Τα Δημοσιανομικά - ΠΑΣΟΚ και ΝΔ

Αμέσως μετά τις εκλογές παρατηρήσαμε το φαινόμενο να αλλάζουν τα ελλείμματα τόσο του 2008 όσο και του 2009 στο 7,7% και στο 12,5% του ΑΕΠ αντίστοιχα. Αυτή είναι μία απογοητευτικότατη εξέλιξη, για την οποία ευθύνεται πλήρως η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Στην έκθεση της Eurostat για το έλλειμμα του 2008 (22 Οκτωβρίου) αναφέρεται ότι η προσαρμογή στο 7,7% του ΑΕΠ οφείλεται σε νέα δεδομένα που εστάλησαν από τη νέα Ελληνική κυβέρνηση. Αυτό προφανώς αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ακολούθησε για το 2008 και το 2009 και εκείνη σε μικρότερο βαθμό βέβαια την τεχνική του ΠΑΣΟΚ για το κρύψιμο των ελλειμμάτων. Χρειάστηκε λοιπόν, τώρα κατ' αντιστοιχία μία μίνι απογραφή από την πλευρά του Παπακωνσταντίνου, ώστε να αποκατασταθούν τα στοιχεία.
Αυτή η πρακτική της Νέας Δημοκρατίας είναι απαράδεκτη, δεδομένης και της ιστορίας που έχει προηγηθεί.

Εγώ, λοιπόν, θεωρώ αυτονόητο ότι έπρεπε να υπάρχει κάποια έκθεση, επίσημη, η οποία να αναφέρει συγκεκριμένα που οφείλονται οι διαφορές στα ελλείμματα που παρατηρήθηκαν πριν και μετά τις εκλογές -κάτι που από όσο ξέρω δεν υπάρχει-. Επίσης σχετικά με το έλλειμμα του 2008 εμένα θα με ενδιέφερε να μάθω και αν την παραποίηση την οφείλουμε μόνο στον Παπαθανασίου ή και στον Αλογοσκούφη. Αυτά τα ερωτήματα είναι πολύ σημαντικότερα από τα περισσότερα δήθεν σκάνδαλα και σε μια εύρυθμα λειτουργούσα δημοκρατία αυτά δε θα αφήνονταν στην τύχη...

Το επόμενο ερώτημα όμως που πρέπει να τεθεί είναι πώς πρέπει να αντιδράσει το κράτος σε αυτά τα δεδομένα;

Αναφέρει ο Παπακωνσταντίνου στη συνέντευξη τύπου ότι:
1. "Η αίσθηση από όλες τις χώρες(που συμμετέχουν στο ecofin) ήταν ότι το 2010 θα είναι μια χρονιά δημοσιονομικής επέκτασης.
Αυτό είναι κάτι το οποίο αποδέχεται και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία όμως τονίζει ότι χώρες με μεγάλα ελλείμματα -και θα έρθουμε σε αυτό στο τέλος - πρέπει να ξεκινήσουν την δημοσιονομική προσαρμογή από το 2010 και όχι από το 2011, όπως θα κάνει η πλειονότητα των χωρών."
2. "Και τους(στους ομολόγους υπουργούς οικονομικών) περιέγραψα την κατεύθυνση των παρεμβάσεων, για τις οποίες είχαμε δεσμευτεί πριν από τις εκλογές. Παρεμβάσεις και δεσμεύσεις τις οποίες σκοπεύουμε να υλοποιήσουμε στο ακέραιο."
3. "Εξήγησα ότι το 2010 θα ξεκινήσει η δημοσιονομική προσαρμογή, έτσι ώστε το έλλειμμα να πέσει σε μονοψήφιο νούμερο και στη συνέχεια θα υπάρξει μια μεσοπρόθεσμη προσαρμογή, έτσι ώστε σε μια περίοδο 3 - 4 ετών, να φτάσουμε κάτω από το 3%, που επιβάλλεται από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ."

Ο Παπακωνσταντίνου "εξήγησε" στο ecofin τις συγκεκριμένες παροχές -ουσιαστικά- για τις οποίες προεκλογικά δεσμεύθηκε (τα περίφημα 3 δις), "εξήγησε" και την αναγκαιότητά τους και στο τέλος αναφέρει ότι η δημοσιονομική προσαρμογή θα ξεκινήσει από το 2010. Ένα λεπτό όμως εγώ είχα την εντύπωση ότι τα συγκεκριμένα μέτρα εντάσσονταν σε ένα συνολικότερο σχέδιο δημοσιονομικής επέκτασης, ώστε να επέλθει η αναθέρμανση της αγοράς κατά τα πρότυπα του Κέυνς και για να μην "παγώσει" η αγορά, όπως θα γινόταν, αν έβγαινε η Νέα Δημοκρατία. Και για του λόγου το αληθές σας παραθέτω από τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού στη δευτερολογία του:

"Μακάρι το πρόβλημα της χώρας μας να ήταν μόνο η διεθνής οικονομική συγκυρία. Τότε δεν θα είχαμε παρά να πάρουμε, όπως οι περισσότερες ανεπτυγμένες και αναδυόμενες χώρες, μέτρα κενσυανά, μέτρα προοδευτικά, με παρέμβαση του κράτους, με δημόσιες επενδύσεις δηλαδή, μέτρα για την τόνωση της πραγματικής μας οικονομίας.
Αυτό μεγαλώνει μεν το έλλειμμα και το χρέος της χώρας, αλλά παράλληλα συγκρατεί την ύφεση σε ανεκτά επίπεδα. Αυτό και έκαναν, όπως σας είπα, οι περισσότερες χώρες, γι' αυτό και τα ελλείμματά τους έχουν αυξηθεί. Από τις ΗΠΑ μέχρι τη Γερμανία, από την Κίνα μέχρι τη Γαλλία, από την Ισπανία μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο."

