 ευρώ, πόσο σημαντικό θα σας φαινότανε; Θα ήτανε σίγουρα ενδιαφέρον...

Το χρέος μας αυξήθηκε κατά 20.000.000.000 ευρώ. Μία απλή διαίρεση με το 10.000.000 βγάζει ότι στον καθένα μας αντισοιχεί περίπου 2.000 ευρώ. Κανονικά, λοιπόν, θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε αυτή την είδηση, όπως για παράδειγμα θα αντιμετώπιζε ένας εργαζόμενος νέος το γεγονός ότι χρωστάει 2.000 ευρώ παραπάνω ή αν θέλετε όπως θα αντιμετώπιζε ένας γονέας σε μία τετραμελή οικογένεια το γεγονός ότι η οικογένειά του χρωστάει 8.000 ευρω παραπάνω... (2.000 αντιστοιχούν σε ΌΛΟΥΣ τους Έλληνες, σε συνταξιούχους, εργαζομένους, ανέργους, παιδιά, μωρα...)

Για να πάω όμως και λίγο παρακάτω, τι θα έκανε αυτός ο νέος, όταν θα μάθαινε ότι αντί για 26.000 ευρώ χρωστάει 28.000 (πάλι απλή διαίρεση από το δημόσιο χρέος, α και το αντίστοιχο για μία τετραμελή οικογένεια είναι 28.000 x 4 =112.000 € ), ενώ συγχρόνως ξέρει ότι τον προηγούμενο χρόνο κατανάλωσε πάνω-κάτω 1000 ευρώ παραπάνω από όσα εισέπραξε(χωρίς να αποπληρώσει καθόλου το χρέος του); Ε νομίζω ότι θα φρόντιζε αργά η γρήγορα να καταναλώνει λιγότερα από όσα κερδίζει μπας και κάποτε αποπληρώσει το χρέος του και δεν χρεοκοπήσει...

*Στο δημόσιο χρέος δεν μετράμε το ασφαλιστικό χρέος που θα μας έρθει τα επόμενα χρόνια κατακέφαλα από το τεράστιο ασφαλιστικό έλλειμμα που τώρα υπάρχει...

Γιατί κάνουμε τη μετανάστευση πρόβλημα;

2009-06-11T20:43:00.005+03:00

Οι μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα, για να ζήσουν και αν γίνεται να ζήσουν και καλά... Για ποιο λόγο θεωρείται αυτό από τον πολιτικό κόσμο αρνητικό; Και για πιο λόγο θεωρεί ο πολιτικός κόσμος ότι πρέπει να το περιορίσουμε; Προβάλλονται διάφορες απαντήσεις... Οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές, οι μετανάστες είναι εγκληματίες, επιβαρύνουν την κρατική μηχανή και άλλα πάρα πολλά. Το βασικό όμως πρόβλημα που προκαλούν οι μετανάστες θεωρείται το οικονομικό και το πρόβλημα ασφάλειας.
Και τα δύο αυτά ισχύουν και σε πολύ μεγάλο και ανησυχητικό βαθμό.

1. Το οικονομικο κόστος συνίσταται στο ότι οι μετανάστες έρχομενοι στη χώρα μας αναγκάζουν την κρατική μηχανή να τους φροντίσει και αυτό είναι ένα μεγάλο οικονομικό κόστος για το δημόσιο το οποίο επιτάσσει να μην αφεθεί ελεύθερη η μετανάστευση, καθώς η κρατική μηχανή δεν μπορεί να μεριμνα για απεριόριστο αριθμό ατόμων...

2. Το κόστος στην ασφάλεια συνίσταται στο ότι πάρα πολλοί μετανάστες καταλήγουν εγκληματίες...

Εμείς, λοιπόν, για να λύσουμε το πρόβλημα της μετανάστευσης έχουμε δύο επιλογές η μία δεν είναι τόσο λειτουργική και καταπατά την ελευθερία και η άλλη θα μπορούσε να μετατρέψει τη μετανάστευση σε μια τεράστια πηγή ειρήνης και ευημερίας.

Η πρώτη λοιπόν λύση είναι εκείνη που προτείνεται βασικά από όλα τα κόμματα και εφαρμόζεται από τις περισσότερες δυτικές χώρες. Για να λυθεί, λοιπόν, το πρόβλημα, για να μην αποτελούν δηλαδή οι μετανάστες παράσιτο στα κράτη και για να μην διαπράττουν εγκληματικές πράξεις, δε θα τους αφήνουμε να μπαίνουν μέσα στη χώρα... όσους μπαίνουν παράνομα, θα τους επιστρέφουμε πίσω, και θα επιλέγουμε εμείς (ως παντογνώστες) πόσους χρειαζόμαστε και πόσους "αντέχουμε".

Με αυτή την επιλογή, όμως, ουσιαστικά δε μπορεί να λυθεί το πρόβλημα, γιατί η κρατική μηχανή έτσι και αλλιώς θα επιβαρύνεται για τη φύλαξη των συνόρων και για την αναζήτηση των λαθρομεταναστών και παρόλα αυτά οι μετανάστες θα έρχονται και θα γίνονται εγκληματίες, όπως άλλωστε συμβαίνει και τώρα. Επίσης, όμως θα αρνούμαστε και ένα πολύ βασικό δικαίωμα, σε όποιον δηλαδή το θέλει να ζήσει σε όποια χώρα θέλει... και θα καταδικάζουμε με άλλον έναν τρόπο τους ανθρώπους αυτούς και τις χώρες τους στη φτώχεια...
Εμείς επιλέγουμε αυτή την πολιτική...

Την ίδια στιγμή η άλλη επιλογή που έχουμε είναι τόσο απλούστερη, ευκολότερη και πιο σύμφέρουσα για όλους μας, που είναι πραγματικά κρίμα που δεν την εφαρμόζουμε. Το πρώτο σκέλος αυτής της πολιτικής συνίσταται στο να μην παρέχουμε καμία δωρεάν παροχή στους μετανάστες, να έχουμε δηλαδή μία κρατική μηχανή που να χρηματοδοτείται όχι από εκείνους που είναι ήδη πολίτες της Ελλάδας με αποτέλεσμα η έλευση των μεταναστών να αφαιρεί πόρους από τους έλληνες φορολογούμενους και να μειώνει τις υπηρεσίες προς αυτούς, αλλά να δημιουργήσουμε ένα σύστημα στο οποίο οι ίδιοι οι μετανάστες να πληρώνουν για τις παροχές που τους γίνονται. Κάποιοι θα πουν δε γίνεται να το κάνουμε αυτό γιατί τότε οι παροχές μας προς αυτούς θα είναι μηδαμινές, πράγματι σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι μηδαμινές, είναι δυνατόν όμως η απάντηση σε αυτό να είναι ότι δε θα τους δεχτούμε καθόλου, όταν οι ίδιοι θέλουν να έρθουν, να τους πουμε δηλαδη ότι επειδή δεν μπορούμε να σας φροντίσουμε, σας αρνούμαστε τελείως το δικαίωμα να έρθετε;
Το δεύτερο σκέλος είναι να επιτραπεί στους μετανάστες να δουλέψουν. Η έλλειψη αυτής της δυνατότητας είναι που τους κάνει εγκληματίες. Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να ζήσουν. Η πρώτη τους επιλογή για το βιοπορισμό τους είναι ασφαλώς να δουλεψουν, αν όμως δεν μπορουν να το κάνουν, τότε θα στραφούν στο έγκλημα. Πρέπει, λοιπόν, να τους επιτράπει να συνάπτουν ελεύθερα συμβάσεις εργασίας και όχι να τους απαγορεύεται όπως γίνεται τώρα... Το γεγονός ότι θεωρούνται λαθρομετανάστες, το γεγονός ότι υπάρχει ο κατώτατος μισθός, και όλοι αυτοί οι περιορισμοί από το κράτος για τη σύναψη μιας συμβασης εργασίας καθιστουν αδύνατη (ειδικά σε εκείνους που μόλις εισήλθαν στη χώρα μας) την εργασία. Στην καλύτερη περίπτωση καταφέρνουν κάποιοι να βρουν μαύρη εργασία. Αν όμως η σύναψη συμβασης εργασίας γίνει πλήρως ελεύθερη, τότε όλοι αυτοί οι άνθρωποι αργά η γρήγορα θα πιάνουν δουλειά. Δε θα παίρνουν υψηλούς μισθούς, θα παίρνουν 300 ή 400 ευρώ, αλλά δε θα είναι μαύρα, θα καταφέρουν να ζήσουν και το φθηνό εργατικό δυναμικό που θα προσφέρουν θα αυξήσει την παραγωγή και θα ρίξει τις τιμές των προϊόντων προς όφελος και δικό τους και δικό μας. Ακόμα με αυτό τον τρόπο εντασσόμενοι στην οικονομιά και κάνοντας ελεύθερες επιλογές θα μπορέσουν να προοδεύσουν άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο και όσο περισσότερο εκείνοι θα προοδεύουν τόσο περισσότερο θα προσφέρουν και στη συνολική οικονομία. Πολλοί αμέσως θα σπεύσυον να πουν ότι η παρουσία τους θα αυξήσει την προσφορά εργασίας με αποτελέσμα να χαθούν δουλειές για τους Έλληνες. Είναι λάθος. Η παρουσία τους όντως θα αυξήσει την προσφορά εργασίας, αλλά θα αυξήσει (και ίσως περισσότερο) και τη ζήτηση εργασίας, καθώς και οι ίδιοι οι μετανάστες θα καταναλώνουν.
Με αυτό τον τρόπο θα είμαστε μία ελεύθερη κοινωνία ή οποία δε θα αποκλείει ανθρώπους, αλλά θα τους αποδέχεται και αυτή αποδοχή θα σημαίνει οφέλη για εμάς, οφέλη για εκείνους, οφέλη για τις χώρες από τις οποίες προέρχονται και τέλος προαγωγή τη ειρήνης μέσα από την επαφή των λαών.

Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται, για να ζήσουν και αυτό δεν είναι εξ ορισμού αρνητικό για εμάς, οι πολιτικές μας και μόνο αυτές είναι αυτές που, αποκλείοντας τους ανθρώπους αυτούς, τους καθιστουν παράσιτα...

Η διεκδίκηση των συμφερόντων μας στην Ευρώπη

2009-06-02T14:18:00.003+03:00

Κατά τη διάρκεια της προευρωεκλογικής περιόδου που διανύουμε γίνεται γενικά ένας εμφανής ανταγωνισμός για το ποιος θα φανεί ικανότερος να υπερασπίσει τα Ελληνικά συμφέροντα στην Ευρωβουλή. Παράλληλα, υπονοείται από τα κόμματα ότι οι διεκδικήσεις μας αυτές θα γίνουν εις βάρος των υπόλοιπων χωρών της Ευρώπης... Αυτή η αντίληψη είναι κατά την άποψή μου σε τελείως λάθος κατεύθυνση. Είναι το ίδιο αρνητικό με τις προσπάθεις που καταβάλλουν οι βουλευτές να διεκδικήσουν πολιτικές προς το συμφέρον της περιφέρειάς τους (και προφανώς προς βλάβη της διπλανής περιφέρειας).

Από ηθικής άποψης αυτή η αντίληψη είναι λάθος, και εγώ προσωπικά δε θέλω να ευνοηθώ εις βάρος κανενός άλλου πολίτη κάποιας άλλης Ευρωπαϊκής χώρας, αν δεν το δικαιούμαι.

Το σημαντικότερο, όμως, που μας οδηγεί να σκεφτομάστε έτσι είναι η αντίληψη που έχουμε ότι κάθετι που γίνεται πρέπει να έχει συνολικά μηδέν όφελος για τα μέρη. Αν δηλαδή κάποιος κερδίζει από κάτι, τότε κάποιος άλλος πρέπει να χάσει. Αυτό μπορεί να ισχύει σε μερικές περιπτώσεις και ισχύει κυρίως, όταν κάτι επηρεάζει κάποιον χωρίς τη θέλησή του(π.χ. σε μία κλοπή). Όταν όμως δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν σε κάτι, τότε το πιθανότερο είναι ότι αυτό θα οφελήσει και τους δύο. Η συνεργασία και η συμφωνία οφελεί κατά κανόνα και τα δύο μέρη. Αυτό έχει προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυνατότητα συνεργασίας σε ιδιωτικό και πολιτικό επίπεδο και από εκεί εκπηγάζει η πρόοδος που έχει συντελεστεί.

Επιθυμώ λοιπόν από τους ευρωβουλευτές που θα μας αντιπροσωπεύσουν στην Ευρωβουλή: Πρώτον, να προάγουν με κάθε δυνατό τρόπο τις δυνατότητες συνεργασίας που πρέπει να έχουμε σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών. Δεύτερον, όπου χρειάζεται να υποστηριχθεί μία χώρα εναντίον κάποιας άλλης, να υποστηρίξουν το δίκαιο, να υποστηρίξουν δηλαδή και τα συμφέροντα της Ελλάδας, αν αυτά είναι δίκαια, αλλά και τα δίκαια συμφέροντα όλων των άλλων Ευρωπαϊκών λαών.

Το Έννομο Συμφέρον

2009-05-21T23:39:00.005+03:00

Όπως ενδεχομένως να ξέρετε η Δράση έχει προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, για να διεκδικήσει τον τηλεοπτικό χρόνο που σύμφωνα με τις απόψεις της (και τις δικές μου) δικαιούται...

Το θέμα γενικά έχει σχολιαστεί και δε θέλω να προσθέσω γενικά κάτι περισσότερο... Θα ήθελα όμως να σχολιάσω ένα επιχείρημα του συνηγόρου υπεράσπισης του Υπουργείου Εσωτερικών. Διαβάζω στον ελεύθερο τύπο:
"Ο συνήγορος του υπουργείου Εσωτερικών αντέτεινε ότι το κόμμα του κ. Μάνου δεν έχει έννομο συμφέρον να προσφύγει στο ΣτΕ, γιατί μόνο το γεγονός ότι κατέθεσε στο Α’ Τμήμα του Αρείου Πάγου δήλωση συμμετοχής στις ευρωεκλογές δεν σημαίνει ότι θα κατέλθει."