Μας λέει λοιπόν ουσιαστικά ότι, αν το πρόβλημά μας ήταν μόνο η κρίση και όχι δηλαδή και τα χρόνια διαρθρωτικά μας προβλήματα, τότε θα 'ταν εύκολο... πολύ απλά θα αυξάναμε το έλλειμμά μας, τώρα όμως φαντάζομαι πως εννοεί ότι δυστυχώς πρέπει να κάνουμε πολλά ακόμα για να λύσουμε όλα τα προβλήματά μας... Σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο Παπανδρέου, η εφαρμογή κενσυανών μέτρων σημαίνει αύξηση των ελλειμμάτων και δε γίνεται να λες ότι θα αναθερμάνω την αγορά με παροχές όταν παράλληλα σκέφτεσαι ότι θα πάρω περισσότερα με φόρους. Δηλαδή δε γίνεται να ανθερμάνεις την αγορά όταν μειώνεις τα ελλείμματα...
Πώς όμως συμβιβάζεται όλη η προεκλογική ρητορεία και ακόμα και οι προγραμματικές δηλώσεις του ΠΑΣΟΚ με αυτή τη φράση του υπουργού οικονομικών "Εξήγησα ότι το 2010 θα ξεκινήσει η δημοσιονομική προσαρμογή, έτσι ώστε το έλλειμμα να πέσει σε μονοψήφιο νούμερο"; Η απάντηση είναι πολύ απλή, δε συμβιβάζεται και όλη η προεκλογική ρητορεία καταλήγει στην ουσία να είναι ψέμα. Ο Παπακωνσταντίνου εξήγησε με ποιο τρόπο τα συγκεκριμένα προεκλογικά μέτρα που εξήγγειλε το ΠΑΣΟΚ θα ισχύσουν στο ακέραιο, όπως λέει, αλλά ανέτρεψε ολόκληρη τη γενική προεκλογική οικονομική πολιτική του κόμματός του. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε και δηλώνει ότι θα εφαρμόσει στην ουσία της την οικονομική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Η μόνη διαφορά είναι ότι φαίνεται να το κάνει ηπιότερα.

Πάλι καλά...

Η Απογοήτευση των Εκλογών

Η Νέα Δημοκρατία υπήρξε ειλικρινής σε κάποια βασικά προβλήματα τα οποία έθεσε και πρότεινε για αυτά κάποιες σχετικά σοβαρές και υπεύθυνες λύσεις. Αυτές αποτελούσαν ώς ένα βαθμό βραχυπρόθεσμα δυσάρεστες πολιτικές. Οι παραπάνω παραπάνω αξιολογήσεις είναι κατά την άποψή τελείως προφανείς για κάποιον που δε θέλει να κλείνει τα μάτια του.

Από την άλλη μου φαίνεται επίσης προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε καμία δύσκολη πολιτική. Ο Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι χρειάζεται να γίνουν ρήξεις, ξέχασε όμως να κατονομάσει -έστω χάριν παραδείγματος- έστω και μία από αυτές και αυτό ισχύει για όλα όσα πρότεινε. Για άλλη μία φορά στην Ελλάδα έχουμε ένα κόμμα εξουσίας που υπόσχεται -χωρίς την ελάχιστη μετριοπάθεια ή τον ελάχιστο ρεαλισμό, αλλά με άφθονη κοροϊδια- ότι θα λύσει ΌΛΑ τα προβλήματα της Ελλάδας μέχρι το τέλος της τετραετίας, ΌΛΑ όμως -αυτό γίνεται σαφές στον οποιονδήποτε διαβάσει λίγες σελίδες από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ- και αυτό το κάνει χωρίς ουσιαστικά να αναφέρει έστω και μία πολιτική που να είναι πρόσφορη να λύσει όλα αυτά τα προβλήματα...

Το απογοητευτικό, λοιπόν, είναι ότι ο λαός όχι μονο προτιμάει να δώσει τη νίκη στο κόμμα που λέει τα ωραία, αλλά κούφια λόγια και την ήττα σε εκείνο που βάζει μπροστά του έστω και λίγο τα πραγματικά προβλήματα, για να τα λύσει, αλλά η νίκη αυτή είναι και σαρωτική.

Ο Λαός μας θέλει να του λένε ψέμματα και όχι απλώς ψέμματα πολλά ψέμματα...

Είναι Κρίμα

Οι Ευκαιρίες που χάθηκαν και η Ευκαιρία που μακάρι να μη χαθεί

Με Αυτές τις εκλογές η πρώτη ευκαιρία που χάθηκε και εκείνη που είχε και τη μικρότερη πιθανότητα να πραγματοποιηθεί είναι η νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Αντ΄ αυτής η Νέα Δημοκρατία υπέστη συντριβή. Αυτό σημαίνει ότι αφενός λόγω της ήττας της Νέας Δημοκρατίας χάθηκε η ευκαιρία τα δημόσια οικονομικά να μπουν σε μία τροχιά εξυγίανσης και αφετέρου λόγω της συντριβής της κατά πάσα πιθανότητα η όποια ειλικρινής και σοβαρή αντιμετώπιση των δημοσιονομικών απομακρύνεται πάρα πολύ από την πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας.