Από νομικής απόψεως θεωρώ το επιχείρημα πλήρως αβάσιμο. Θα ήταν όμως ασφαλώς μία έντιμη προσπάθεια του δικηγόρου να απαλλάξει τον πελάτη του, αν ο πελάτης του ήταν κάποιος πολίτης ο οποίος είχε συμφέρον για την ισχύ της διοικητικής πράξης. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, ο πελάτης δεν είναι κάποιος ιδιώτης. Είναι το υπουργείο Εσωτερικών. Είναι δηλαδή η Κυβέρνηση, η κυβέρνηση που εκπροσωπεί εμένα, εσένα, όλον τον ελληνικό λαό. Τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιηθούν στο δικαστήριο πρέπει ασφαλώς να είναι νομικά.

Από την άλλη μεριά όμως η προσφυγή στο ΣτΕ από ένα πολτιτικό κόμμα, η παρέμβαση του Υπουργείο Εσωτερικών υπέρ της διοικητικής πράξης που εξέδωσε και η επιλογή των (νομικών) επιχειρημάτων που επέλεξαν τα δύο μέρη να χρησιμοποιήσουν είναι θέματα με καθαρά πολιτικό χαρακτήρα και με αυτόν τον τρόπο πρέπει να αξιολογηθούν από εμάς τους πολίτες. Αναλυτικότερα, με αυτήν την προσφυγή γίνεται από πολιτικής απόψεως μία μομφή προς την κυβέρνηση για τις αποφάσεις της, οι οποίες, σημειωτέον, θα έπρεπε πάντα να λαμβάνονται με γνώμονα το συμφέρον των πολιτών, της δημοκρατίας, της προόδου κλπ. Εάν, λοιπόν, η κυβέρνηση λειτουργρεί με αυτούς τους σκοπούς και σχετικά με την εν λόγω πράξη, το ευκολότερο για την ίδια και ταυτόχρονα το καλύτερο για την προστασία της δημοκρατίας θα ήταν να υποστηρίξει την θέση της εκθέτοντας τους ουσιαστικούς λόγους για τους οποίους η συγκεκριμένη απόφαση είναι και συνταγματική αλλά και θετική για τη λειτουργία της δημοκρατίας μας. Αντίθετα, η προσπάθεια της να αποφύγει τη συζήτηση της ουσίας της υποθέσεως προβάλλοντας δικονομικούς λόγους είναι κατά την άποψή μου απαράδεκτη.

Το πόσο απαράδεκτη είναι αυτή η στάση, μάλιστα, φαίνεται καλύτερα εάν το δικαστήριο κάνει την ένσταση δεκτή. Σε αυτήν την περίπτωση, το δικαστήριο θα πει ουσιαστικά στην Δράση ότι είσαι ένα πολιτικό κόμμα που παρά το γεγονός ότι έχεις κάνει κάθε θεσμική κίνηση για να μου εκφράσεις την επιθυμία σου να πολιτευτείς στις ευρωεκλογές, εγώ εντούτοις δεν έχω σιγουρευτεί ότι θα το κάνεις. Άρα, δεν σου αναγνωρίζω έννομο συμφέρον και συνακόλουθα δεν θα εξετάσω εάν είναι αντισυνταγματική η διάταξη, που σου στερεί το δικαίωμα σου να προβάλλεις τις θέσεις σου στα ΜΜΕ. Εάν τώρα η Δράση πράξει αυτό, που και η τελευταία πέτρα ξέρει ότι θα κάνει, και κατέβει στις εκλογές, τότε ποτέ δεν θα μάθουμε έαν η στέρηση του αυτονόητου δημοκρατικού της δικαιώματος να προβληθεί στα ΜΜΕ, της στερήθηκε αντισυνταγματικά ή όχι. Εν τέλει, δηλαδή, η κυβέρνηση ζητάει μέσω του συνηγόρου της να μην ελεγθεί αν δρα σύμφωνα με το Σύνταγμα. Μάλιστα στην προσπάθειά της να το πετύχει αυτό, επικαλείται έναν λόγο που ακόμα και αν ήταν νομικά βάσιμος, είναι στην πράξη τελείως υποκριτικός, καθώς όλοι ξέρουμε ότι η Δράση θα συμμετάσχει στις Ευρωεκλογές.

Δεν ξέρω για ποιο λόγο επικαλέστηκε έναν τέτοιο λόγο ο συνήγορος της κυβέρνησης. Αλλά δε θέλω να εξετάσω τα κίνητρα της κυβέρνησης σε αυτό το θέμα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ακολουθήθηκε μια πολτική που δείχνει ότι το συμφέρον που επιδιώκει το Υπουργείο Εσωτερικών δεν είναι εκείνο του λαού αλλά εκείνο της Νέας Δημοκρατίας...

Μία Νίκη

2009-05-07T07:39:00.002+03:00

Η τροπολογία του 2% αποσύρθηκε! Η απόσυρση αυτής της τροπολογίας είναι επιτέλους μία νίκη του πολιτικού συστήματος εναντίον των ΜΜΕ. Είναι όμως και μία νίκη της ηθικής στη χώρα μας.

Η νίκη αυτή οφείλεται:
Πρώτον στο Στέφανο Μάνο που πολέμησε με μεγάλο σθένος και σχεδόν μόνος του αυτή τη διάταξη για πάρα πολύ καιρό και με καθοριστικότερο τρόπο τους τελευταίους δυο με τρεις μήνες.
Δεύτερον στην πρωτοβουλία που πήρε μία ομάδα πολιτών να αντιταχθεί σε αυτή τη διάταξη φτιάχνοντας ιστοσελίδα (http://www.100myria.gr/)και ζητώντας προσωπικά από όλους τους βουλευτές να τοποθετηθούν επί του θέματος.
Τρίτον στη στάση των κόμματων της αντιπολίτευσης και κυρίως στη στάση του ΠΑΣΟΚ, η οποία ανάγκασε την κυβέρνηση να αποσύρει την τροπολογία.

Φάνηκε από αυτή την ιστορία κάτι πολυ σημαντικό. Φάνηκε η θετική δύναμη που μπορεί να έχει η αντιπολίτευση (και κυρίως ή αξιωματική) σε ένα δικομματικό κράτος, αν πραγματικά θέλει να στηλιτεύσει τη φαυλότητα και τα κακώς κείμενα και να στραφεί εναντίον των μεγάλων συμφερόντων. Στην πραγματικότητα είναι μια από τις λίγες νίκες και ίσως η μοναδική σημαντική των δύο μεγάλων κομμάτων επί των ΜΜΕ και ίσως να είναι μία νέα αρχή...
Ας ελπίσουμε, γιατί δεν πάει άλλο...

Μια Ελληνική Πρωτοτυπία

2009-05-07T07:20:00.002+03:00

Ψήφισμα της Ευρώπης. 553 υπέρ 44 κατά 33 αποχές.
Το ψήφισμα αφορά την καταδίκαση του ολοκληρωτισμού(βασικά του Ναζισμού και του Κομμουνισμού). Οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας απείχαν και οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ το καταψήφισαν.
Ωραία!

(http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&id=34097)

Πρωτοβουλία για την κατάργηση του 2%

2009-05-05T13:43:00.001+03:00

http://www.100myria.gr/

Ας κάνουμε επιτέλους κάποια δημιουργική αντίδραση σε αυτή τη χώρα...

Ντροπή τους!