Η δεύτερη ευκαιρία που χάθηκε είναι η συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Στη χώρα μας αυτό το ενδεχόμενο είναι ασφαλώς πάρα πολύ δύσκολο και απίθανο, αν όμως ποτέ γινόταν πραγματικότητα θα μπορούσαν επιτέλους να λυθούν αποτελεσματικά πολλά από τα προβλήματα που τόσα χρόνια μας ταλανίζουν.

Η τρίτη ευκαιρία που χάθηκε είναι η είσοδος των οικολόγων στη βουλή και μαζί με αυτήν η συνεργασία Πράσινων με το ΠΑΣΟΚ...

Η ευκαιρία όμως που τώρα δεν πρέπει να χαθεί -και δυστυχώς μάλλον θα χαθεί- είναι να ακολουθήσει ο Παπανδρέου άμεσα μία δυναμική πολιτική τώρα που είναι παντοδύναμος και κανείς δεν μπορεί να του φέρει αντίρρηση και να λύσει επιτέλους κάποια προβλήματα...

Δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, ποιος ευθύνεται;

Τελευταία γίνεται συχνά αντιπαράθεση μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ για το ποιος ευθύνεται αφενός για το χρέος, που είναι και το βασικό δημοσιονομικό μας πρόβλημα, και αφετέρου για το έλλειμμα, που προκαλεί τη διόγκωση του χρέους. Οι γνώσεις μου περί του θέματος δεν είναι άριστες, είναι πιστεύω κάποιες στοιχειώδεις. Δεδομένων, όμως, όλων αυτών που ακούγονται, που προσεγγίζουν μερικές φορές τεράστια επίπεδα άγνοιας και κοτσανολογίας, θα επιχειρήσω εγώ μια πρόχειρη ιστορική αναδρομή από τη μεταπολίτευση, για να δούμε πότε και επί ποιων κυβερνήσεων γιγαντώθηκε το έλλειμμα.

Την περίοδο της μεταπολίτευσης το χρέος ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο και μέχρι το 1979 έμενε ουσιαστικά σταθερό... Από το 1979 και μετά η κυβέρνηση Ράλλη εφήρμοσε μία πολιτική που ως αποτέλεσμα είχε την αύξηση του χρέους με ταχύτερους ρυθμούς -σύμφωνα με μία ερμηνεία ακολούθησαν τότε τη λογική: ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να μην έρθει ο Ανδρέας Παπανδρέου και "καταστραφεί" η χώρα...-.
Ύστερα ήρθε ο Ανδρέας Παπανδρέου και από το 1981 και μετά τα ελλείμματα εκτοξεύθηκαν σε απίστευτα ύψη και το χρέος άρχισε να αυξάνεται με εκρηκτικότατους ρυθμούς. Χωρίς να προσμετράται το χρέος που ήταν κρυφό και ενέταξε στο δημόσιο χρέος η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από 30% του ΑΕΠ το 81 έφθασε κοντά στο 100% το 89 και, αν το μετρήσουμε σε απόλυτους αριθμούς όπως αρέσκεται το ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο, τότε μιλάμε όχι για τριπλασιασμό, αλλά για δεκατριπλασιασμό του χρέους*. Το 1989 και μετά η χώρα ήταν λιγότερο ή περισσότερο στα όρια της χρεοκοπίας. Το 1990 το έλλειμμα ήταν στα επίπεδα του 20% του ΑΕΠ, ολόκληρος ο προϋπολογισμός σήμερα είναι στα επίπεδα του 25% του ΑΕΠ.
Την περίοδο 90-93 έγινε μία σοβαρή προσπάθεια και μία σοβαρή πολιτική για να αναχαιτιστεί η εκρηκτική άνοδος του χρέους που είχε αρχίσει πλέον να αυτοτροφοδοτείται.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά το 93 ακολούθησε μία αρκετά σοβαρή πολιτική να διατηρηθούν στα δημοσια οικοονομικά τα κεκτημένα της προηγούμενης κυβέρνησης χωρίς όμως κάποια προσπάθεια να γίνει ένα παραπάνω βήμα. Το 1994 είχαμε για πρώτη φορά πρωτογενές πλεόνασμα (χωρίς δηλαδή να μετρώνται στα έξοδα οι τόκοι του ήδη υπάρχοντος χρέους)το οποίο διαμορφώθηκε στο 3%.
Η πρώτη κυβέρνηση Σημίτη ακολούθησε την ίδια πολιτική σταθερότητας χωρίς ουσιαστικά να αυξήσει ούτε να μειώσει το πρωτογενές πλεόνασμα. Μετά το 2000 όμως η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη ακολούθησε μία πολιτική που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των ελλειμμάτων και το 2004 άφησε στην κυβέρνηση Καραμανλή πρωτογενές έλλειμμα.
Η κυβέρνηση Καραμανλή άσκησε τα πρώτα δύο χρόνια μία εντυπωσιακή πολιτική στα δημόσια οικονομικά και από πρωτογενές έλλειμμα 2,6% το 2004 είχαμε το 2006 πρωτογενές πλεόνασμα 1,3% και μειώθηκε και το χρέος. Δυστυχώς αυτή η πολιτική δε συνέχισε και τα επόμενα χρόνια είχαμε ένα πισωγύρισμα με το να έχουμε το 2008 πάλι πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 0,7% του ΑΕΠ.
Ανακεφαλαιώνοντας, ασφαλώς όλες οι κυβερνήσεις όπως συχνά λέγεται έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη ευθύνη για το χρέος για το γεγονός δηλαδή ότι αυξήθηκε ή ότι διατηρήθηκε. Αυτό όμως που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι οι κυβερνήσεις που ουσιαστικά γιγάντωσαν το χρέος και που το κατέστησαν πρόβλημα είναι οι δύο κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ από το 81 ώς το 89...

Πέρα όμως από τις κυβερνήσεις, ποιες είναι γενικά οι δυνάμεις της πολιτικής ζωής εντός και εκτός της χώρας που δημιουργούν την τάση αύξησης του δημοσίου χρέους και ποιες αντίθετα οι δυνάμεις εκείνες που συμβάλλουν στη συγκράτησή του;
Για την αύξηση ευθύνονται:
1. Εκείνοι που έχουν "ύποπτες" δοσοληψίες με το δημόσιο και προσπαθούν μέσω "φίλων" να αποκτήσουν πρόσβαση στο δημόσιο χρήμα, δηλαδή διάφοροι επιχειρηματίες, κομματικά στελέχη και άλλοι.
2. Οι συνδικαλιστές της χώρας μας που εξαντλούν όλες τις δυνάμεις τους να ασκούν πίεση στην κυβέρνηση, ώστε συνεχώς να παίρνουν και άλλες παροχές, παρόλο που κανονικά δεν είναι αυτός ο βασικός τους ρόλος
3. Οι υπουργοί των κυβερνήσεων -εκτός τον υπουργό οικονομικών- , οι οποίοι σχεδόν ανεξαιρέτως μετρούν το πολιτικό τους βάρος ξοδεύοντας.
4. Οι πολιτικοί γενικά και ειδικά οι αριστεροί που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι κοινωνικές παροχές στις οποίες παραδοσιακά κάνουν πλειοδοσία χωρίς να ασχολούνται καθόλου με την υγεία των δημόσιων οικονομικών. Στην καλύτερη περίπτωση οι πιο φωτισμένοι πολιτικοί -με τον αριθμό τους να μειώνεται πάρα πολύ ανάμεσα στους αριστερούς- ασχολούνται απλώς με την επισήμανση ότι υπάρχει πρόβλημα με το χρέος και με άλλους δείκτες και ότι πρέπει να λυθεί, χωρίς όμως ποτέ να προσπαθούν να ξεχωρίσουν τις καλύτερες από τις χειρότερες πολιτικές που εφαρμόστηκαν και που πρέπει να εφαρμοσθούν σε σχέση με αυτό το θέμα και να επιδοκιμάσουν ή τουλάχιστον να αναγνωρίσουν τις πρώτες.

Για τη συγκράτηση από την άλλη ευθύνονται:
1. Οι υπουργοί οικονομικών που ξέρουν την κατάσταση και γνωρίζουν ότι είναι άμεσα δική τους ευθύνη.
2. Κάποιοι λίγοι άνθρωποι, κυρίως τεχνοκράτες, που επίσης γνωρίζουν την κατάσταση και στηρίζουν τους ανθρώπους που συμβάλλουν σε μία βελτίωση.
3. Η διεθνής κοινότητα γενικά και ειδικότερα βέβαια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που ξέρει βέβαια τι πρέπει να γίνει και έχει μόνο κίνητρο η Ελλάδα να ορθοποδίσει και να αποκτήσει μία σταθερή οικονομία (και εμείς χαιρόμαστε, όταν γινόμαστε αντάρτες εναντίον του Αλμούνια και των άλλων...).
4. Οι αγορές που μας δανείζουν και συνεχώς απειλούν ουσιαστικά με όλο και ακριβότερα επιτόκια, αν δε σοβαρευτούμε.

Ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του, αν εξαιρεθεί η κρίση,επέδρασε συνολικά ουδέτερα ή θα μπορούσε να πει κανείς βελτίωσε κατά πολύ λίγο την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών(με σχεδόν όλο βέβαια τον πολιτικό κόσμο της χώρας να αντιδρά σε αυτή τη βελτίωση). Σε αυτές όμως τις εκλογές παρόλη την προηγούμενη ατολμία του δείχνει μία φανερή θέληση, με χειροπιαστά δηλαδή μέτρα, να βελτιωθεί λίγο η κατάσταση σε αυτό τον τομέα. Για μένα αυτό συνιστά λόγο, για να ψηφίσω τη Νέα Δημοκρατία στις επικείμενες εκλογές παρόλα τα λάθη της και τις αποτυχίες της που αν κανείς ψάξει σε αυτό το μπλογκ θα δει ότι αναφέρω πολλά... Δε θεωρώ εξάλλου τυχαίο ότι σοβαροί άνθρωποι που συνέβαλαν στην αξιοπιστία των οικονομικών του κράτους όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος και ο Λουκάς Παπαδήμος δε συμμετέχουν στα εκλογικά ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ.
Το χρέος είναι ένα βάρος του κράτους και της κοινωνίας και πρέπει να το δούμε σοβαρά και να το λύσουμε. Αυτό δε θα είναι εύκολο και θα αντιμετωπιστεί με δύσκολα μέτρα αλλά πρέπει ως κοινωνία να το καταλάβουμε και να μην προσπαθούμε να βρούμε δικαιολογίες και να παριστάνουμε κλείνοντας τα μάτια μας ότι θα είναι βλαβερό για την οικονομία να προχωρήσουμε σε αυτά τα μέτρα...