2009-05-01T20:39:00.003+03:00

"Με τροπολογία που κατατέθηκε από το υπουργείο Οικονομικών, παρατείνεται κατά τρία χρόνια -δηλαδή έως το τέλος του 2011- η δυνατότητα που έχουν οι επιχειρήσεις Τύπου, ραδιοφωνίας και τηλεόρασης για έκπτωση δαπανών χωρίς δικαιολογητικά, ίσες με το 2% των ακαθάριστων εσόδων τους."
Αυτά αναφέρει ο ελεύθερος τύπος (http://www.e-tipos.com/newsitem?id=87743).

Θα συνεχίσουν, λοιπόν, να μπορούν τα ΜΜΕ να λαδώνουν εφοριακούς, για να μην τα ελέγξουν (κοινό μυστικό πλέον),να λαδώνουν κάθε είδους πληροφοριοδότες, για να τους αποκαλύπτουν πληροφορίες που κανονικά δε θα έπρεπε να μάθουν, να μπορούν να πληρώνουν μαύρα τους διάφορους τηλεπαπαγάλους, ώστε οι τελευταίοι να μην πληρώνουν φόρο, να λαδώνουν υπαλλήλους και ελεγκτές του ΥΠΕΧΩΔΕ χάριν κατασκευαστικών επιχειρήσεων με τις οποίες ενδεχομένως να μοιράζονται κοινά συμφέροντα και γενικά να μπορούν να πληρώνουν μαύρα όποιον θέλουν.

Ενδεχομένως να μπορούν με αυτό τον τρόπο να χρηματοδοτούν και κόμματα... Η Ζήμενς δήλωσε ότι έδινε 2% του τζίρου της στα 2 μεγάλα κόμματα ίσως να μην είναι σύμπτωση ότι τα δύο αυτά ποσοστά συμπίπτουν...

Σημειωτέον: Η τροπολογία εντελώς τυχαία κατατέθηκε στη βουλή παραμονή πρωτομαγιάς... Και όλα αυτά παρά τη δήλωση του κου Ρουσσόπουλου ότι η διάταξη δε θα ανανεωθεί...

(http://www.skai.gr/master_story.php?id=119412)

Το ξέρετε ότι στην Ελλάδα υπάρχει αξιοολόγηση πανεπιστημίων;

2009-04-10T14:54:00.004+03:00

«Έγιναν αναφορές στην αξιολόγηση, γι’ αυτό που εμείς κάνουμε πράξη. Γιατί γίνεται πράξη η αξιολόγηση. Είναι προτεραιότητα η αξιολόγηση. Είναι εργαλείο βελτίωσης της ποιότητας. Συνδέσαμε τη χρηματοδότηση των μεταπτυχιακών με την αξιολόγηση. Πετύχαμε σε σχετικά σύντομο χρόνο να αξιολογούνται πάνω από 160 τμήματα ΑΕΙ. Να έχει ξεκινήσει ήδη η εξωτερική αξιολόγηση με επιτυχία.»

Αυτά λέει ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στη βουλή στις 23 Ιανουαρίου 2009. Η αξιολόγηση στην οποία ανφέρεται ο πρωθυπουργός αποτελεί την εφαρμογή του νόμου για την αξιολόγηση που ψηφίστηκε τον Ιούλιο του 2005 επί της κας Γιαννάκου. Σε αυτό το νόμο προβλέπεται η εσωτερική αξιολόγηση(που πραγματοποιείται από το ίδιο το τμήμα) και η εξωτερική αξιολόγηση (που πραγματοποιοείται απο ακαδμαϊκούς που δεν έχουν σχέσεις με το τμήμα).

Σχετικά με την εσωτερική αξιολόγηση:
1. Το ότι έχει πραγματοποιηθεί σε 160 τμήματα σχεδόν 4 χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου δεν είναι κατόρθωμα... Έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί σε ΌΛΑ τα τμήματα και σε ΌΛΑ τα πανεπιστήμια. Αν ΈΝΑ τμήμα δεν έχει συντάξει έκθεση εσωτερικής αξιολόγησης, τότε αυτό είναι έλλειμμα.
2. Ακόμα, όμως, και αυτή η εσωτερική αξιολόγηση που έχει γίνει σε αυτά τα 160 τμήματα, μάλλον δεν έχει κανένα νόημα, αν είναι σχεδόν αδύνατον για κάποιον να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτές τις εκθέσεις. Εγώ ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα μόνο ΜΙΑ έκθεση εσωτερικής αξιολόγησης και συγκεκριμένα του τμήματος πληροφορικής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Αν κάποιος καταφέρει να βρει κάτι παραπάνω, παρακαλώ, ας μου το ανάφερει...
3. Σε αυτή τη μοναδική αξιολόγηση που βρήκα υπήρχαν πράγματι αρκετά στοιχεία τα οποία φαίνονται χρήσιμα. Χρειάζεται, όμως, ακόμα σε αύτή την αξιολόγηση να υπάρχει πρώτον μία σύνοψη αυτής της έκθεσης, ώστε να μη χρειάζεται κάποιος να διαβάζει 80 σελίδες για κάθε τμήμα, και δεύτερον μία συνολική βαθμολόγηση της ποιότητας του κάθε τμήματος, η οποία παρ΄όλο που ασφαλώς δεν θα μπορεί να είναι απόλυτα αντικειμενική θα επιτρέπει, όμως, τουλάχιστον τη σύγκριση μεταξύ των πανεπιστημίων. Μόνο με αυτό τρόπο θα μπορεί η ακαδημαϊκή κοινότητα, οι φοιτητές, οι μαθητές και οι παράγοντες της αγοράς να ξέρουν πάνω κάτων τι τους γίνεται...
4. Ο πρωθυπουργός αναφέρει ότι έχει συνδεθεί η χρηματοδότηση των μεταπτυχιακών με την αξιολόγησή τους. Αυτό ασφαλώς είναι ένα θετικό στοιχείο, αλλά αναρρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο τη στιγμή που πάρα πολλά τμήματα δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί...

Σχετικά με την εξωτερική αξιολόγηση:
Εδώ δεν έχω τόσα πολλά να πω... Έχει γίνει εξωτερική αξιολόγηση σε 5 τμήματα. Προσέξτε όχι 5 πανεπιστήμια ουτε 5 σχολές, σε 5 τμήματα... (για επιβεβαίωση)Μετά από 4 σχεδόν χρόνια ισχύος του νόμου που προβλέπει την εξωτερική αξιολόγηση, αυτή έχει πραγματοποιηθεί σε 5 τμήματα και αυτό το χαρακτηρίζει ο πρωθυπουργός επιτυχία... Θλιβερό βέβαια είναι και το γεγονός ότι σε αυτές τις δηλώσεις του κ. Καραμανλή σχετικά με τη αξιολόγηση, ενώ ισχύουν όλα αυτά που περιέγραψα η απάντηση του κ. Παπανδρέου εξαντλήθηλε στα εξής:
«Μιλάτε για αξιολόγηση στην παιδεία. Μας κοροϊδεύετε; Όταν δεν υπάρχει αξιοκρατία, πώς θα υπάρξει αξιολόγηση; Θα αξιολογούνται τα επιστημονικά ή τα κομματικά προσόντα των εκπαιδευτικών, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας;»

Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε όλοι μας ότι πρέπει είτε να εφαρμόζονται οι νόμοι είτε να μην υπάρχουν... Δεν είναι δυνατόν να έχουμε νόμους για πλάκα...