* Είχα ακούσει μια τελείως λαϊκιστική κατά την άποψη μου προσέγγιση του Θ. Πάγκαλου σύμφωνα με την οποία ο Καραμανλής αύξησε κατά μισό ακόμα το χρέος από όσο είχε το τελευταίο διαμορφωθεί από ιδρύσεως του ελληνικού έθνους(δεδομένου ότι σε απόλυτους αριθμούς έχει αυξηθεί κατά περίπου 50% σε σχέση με το 2004). Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτή την προσέγγιση θέλω ενημερωτικά να πω δύο πράγματα:
1. Αυτό σημαίνει ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου αύξησε το χρέος 13 φορές σε σχέση με αυτό που ήταν από ιδρύσεως του ελληνικού έθνους μέχρι σήμερα.
2. Αυτό σημαίνει ότι ο Καραμανλής αύξησε και τον πλούτο κατά μισό σε σχέση με τον πλούτο από την ίδρυση του ελληνικού έθνους μέχρι σήμερα.

Ναι στην Καταγραφή, Όχι στην Απογραφή

Γ. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ («ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»): Κύριε Πρόεδρε, παραλαμβάνετε μια οικονομία με έλλειμμα κοντά στο 8% και με ένα χρέος που φτάνει το 108% του ΑΕΠ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση λοιπόν πιέζει εδώ και καιρό για ένα σκληρό πρόγραμμα διετούς διάρκειας, ώστε να προσαρμοστεί η ελληνική οικονομία.

Και επειδή τις αποφάσεις δεν τις παίρνουμε μόνοι μας, θα ήθελα να μου πείτε τι θα πείτε αύριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αν θα κάνετε κι εσείς απογραφή, ώστε να ξέρετε τι παραλαμβάνετε στην ελληνική οικονομία. Ευχαριστώ.

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πρώτα απ' όλα, θα πούμε όλη την αλήθεια στον Ελληνικό λαό. Απογραφή, σαν αυτή που έκανε η Νέα Δημοκρατία, ποτέ. Γιατί εμείς θα προστατεύσουμε το κύρος και την αξιοπιστία της χώρας μας...

Μία από τις χειρότερες πολιτικές στάσεις που έχει τηρήσει κόμμα από τη μεταπολίτευση και ασφαλώς η χειρότερη της δεκαετίας: Η κριτική του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας για την απογραφή. Το ΠΑΣΟΚ για πολλά χρόνια κορόιδευε τον ελληνικό λαό, τους ευρωπαϊκούς λαούς και την ΕΕ, για να μπούμε στην ΟΝΕ. Αν λέγαμε την αλήθεια δε θα πληρούσαμε τους όρους, για να μπούμε. Η Νέα Δημοκρατία ναι μεν ήξερε ότι υποτιμούν τις δαπάνες αλλά δεν ήταν δυνατόν να περιμένει 500% αύξηση του ελλείμματος(αλλά αυτό δεν έχει σημασία κιόλας). Έκανε, λοιπόν, μία απογραφή, για να μάθει τι παίρνει και για να αποκαταστήσει την αλήθεια (ας ελπίσουμε... αν δεν την έχει αποκαταστήσει πλήρως, τότε η αλήθεια ήταν σίγουρα χειρότερη για το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα μας).

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, αντί να βγει να πει συγγνώμη στον ελληνικό λαό (και, πιστεύω, εξ αυτού του λόγου ενδεχομένως να διαλυθεί ως κόμμα), αντ' αυτών είπε ότι η Νέα Δημοκρατία μαγείρεψε τα στοιχεία και μέσα σε αυτή τη συνωμοσία ενέταξε εμμέσως πλην σαφώς και την ευρωπαϊκή επιτροπή και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία. Η Ευρώπη, λένε, τι θα σου πει όταν πηγαίνεις μόνος σου και εμφανίζεις ελλείμματα...; Η απάντηση προφανώς είναι ότι δε θα τα αποδεχόταν και δε θα έβγαζε αναλυτικές εκθέσεις στις οποίες να αναφέρει και με λεπτομέρειες από που τα κρύβαμε, μάλλον κάτι άλλο θα μας ρώταγε μήπως είμαστε...

Ρωτάνε, λοιπόν, τώρα μετά από όλα αυτά τον Παπανδρέου αν θα κάνει απογραφή... Και λέει: δε θα κάνω απογραφή, θα κάνω καταγραφή... Έλεος... Θα έρθει δηλαδή μετά η επόμενη κυβέρνηση και θα πει δε θα κάνω ούτε απογραφή ούτε καταγραφή, θα κάνω περιγραφή και θα έρθει μετά και μία τρίτη και θα πει εγώ θα κάνω εγγραφή και θα τους τη φέρει...
Λέει ότι θα πει όλη την αλήθεια στον ελληνικό λαό και ότι θα προστατέψει όμως την αξιοπιστία της χώρας (κατ'αρχήν αν ήθελε το δεύτερο δε θα έβαζε υποψήφιος για πρωθυπουργός αλλά τέλος πάντων...).

Και θέτω ένα απλό ερώτημα: Αν δηλαδή η Νέα Δημοκρατία αυτή τη στιγμή κρύβει τα ελλείμματα, ενώ τα τελευταία είναι πραγματικά στο 20%, τι θα κάνει τότε ο Παπανδρέου, θα πει στο λαό ότι είναι 20%, ώστε να έχει πει την αλήθεια, και μετά θα πάει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και θα τους πει το έλλειμμα είναι 5%, για να μη χάσουμε την αξιοπιστία μας;
Δηλαδή αυτά που λέγονται είναι πραγματικά να τρελαίνεται κανείς, μας δουλεύουν πατόκορφα...