Και είναι επίσης καιρός να ξεχωρίσουμε τους σκάρτους από τους καλούς ανθρώπους παντού σε όλο το δημόσιο τομέα μας, αλλά ακόμα περισσότερο στα πανεπιστήμια. Δεν είναι δυνατόν να αφήνουμε τους τεμπέληδες χωρίς καμία κύρωση (έστω και ηθική) και τους καλούς χωρίς καμία ανταμοιβή... Με αυτό τον τρόπο είναι που θα καταλήγουν σιγά σιγά όλοι τεμπέληδες και σκάρτοι...

Οι προοδευτικές φωνές υπάρχουν παντού 2

2009-04-06T13:55:00.002+03:00

Ακόμα και μέσα στο κόμμα των ρεπουμπλικανών υπάρχει κάποιος που είναι και ήταν εκ των προτέρων κατά του πολέμου στο Ιράκ, που είναι εναντιόν του επεμβατισμού των ΗΠΑ στα εσωτερικά ή στα διμερή θέματα άλλων λαών, που θέλει να κέισουν όλες οι στρατιωτικές βάσεις που έχουν οι ΗΠΑ έξω από τα σύνορά τους, που εναντιώνεται στους περιορισμούς των ατομικών δικαιωμάτων.
Είναι ασφαλώς σωστό να αντιδρούμε σε όλες αυτές τις αμερικανικές πολιτικές. Πέρα από αυτό, όμως, πρέπει ταυτόχρονα να δείξουμε τη συμπαράστασή μας στους ανθρώπους που με θάρρος υποστηρίζουν αυτές τις θέσεις όπως ο Ron Paul, που τόλμησε μέσα στο συνέδριο των ρεπουμπλικανών με έντονο το κλίμα ειρωνίας εναντίον του να στηρίξει και να προωθήσει τις ιδέες που γενικά εμείς έξω από την Αμερική θεωρούμε σωστες και ίσως αυτονόητες...

Κατώτερος μισθός 1400 € και διακοπή κάθε πλειστηριασμού και κατάσχεσης περιουσιακών στοιείων ΤΩΡΑ!!!

2009-04-03T12:46:00.003+03:00

Αυτά είναι μερικά από τα πολλά αιτήματα της ΠΚΣ σύμφωνα με φυλλάδιο που έχει εκδόσει. Η λογική όμως αυτών των αιτημάτων δεν περιορίζεται μόνο σε μέλη του ΚΚΕ. Η λογική αυτή είναι διαποτισμένη σε όλων σχεδόν την πολτική σκέψη πολιτών και πολιτικών.

Κατώτερος μισθός 1.400 €. Τέλειο όλοι θα έχουν 1400 € και δε θα υπάρχει κανείς φτωχός που να έχει λιγότερα από αυτα...
Διακοπή κάθε πλειστηριασμού και κάθε κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων για χρεή στεγαστικών δανείων για την κύρια κατοικία. Τέλειο όλοι οι εργαζόμενοι θα έχουν ένα τουλάχιστον σπίτι...
Θα μπορούσε κανείς να βρει δεκάδες παραδείγματα τέτοιων προτάσεων-διεκδικήσεων σε κάθε πολιτικό κόμμα...

Αμέσως, όμως, πιστέυω, θα έπρεπε να τίθεται σε αυτά τα αιτήματα το παρακάτω ερώτημα:
Γιατί να μη θεσπίσουμε κατώτατο μισθό 3.000 € ή 4.000 €; Για ποιό λόγο; Ή ακόμα καλύτερα για ποιο λόγο να πληρώνουμε γενικά τα δάνειά μας στις τράπεζες; Γιατί να μη θεσπίσουμε μία διάταξη που να λέει ότι οι εργαζόμενοι δε χρειάζεται να αποπληρώνουν κανένα δάνειο...; Έχω την εντύπωση ότι όλοι αυτοί που παρουσαιάζουν αυτά τα αιτήματα έχουν σκεφτεί τόσο λίγο αυτό που λένε που να μην έχουν καν απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα ή ακόμα χειρότερα (από ηθική τουλάχιστον άποψη) παρόλο που οι ίδιοι ίσως να έχουν απάντηση, ποντάρουν στο γεγονός ότι οι αποδέκτες αυτών των μηνυμάτων δε θα το έχουν σκεφτεί τόσο...

Προσωπικά είμαι γενικά αντίθετος στην παρέμβαση του κράτους στη συμβατική ελευθερία, ειδικά όπως φαίνεται στα δύο παραπάνω παραδείγματα. Το θέμα που θέλω να αναδείξω, όμως, είναι ότι η πολιτική εντιμότητα επιβάλλει σε κάποιον που προωθεί μία άποψη να παρουσιάζει σε αυτούς που απευθύνεται τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά στοιχεία της άποψης ή της πρότασης αυτής... Ακόμα και αν κάποιος θεωρεί ότι αυτό που προτείνει είναι επωφελές δεν μπορεί να αποκρύπτει εν γνώσει του τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει και να προβάλλει μόνο τις θετικές...

Εκείνος, λοιπόν, που προτείνει την άυξηση του κατώτατου μισθού πρέπει να κάνει σαφές ή τουλάχιστον πρέπει να δείχνει ότι αποδέχεται την αύξηση της ανεργίας και του πληθωρισμού, που αναπόφευκτα και αναμφισβήτητα θα υπάρξουν ως επίπτωση· εκείνος που προτείνει τη διακοπή κάθε πλειστηριασμού πρέπει επίσης να κάνει σαφές ή να δείχνει ότι αποδέχεται ότι πολλοί εργάτες εξαιτίας αυτής της ρύθμισης δε θα δανειοδοτηθούν και συνεπώς δε θα αποκτήσουν σπίτι... Θα μπορούσε, δηλαδή, να πει κάποιος ότι θέλει να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός για να ενισχυθούν οι εργάτες, παρόλο που κάποιοι άλλοι θα μείνουν άνεργοι και παρόλο που θα αυξηθούν οι τιμές, αυτό θα ήταν μία ειλικρινής πρόταση... Γιατί είναι αναμφισβήτητο ότι θα υπάρξουν αυτές οι επιπτώσεις και ασφαλώς σε κάθε μέτρο που επηρεάζεται η κατανομή πόρων θα υπάρχουν επιπτώσεις, το θέμα είναι αν οι θετικές συνέπειες θα υπερκαλύπτουν τις αρνητικές. Δεν είναι δυνατόν, όμως, κάποιος να προσπαθέι να κρύψει τις αρηντικές συνέπειες και να προβάλλει μόνο τις θετικές. Αυτές οι προσπάθειες είναι απόλυτη δημαγωγία...

Για τρεις λόγους μπορεί κάποιος να ακολουθεί αυτή την πρακτική. Πρώτα είναι εκείνοι που από την αλλαζονεία ή το φανατισμό τους θελούν να περάσουν την άποψή τους, ακομα και αν αυτό σημαίνει ότι θα παραπλανήσουν το λαό. Δεύτεροι είναι εκείνοι που έχουν διαφόρων ειδών συμφέροντα. Και τρίτοι είναι εκείνοι που λόγω ηλιθότητας ή απερισκεψίας χειραγογούνται από τις δύο προηγούμενες κατηγορίες...

Λίγη αξιοπιστία και σοβαρότητα θε θα μας βλάψει...