Η ομιλία του Γ. Παπανδρέου

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα γράψει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι αισθητά καλύτερη επιλογή από το ΠΑΣΟΚ σε ό,τι αφορά ορισμένα θέματα, όπως ας πούμε το συμμάζεμα των δημοσίων οικονομικών. Αυτά ασφαλώς τα είχα πει με την επιφύλαξη της ομιλίας του Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη. Ε αυτή η ομιλία έγινε και αντί να κάνει το ΠΑΣΟΚ να πλησιάσει τη Νέα Δημοκρατία, το έκανε να την απομακρύνει. Είναι πραγματικά κρίμα...

Θα κάνω κάποια σχόλια για κάποια συγκεκριμένα αποσπάσματα της ομλίας.

«Στήριξη του εισοδήματος. Με αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό. Έκτακτο επίδομα αλληλεγγύης.»

Αυτό θα οδηγήσει σε μείωση της παραγωγικότητας και αύξηση της ανεργίας, όπως έχω αναλύσει αρκετά αναλυτικά σε προηγούμενη ανάρτηση. Είτε το θέλουμε είτε όχι ο τρόπος για να ξεφύγουμε από την κρίση πιο γρήγορα είναι η μείωση μισθών.
Βέβαια δεδομένου ότι ο πληθωρισμός είναι κάτω από 1 % καλό θα είναι τουλάχιστον αν εννοεί τέτοια αύξηση.

«Αν αυξήσουμε τους φόρους στη μεσαία τάξη, θα μειώσουμε την αγοραστική της δύναμη, θα βαθύνουμε την ύφεση, θα μειώσουμε τα έσοδα του κράτους.»
«ενίσχυση των φορολογικών εσόδων.»

Πόλλα από αυτά που λένε οι διάφοροι πολιτικοί μας και που έχουν σχέση με οικονομία είναι τελείως παράλογα και απλώς δεν ισχύουν, ακούγονται όμως συνήθως λογικά με τον έντεχνο τρόπο που προβάλλονται, ειδικά σε εκείνουν που δεν έχει σχέση με το αντικείμενο. Τέτοια πολλά λέει και ο Καραμανλής, αλλά πολυ περισσότερα ο Παπανδρέου (σχεδόν όλη του η ομιλία αποτελείται από εσφαλμένες κρίσεις περί της οικονμίας). Το συγεκριμένο απόσπασμα είναι ένα τέτοιο παράδειγμα στο οποίο μπορεί να φανεί ο παραλογισμός: Αν αυξήσουμε τους φόρους, λέει, στη μεσαία τάξη, θα μειώσουμε τα έσοδα του κράτους... Η επιχειρηματολογία του απόλυτου παραλογισμού.
Αυτά τα λάθη άλλοτε γίνονται από άγνοια και άλλοτε χωρίς άγνοια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η φράση του γνωρίζει οτι δεν ισχύει, είναι δηλαδή ψέμα, προπαγάνδα... Εκτός όμως από αυτό έρχεται μετά από λίγο ο ίδιος να διαψεύσει τον εαυτό του λέγοντας ότι χρειάζεται ενίσχυση των φορολογικών εσόδων, δηλαδή -σύμφωνα με ό,τι έλεγε προηγουμένως- μείωση της αγοραστικής δύναμης κοκ...

«Ένας επιχειρηματίας ζητάει δύο βασικά πράγματα: σταθερό φορολογικό πλαίσιο και απλές διαδικασίες ίδρυσης και λειτουργίας.»

«όλοι θα συνεισφέρουν ανάλογα με την φοροδοτική τους ικανότητα.»
«Τα μερίσματα που διανέμονται σε μετόχους θα φορολογηθούν ακριβώς όπως όλα τα άλλα εισοδήματα, αφού βέβαια αφαιρεθεί ο φόρος που έχει παρακρατηθεί, για να μην υπάρξει διπλή φορολογία.»
«Καταργούμε όμως τις χαριστικές φοροαπαλλαγές.»
«Τα κέρδη που παραμένουν στην επιχείρηση φορολογούνται με χαμηλό συντελεστή,»
«Αντικαθιστούμε το ΕΤΑΚ που επιβαρύνει τους μικροϊδιοκτήτες, με την προοδευτική φορολόγηση της μεγάλης περιουσίας.»
«Επαναφέρουμε το φόρο κληρονομιάς και γονικών παροχών με πιο υψηλό αφορολόγητο.»

Δε λέω ότι δεν πρέπει να γίνει καμία αλλαγή, αλλά αυτός λέει τη μία για σταθερό φορολογικό πλαίσιο και μετα έρχεται και τα αλλάζει ΌΛΑ, όλα όμως...

«αύξηση των δημοσίων επενδύσεων στο 4% του ΑΕΠ από τον πρώτο προϋπολογισμό»
«Με αυξήσεις μισθών και συντάξεων που καλύπτουν τον πληθωρισμό»
«Χορήγηση του Έκτακτου Επιδόματος Αλληλεγγύης για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες»
«Παρέχουμε εγγυήσεις απ' ευθείας σε επιχειρήσεις με αντικειμενικά κριτήρια, όχι κομματικά κριτήρια.»
«Το επίδομα ανεργίας, σταδιακά στο 70% του βασικού μισθού
«πάγωμα των τιμολογίων των ΔΕΚΟ για ένα χρόνο.»
«Για την Παιδεία, δέσμευσή μου το 5% του ΑΕΠ και ένα δισεκατομμύριο ευρώ επιπλέον στον πρώτο προϋπολογισμό.
θα καλύψουμε τις ελλείψεις σε ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό στα νοσοκομεία.»