Είναι προφανές ότι έχουμε σχέδιο....

2009-03-31T23:12:00.001+03:00

Χωρίς σχόλιο...

Δημοσιονομική Εξυγίανση...

2009-03-29T14:49:00.002+03:00

Για πάρα πολλά χρόνια ακούμε ότι πρέπει να γίνει εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών...

Την ανάγκη αυτή προκάλεσε το πέρας του Ανδρέα Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Ήδη από την αρχή της δεύτερης τετραετίας του είχε γίνει και από τον ίδιο αντιληπτό το χάλι στο οποίο είχαμε περιέλθει και εφαρμόστηκε τότε από το Σημίτη ως υπουργό οικονομικών διετές πάγωμα μισθών, η πιο αυστηρή λιτότητα που έχει περάσει η Ελλάδα από τη μεταπολίτευση. Αργότερα βέβαια ήθρε το «Τσοβόλα δώστα όλα»...

Και μετά, όμως, από τις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει λυθεί το θέμα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε ασφαλώς μία μεγάλη προσπάθεια δημοσιονομικής ισορρόπησης που οδήγησε σε τεράστιες κινητοποιήσεις εκείνη την εποχή. Αργότερα ο ίδιος ο Σημίτης είναι ασφαλώς ένα πρόσωπο του οποίου προτεραιότητα ήταν γενικά η οικονομία και προφανώς και η υγεία των δημοσιονομικών, πέρασε μάλιστα από το υπουργείο οικονομικών και ο Αλέκος Παπαδόπουλος που βλέπουμε και τώρα πόσο υπέρμαχος είναι της επιτέλους εξάλειψης των ελλειμμάτων και μείωσης του χρέους... Μετά και από το Σημίτη ήρθε η Νέα Δημοκρατία με τον Αλογοσκούφη, έναν πολύ δυνατό υπουργό, του οποίου η βούληση να μειώσει τα ελλείμματα ήταν εμφανής, και στη αρχή τουλάχιστον έδειχνε και ο Καραμανλής να τον υποστηρίζει σθεναρά σε αυτή την επιλογή...

Παρόλα αυτά είμαστε σε ένα σημείο που τα τελευταία 5 χρόνια ποτέ εκτός από το 2006 δε μειώσαμε το έλλειμμα κάτω απο 3%, ενώ συγχρόνως καμία από όλες αυτές τις χρονιές δεν προβλέπαμε οτι θα το υπερβούμε.

Παρ΄όλο λοιπόν που υπήρξε τα τελευταία 20 χρόνια μια διάθεση δημοσιονομικής εξυγίανσης, δεν βλέπουμε κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα... Είναι σαν κάτι να ξυλώνει ό,τι κάποιος άλλος πλέκει. Ε αυτό που λειτουργεί έτσι- θα καταλήξω και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι- είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα. Για τον ίδιο λόγο που τα αναρριχητικά φυτά ποτε δε θα έπετρεπαν το στήριγμά τους να μικρύνει ή να εξαφανιστεί, για τον ίδιο λόγο οι περισσότεροι που υπάρχουν γύρω από τα κόμματα και τα «στηρίζουν», δε θα δεχθούν από αυτά να μην τους «ικανοποιήσουν» με τον έναν ή τον άλλο τρόπο...
Η μόνη, λοιπόν, ελπίδα είναι εμείς οι πολίτες να καταδικάσουμε τον κομματικό παρασιτισμό μπας και δούμε στην πολιτική μας ζωή καμία λιγότερο μάυρη μέρα...

Μια ενδιαφέρουσα άποψη για τη φτώχεια στην Αφρική

2009-03-27T01:02:00.000+02:00

Το δικό μου σχόλιο σχετικά είναι ότι δεν ξέρω αν τελικά η ανθρωπιστική βοήθεια έχει υπάρξει ωφέλιμη ή όχι για τις τριτοκοσμικές χώρες, εκείνο, όμως, που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στους λαούς των τριτοκοσμικών κρατών να έρθουν σε επαφή και να συνεργαστούν με ανθρώπους της δύσης που κατέχουν κεφάλαιο. Αυτή η εθελοντική συνεργασία μπορεί με δικά μας κριτήρια να φαίνεται πολύ άδικη και ανισοβαρής αλλά είναι σε κάθε περίπτωση ωφέλιμη και για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη και έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί σε αύξηση της γενικότερης κοινωνικής ευημερίας.
Αυτό φαίνεται από τα παραδείγματα των χωρών που έχουν κάνει τέτοιες προσπάθειες. Ασφάλως υπάρχουν και άλλοι λόγοι που μπορεί να οδηγούν ή να μην οδηγούν στην οικονομικη ανάπτυξη, όπως ιστορικοί, γεωγραφικοί κτλ. και τα αποτελέσματα δεν είναι και πάντοτε τόσο θετικά. Πρέπει όμως να δούμε και να διακρίνουμε ότι τα κάθεστώτα που έχουν κάνει τέτοιες προσπάθειες, παρ΄όλα τα προβλήματα τα οποία μπορεί να έχουν προκληθεί, είναι σε κάθε περίπτωση καλύτερα από τα αισχρά επίπεδα φτώχειας που επικρατούν σε άλλες χώρες στις οποίες υπάρχουν αυταρχικά διεφθαρμένα καθεστώτα χωρίς δυνατότητα ιδιωτικής πρωτοβουλίας ή επενδυτικής δραστηριότητας...

Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να ακούσει και να καταλάβει τις απόψεις της Dambisa Moyo ας δει αυτό.

Ασφαλιστικό Σύστημα

2009-03-25T16:29:00.000+02:00

Σύμφωνα με την κυβέρνηση έγινε μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Σύμφωνα με την αντιπολίτευση αυτή η «μεταρρύθμιση» δεν έπρεπε να γίνει. Πρότεινε επίσης να γίνει δημοψήφισμα σχετικά με αυτό το θέμα(το δεύτερο μετά τη μεταπολίτευση με πρώτο την επιλογή του πολιτειακού!)...
Θεωρήθηκε, λοιπόν, ως μέγα πολιτικό θέμα...
Παρ΄όλα αυτά η διαφωνία του πολιτικού κόσμου σχετικά με αυτό το θέμα δεν ήταν πολιτική με την ουσιαστική της έννοια. Η διαφωνία ήταν καθαρά διαχειριστική. Και το δίλημμα που θα έθετε το δημοψήφισμα αφορά δυο σχεδόν ταυτόσημα διαχειριστικά συστήματα από τα οποία κανένα δεν είναι υγειές(!). Θα διαλέγαμε δηλαδή μεταξύ δύο σκάρτων συστημάτων...