Και σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες πολλές παροχές που δεν ανέφερα...
Πόσο θα πάει δηλαδή το έλλειμμα;

«ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα κλειστά επαγγέλματα, μετά από κοινωνικό διάλογο.»

Εδώ επί τέλους είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο της ομιλίας παπανδρέου ίσως να είναι και το μοναδικό που είναι ουσιωδώς θετικό. Ασφαλώς βέβαια βοήθησε σε αυτό και η ομιλία Καραμανλή.
Δεν μπορούσε βέβαια να μην αναφέρει τον κοινωνικό διάλογο. Και ασφαλώς χρειάζεται διάλγος, για να δούμε τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε... Μπορεί να έχει αποδειχθεί παγκοσμίως αμέτρητες φορές πώς είναι καλύτερο να λειτουργούν κάποια επαγγέλματα, εμείς όμως πρέπει να κάνουμε διάλογο «κοιωνικό» και άντε να βγάλεις άκρη μετα.


Υπάρχουν πόλλοι που λένε ότι δεν έχουν σημασία τα λόγια των πολιτικών, αλλά οι πράξεις τους και έχουν γενικά μεγάλο δίκιο. Πρέπει να υπάρχουν όμως τρεις επιφυλάξεις σε αυτό.

1. Ο πολιτικός λόγος δεν πρέπει να εξαντλείται σε γενικολογίες.
2. Πρέπει να δίνεται περισσότερη σημασία στα λόγια, όταν ο πολιτικός δεν έχει το εκλογικό κίνητρο να τα εκφράσει.
3. Πρέπει τουλάχιστον τα λόγια να είναι προς τη σωστη κατεύθυνση, γιατί, αν ακόμα και τα λόγια είναι προς τη λάθος κατεύθυνση, τι να περιμένεις μετά από τις πράξεις.
Ό Καραμανλής λοιπόν, ήταν πρώτον -παρόλη τη βελτίωση του Παπανδρέου- πιο συγκεκριμένος από τον Παπανδρέου, δεύτερον έκανε πολύ περισσότερες προτάσεις από τον Παπανδρέου για τις οποίες δεν είχε γενικά πολιτικό κίνητρο και πέρα από τα γενικόλογα στα οποία όλοι συμφωνούν, τα λόγια του Καραμανλή ήταν περισσότερο προς τη σωστή κατεύθυνση από τα λόγια του Παπανδρέου.

Να παραδεχθούμε ότι ο Καραμανλής τα είπε καλά!

Όσο άσχημα τα πήγε ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του αυτά τα πεντέμιση χρόνια, τόσο καλά τα είπε στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης.
Η διακυβέρνηση Καραμανλή είχε αρκετά θετικά στοιχεία αλλά σε γενικές γραμμές ήταν ανεπαρκής, έτσι και ο λόγος του στη ΔΕΘ αλλά και η γενικότερα η καινούρια στάση του δεν ήταν τέλεια και έχει -θα μπορούσε να πει κανείς- κάποιες ελλείψεις, αλλά είναι όμως προφανώς και ευτυχώς προς τη σωστή κατεύθυνση.

Τέσσερα είναι τα μεγάλα προβλήματα ή κατηγορίες προβλημάτων που γενικά έχει η Ελλάδα ως χώρα. Αυτά είναι:
1. τα δημόσια οικονομικά
2. το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας
3. η αναποτελεσματικότητα του δημοσίου τομέα και
4. η μη εφαρμογή των νόμων

Τα δημόσια οικονομικά εμφανίζουν από τα 4 παραπάνω τη μεγαλύτερη ευκολία για την αποτίμηση του μεγέθους του προβλήματος καθώς το μόνο που χρειάζεται είναι να το μετρήσουμε και το ίδιο ισχύει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και για τη λύση τους. Η αιτία, λοιπόν, για την οποία το πρόβλημα δε λύνεται, όπως πολλάκις έχει ειπωθεί, δεν είναι η δυσκολία του να βρεθούν ποια μέτρα πρέπει να προταθούν, αλλά η δυσκολία του πολιτικού συστήματος στο να τα επιβάλλει. Λόγω αυτής της δυσκολίας κανένας πρωθυπουργός δεν τολμάει ποτέ να πει για παράδειγμα ότι θα παγώσει τους μισθούς ή ότι δε θα αυξήσει επιδόματα. Ασφαλώς τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός και που είναι άμεσα αποτιμητά δε λύνουν ούτε άμεσα ούτε μεσοπρόθεσμα το πρόβλημα του ελλείμματος και πόσω μάλλον το πρόβλημα του δημοσίου χρέους. Παρόλα αυτά όχι μόνο το ποσό του ενός δις ευρώ (τόσο θα μπορούσε να προσεγγίσει κανείς στο πολύ περίπου τα βασικά μέτρα στα οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός) είναι και αυτό σημαντικό αλλά και τα συγκεκριμένα μέτρα έχουν ένα συμβολικό χαρακτήρα και δείχνουν μία πολιτική βούληση μεγαλύτερη προφανώς από τις αντιδράσεις των θιγομένων. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει περίπτωση λόγω αυτής της βούλησης να λάβουν ουσία και σημασία οι εξαγγελίες περί αναδιάρθρωσης των δαπανών, κατάρτισης των ισολογισμών από τους δημόσιους φορείς και άλλων παρόμοιων που συνεχώς εξαγγέλονται, ποτέ δεν πραγματοποιούνται (ειδικά σχετικά με τους ισολογισμούς είναι ντροπή για αυτή την κυβέρνηση οτι δεν επέβαλε την κατάρτισή τους) και είναι τα μόνα μέτρα που με μία σωστή λογική μπορούν να μειώσουν με σημαντικά αποτελέσματα τις σπατάλες. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι όποιος θέλει έμπρακτα να λυθούν τα δημόσια οικονομικά πρέπει, παρόλη την απογοητευτική μέχρι τώρα πορεία της Νέας Δημοκρατίας, να υποστηρίξει αυτή τη νέα βούληση που εμφανίζεται να παρουσιάζει ο πρωθυπουργός.