Είναι όμως σκόπιμο νομίζω να παρουσιάσω για μία φορά τα πραγματικά πολιτικά διλήμματα που υπάρχουν στο ασφαλιστικό σύστημα από τη δική μου οπτική γωνία. Το ασφαλιστικό σύστημα φροντίζει για τη συνταξιοδότηση και την περίθαλψη.
Σχετικά με την περίθαλψη δε θέλω να επεκταθώ αλλά αναρωτιέμαι για ποιό λόγο να μην μπορεί κάποιος να διαλέξει τον οργανισμό από τον οποίο θα ασφαλιστεί... Γιατί δηλαδή να μην μπορεί ο εργαζόμενος να επιλέξει ποιος οργανισμός θα τον ασφαλίσει έιτε αυτός είναι ιδιωτικός είτε είναι δημόσιος;
Σχετικά με το συνταξιοδοτικό θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο. Αρχικά ας εξετάσουμε λίγο το σκοπό που έχει το συνταξιοδοτικό μας σύστημα. Ο σκοπός που προφανώς εξυπηρετεί το υποχρεωτικό συνταξιοδοτικό σύστημα που έχουμε είναι θεωρητικά η δυνατότητα του ατόμου να έχει εισοδήματα ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, όταν δηλαδή δε θα είναι δυνατή η εργασία του. Όλοι οι εργαζόμενοι, λοιπόν, είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε ένα συνταξιοδοτικό σύστημα που είναι υποχρεωτικά δημόσιο. Και αυτό γίνεται με σκοπό ο κάθε εργαζόμενος να έχει σύνταξη για τον εαυτό του. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: Αν κάποιος έχει αρκετά εισοδήματα ανεξάρτητα από τη σύνταξή του, τότε αυτός για ποιο λόγο να είναι υποχρεωμένος να συμμετάσχει στο ασφαλιστικό σύστημα; Η απάντηση (ή η δικαιολογία) είναι ότι πρέπει να έχουν εισοδήματα (δηλαδή σύνταξη) και εκείνοι που δεν έχουν άλλους πόρους. Αυτή όμως ή απάντηση αναιρεί κατα τη γνώμη μου το σκοπό πού είπα προηγουμένως, δηλαδή στην ουσία το συνταξιοδοτικό δεν υπάρχει, για να έχει ο κόσμος γενικά συντάξεις. Αντίθετα, υπάρχει, μόνο για να παίρνουν οι φτωχοί συντάξεις. Αφού όμως στην πραγματικότητα αυτός είναι ο σκοπός, γιατί φτιάχνουμε ένα τεράστιο σύστημα που προβλέπει συντάξεις για όλους, ενω στην ουσία μοναδικός σκοπός μας είναι να δώσουμε συντάξεις (ή εν πάση περιπτώσει οικονομική βοήθεια)μόνο στους φτωχούς; Κατά την άποψή μου, λοιπόν, λόγος ύπαρξης υποχρεωτικου συνταξιοδοτικού συστήματος που είναι και υποχρεωτικά δημόσιο, δεν υπάρχει. Κατά την άποψη μου θα έπρεπε να το καταργήσουμε.

Παρ΄όλα αυτά η ανάγκη να μη μείνουν οι φτωχοί αβοήθητοι παραμένει. Αυτή η ανάγκη όμως δεν υπάρχει μόνο για του ηλικωμένους που έχουν οικονομική ανεπάρκεια, υπάρχει για όλους όσους έχουν οικονομικη ανεπάρκεια. Αυτό, λοιπόν, που θα έπρεπε να υπάρχει στη θέση του συνταξιοδοτικού συστήματος (και γενικά στη θέση όλων των επιδομάτων -τα οποία έχουν καταλήξει περισσότερα από τους δικαιούχους τους-) είναι ένα κρατικό σύστημα εγγύησης ενός κατώτατου εισοδήματος για όλους τους Έλληνες.

Για το τέλος θα αναφέρω εν τάχει τι μας προσφέρει η υποχρέωση καταβολής εισφορών για το ασφαλιστικό σύστημα.
1. Προσφέρει στους εργαζομένους ένα τεράστιο κόστος μειώνοντας τους μισθούς τους.
2. Προσφέρει στους εργοδοότες ένα τεράστιο κόστος με αποτέλεσμα να μειώνονται τα κέρδη τους, να μειώνονται οι επενδύδεις τους και να αποτρέπονται από το προσλαμβάνουν εργαζομένους.
3. Συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη μαύρη εργασία κατά την οποία οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε μία σχέση που δεν προστατεύεται από το νόμο με ό,τι αυτό συνεπάγεται και γίνεται παράνομη και η επιχειρηματική δραστηριότητα με ό,τι αυτό επίσης συνεπάγεται.
4. Έμμεσα αποτελέσματα των παραπάνω είναι η αύξηση της ανεργίας, η ακρίβεια, η εγκληματικότητα κ.α.

Αυτά τα 4 που ανέφερα είναι κατά την άποψή μου αναμφισβήτητα. Το θέμα είναι ασφαλώς ότι οι συντάξεις που δίνονται και που έχουν εξοικονομηθεί από τις εισφορές λειτουργούν με αντίθετο τρόπο σε κάποιες από τις επιπτώσεις που ανέφερα. Το αν όμως θα γίνει αυτό και σε ποιο βαθμό εξαρτάται από το αν οι συντάξεις είναι ανταποδοτικές οικονομικά των εισφορών, αν δηλαδή αξίζουν τα λεφτά τους. Έχω την εντύπωση πως στην Ελλάδα δεν αξίζόυν καθόλου τα λεφτά τους. Έχω την εντύπωση ότι αυτά με κάποιο τρόπο χάνονται στην πορεία...

ΜΜΕ και μη κοινοβουλευτικά κόμματα

2009-03-18T14:03:00.000+02:00

Αρχικά σκεφτόμουνα να κάνω μία έρευνα σχετικά με το πόσο προβάλλονται τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα στα ΜΜΕ. Σκέφτηκα όμως ότι μάλλον δε χρειάζεται και ότι μέχρι και οι πέτρες ξέρουν πόσο τελικά... δεν προβάλλονται.

Ας δούμε λοιπόν δύο μετρήσεις:

Και ας δούμε και τα αποτελέσματα των εκλογών του 2007:

Τίθεται λοιπόν αμέσως, νομίζω, το ερώτημα (κυρίως για τα δυο μεγάλα κόμματα, αλλά και για τα μικρά κοινοβιουλευτικά) γιατί πρέπει να ακούμε πάντοτε τις δικές τους σοφίες; Αφού η τεράστια πλειοψηφία του κόσμου δεν φαίνεται να τα γουστάρει... Γιατί πρέπει πάντοτε να έχουμε αυτούς πάνω από το κεφάλι μας; Γιατί να μην ακούσουμε έστω και ελάχιστα το ΚΚΕ (μ-λ), το ΜΕ.Ρ.Α., το ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α., το Μ-Λ ΚΚΕ, ή την Ο.Α.Κ.Κ.Ε. αντί να ακούμε μόνο το ΚΚΕ και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Έχουν αυτοί οι δύο τελευτάιοι καθόλου το μονοπώλειο στην αριστερα; Από την άλλη γιατί να μη ακουστεί πάλι έστω και ελάχιστα η άποψη της φιλελεύθερης συμμαχίας;
Αυτό βέβαια που κάνει κανέναν να εξανίσταται είναι η παντελής αδιαφορία για τους οικολόγους πράσινους οι οποίοι παρ΄όλο που στις δημοσκοπήσεις φαίνονται να μπαίνουν ακόμα και στη βουλή, επειδή δεν καλύπτονται από την υποχρέωση των ΜΜΕ να προβάλλουν τα κοινοβουλευτικά κόμματα, απλώς δεν προβάλλονται... Και δυστυχώς όλα τα παραπάνω ισχύουν ακόμα και για τα κρατικά ΜΜΕ...