Η ανταγωνιστικότητα είναι μία πολυ σημαντική αρετή που θα έπρεπε να έχει η οικονομία μας, καθώς είναι εκείνη που καθορίζει την παραγωγικότητα του ιδιωτικού τομέα. Μας λείπει αυτή η αρετή, βασικά επειδή το κράτος με τις ρυθμίσεις στρεβλώνει σε τεράστιο βαθμό την αγορά. Έχει αποδειχθεί από όλες τις χώρες του κόσμου ότι διάφορες μεταρρυθμίσεις όπως η απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων έχει σημαντική επίδραση στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Επίσης η επελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, αν αντιμετωπιστεί ως σοβαρό ενδεχόμενο, μπορεί να προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις σε εκείνους που θίγονται. Για αυτό το λόγο πρέπει και εδώ να στηρίξουμε αυτή την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να φανει «δυσάρεστος», ακόμα και αν το κάνει για καθαρά στρατηγικές αιτίες. Βεβαίως η αταγωνιστικότητα μπορεί να ενισχύεται από πάρα πολλούς παράγοντες από την κατάργηση κρατικών ρυθμίσεων εώς και την αναβάθμιση της παιδείας και είναι έτσι ένα πολύ σύνθετο θέμα. Η μικρή όμως και ακόμα και η μη επαρκής βελτίωση δεν παύει να αποτελεί βελτίωση.

Η λειτουργία του δημόσιου τομέα και το μέγεθος της παρανομίας στην Ελλάδα δε νομίζω να επηρεαστούν από το νέο δυναμισμό του Καραμανλή, αν κερδίσει τις εκλογές, με εξαίρεση ίσως τη φοροδιαφυγή που και έκει εμφανίζεται να είναι πολύ πιο αποφασισμένος από πριν. Σε αυτά τα δύο προβλήματα της κοινωνίας μας θα υπάρξει σε κάθε περίπτωση και πάλι μια απλή διαχείριση...

Όποιος διαβάζει το ιστολόγιο μου θα ξέρει ότι υποστηρίζω κυρίως τη Δράση, αλλά και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Στην Ελλάδα, όμως, όπως και να το κάνουμε έχουμε δικομματισμό και εκείνος που θα κληθεί να μας κυβερνήσει είναι είτε το θέλουμε είτε όχι ή το ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία, όσο δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της ποιότητας αυτών των δύο κομμάτων τότε είναι σωστότερο να ψηφίσει κανείς κάποιο μικρότερο κόμμα εφόσον αυτό εκφράζει πολύ περισσότερο την κατά την άποψή του σωστή πολιτική (και εν προκειμένω για μένα το Κόμμα αυτό είναι η Δράση). Αν όμως υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας και της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, τότε η σωστή πολιτική επιλογή είναι να ψηφίσει κανείς το σημαντικά καλύτερο. Στις τωρινές εκλογές η Νέα Δημοκρατία (με την επιφύλαξη της ανακοίνωσης του προγράμματος από τον Παπανδρέου) είναι σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των δημοσίων οικονομικών πολύ καλύτερη από το ΠΑΣΟΚ, σε ότι αφορά την ανταγωνιστικότητα απλώς καλύτερη και σε ότι αφορά τα υπόλοιπα πάνω κάτω η ίδια(με εξαίρεση όπως είπα την πάταξη της φοροδιαφυγής στην οποία επίσης θα είναι σημαντικά καλύτερη). Αυτά αρκούν πιστεύω, για να ψηφίσει κανείς σε ατές τις εκλογές Νέα Δημοκρατία. Έτσι ακόμα και αν δε βγεί η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ θα μπορεί να εφαρμόσει μια πιο υπεύθυνη για τα δημόσια οικονομικά πολιτική, και δυστυχώς αν η Νέα Δημοκρατία συντριβεί, τότε ποτέ κανένα υποψήφιο κόμμα εξουσίας στο μέλλον δε θα τολμήσει να πει οτιδήποτε για εφαρμογή λιτότητας, παρόλο που δυστυχώς αυτό είναι που χρειαζόμαστε, για να ορθοποδίσουμε, και με αυτό τον τρόπο θα συνεχίσουν για δεκαετίες να συσσωρεύονται τα χρέη μας με αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση να φθάσουμε στη χρεοκοπία και στη χειρότερη να αφήσουμε ένα τέράστιο (όταν λέω τεράστιο το εννοώ) οικονομικό χρέος ακόμα και στις γενιές που θα ακολουθήσουν τα εγγόνια μας...