Η αφορμή για να κάνω αυτή την ανάρτηση ήταν το γεγονός ότι παρ΄όλο που χθες έγινε η ίδρυση της Δράσης (Μάνος, Μπουτάρης, Κοντογιαννόπουλος), εντούτοις σε κανενα δελτίο ειδήσεων (από όσο γνωρίζω) δεν αναφέρθηκε τίποτα εκτός από τον Σκάι που αφιέρωσε κάτι παραπάνω από ενάμισο λεπτό για την αναγγελία αυτής της τόσο ασήμαντης προφανώς είδησης...

*Ασφαλώς ο σχολιασμός από όλους αυτούς τους άσκετους δημοσιογραφίσκους στα κανάλια είναι σημαντικότερος από το να ακούσουμε και τις απόψεις και κάποιων άλλων κομμάτων...

ΜΜΕ

2009-03-16T15:27:00.000+02:00

Τα ΜΜΕ είναι άλλος ένας τομέας που υπάρχουν σημαντικά προβλήματα στην Ελλάδα.

Υπάρχουν υποτίθεται χάριν της ενημέρωσης των πολιτών, η οποία αποτελεί μέγιστο αγαθό και ακόμα αναγκαίο δομικό στοιχείο για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Δυο αντίθετες απόψεις για τη μορφή της ενημέρωσης είναι οι εξής:
Ο Κομμουνισμός, όπως τον αντιλαμβάνομαι, υποστηρίζει τον έλεγχο της ενημέρωσης αποκλειστικά από το κράτος το οποίο στα κομμουνιστικά καθεστώτα εκφράζει τα συμφέροντα του λαού και δεν επιτρέπεται μαζική ενηνέρωση από κανένα άλλο φορέα, γιατί θεωρείται είτε βλαβερή για το λαό είτε σε κάθε περίπτωση άχρηστη.
Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη υποστηρίζει ότι η μαζική ενημέρωση πρέπει να παρέχεται από ιδιώτες. Από αυτούς οι μόνοι που επιβιώνουν είναι εκείνοι που καταφέρνουν να απολαύουν της εμπιστοσύνης των πολιτών-καταλανωτών. Και από τους τελευταίους είναι που επέρχεται η νομιμοποίησή τους.
Η φιλελεύθερη αυτή άποψη έχει κάποιες αδυναμίες. Ο φιλελευθερισμός στηρίζεται εν πολλοίς στο γεγονός ότι οι καταναλωτές μπορούν μέσω της επιλογής τους να ωθήσουν λόγω του ανταγωνισμού τους παρόχους τους σε καλύτερες παροχές. Αυτές συνίστανται σε μικρότερα κόστη και σε καλύτερη ποιότητα. Προϋπόθεση όμως για αυτό είναι ο καταναλωτής να διαθέτει πρόσβαση στα χαρακτηριστικά, τις αρετές και τα ελλατώματα του αγαθού που του προσφέρεται, ώστε να το κρίνει, να το αξιολογήσει και κατόπιν να το επιλέξει ή να το απορρίψει. Στον τομέα όμως της ενημέρωσης υπάρχει πάρα πολύ περιορισμένη πρόσβαση και αυτό ισχύει για αρκετούς λόγους. Πρώτον η κάθε είδηση είναι αυτοτελής και η παρουσίαση μίας μεμονωμένης είδησης με τρόπο ολοκληρωμένο και σωστο γενικότερα δε σημαίνει καθόλου με κάποιο αναγκάστικο τρόπο ότι οι υπόλοιπες ειδήσεις ενός τηλεοπτικού σταθμού ή μίας εφημερίδας θα είναι αντίστοιχης ποιότητας. Δεύτερον οι ειδήσεις παρουσιάζουν γεγονότα με τα οποία ο λήπτης έχει υπερβολικά σπάνια άμεση επαφή, ώστε να μπορεί να κρίνει την εγκυρότητά τους. Τρίτων τα ΜΜΕ έχουν ένα μεγάλο συμφέρον να εμφανίσουν το οποιοδήποτε γεγονός παρερμηνευμένο και συνήθως ως μεγαλύτερης σημασίας από ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Σε αυτές τις αδυναμίες έρχεται να προστεθεί το μέγεθος του κράτους που παράγει στηριζόμενο επίσης και στις προηγούμενες αδύναμιες μία υπερβολικά μεγάλη βλάβη για την κοινωνία. Η επίπτωση του τεράστιου (και αδιαφανούς) κράτους είναι ότι σχηματίζεται εκτός της σχέσης μεταξύ ΜΜΕ και πολιτών μία δεύτερη σχέση μεταξύ των πολιτικών και εκείνων που προσπαθούν να τους πιέσουν σε αποφάσεις. Οι τελευταίοι, λοιπόν, αποκτούν τεράστιο κίνητρο να διαπλακούν με τα ΜΜΕ ή ακόμα να ασχοληθούν και οι ίδιοι με τα ΜΜΕ, ώστε να πιέσουν πολιτικούς σε κερδοφόρες για τους ίδιους αποφάσεις. Αυτά νομίζω είναι τα βασικά που συνθέτουν την -πολλές φορές- εξοργιστική και ντροπιαστική εικόνα στα ΜΜΕ της χώρας μας.

Τι πρέπει όμως να γίνει;

Ακούστηκε πρόσφατα η πρόταση να παραχωρούνται οι συχνότητες στα κανάλια μόνο για ορισμένο χρονικό διάστημα και μετά από αυτό να μην είναι δυνατόν το ίδιο κανάλι να λάβει πάλι άδεια για συχνότητα. Την πρόταση αυτή δεν πρέπει ούτε να τη δεχθούμε αμέσως ούτε βεβαίως να την απορρίψουμε. Είναι ασφαλώς μία προσπάθεια να σκεφτούμε για το πώς θα βγούμε από αυτό το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε. Κατά την άποψη μου όμως δε λύνει το πρόβλημα. Εκείνο που πρέπει να σκεφτουμε περισσοτερο είναι να βρουμε έναν τρόπο τα ΜΜΕ να τείνουν προς την ποιότητα αντί για την αθλιότητα. Γιατί το να καταργήσουμε το ένα κανάλι που μας τυρρανάει και να έρθει ένα άλλο που να κάνει ακριβώς το ίδιο δεν έχει νόημα. Παρ΄όλα αυτά μία τέτοια κίνηση θα έσπαγε λίγο το status quo, πράγμα που ίσως να το χρειαζόμαστε.
Περισσότερο όμως ευεργετικό θα ήταν πέραν των ιδιωτικών σταθμών να υπήρχε ένας ανεξάρτητος κρατικός φορέας με μοναδικό στόχο την ενημέρωση των πολιτών τόσο τηλεοπτικά(24 ώρες το εικοσιτετράωρο) όσο ενδεχομένως και μέσω εφημερίδας με ισχυρή χρηματοδότηση και στηριγμένος σε βασικές αρχές και όχι μονάχα στην καταναλωτική αξία της είδησης. Αυτός ο φορέας σε συνδυασμό με τη δημιουργία ισχυρών θεσμών και διαφανών διαδικασιών στο δημόσιο τομέα γενικά θεωρώ ότι μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα της ενημέρωσης.

* Θα μου πείτε βέβαια ότι τη στιγμή που επιτρέπουμε να έχουν οι κάτοχοι καναλιών και εφημερίδων μαύρο ταμείο δεν έχει καν νόημα να συζητάμε....