Ασφαλιστικό - Μια ριζοσπαστική Λύση

Το ασφαλιστικό είναι ένα μακρόχρονο λογιστικό πρόβλημα του ελληνικού κράτους. Η αδυναμία να λύσουμε αυτό το -επαναλαμβάνω- λογιστικό πρόβλημα είναι περίτρανη απόδειξη ότι η δημοκρατία μας κάπου χολαίνει, καθώς δεν μπορεί να λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις (που είναι δηλαδή κουκιά μετρημένα και) που πρέπει να ληφθούν...
Ακούμε πολύ συχνά για το ασφαλιστικό ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα ΤΩΡΑ, γιατί μετά θα είναι πολύ αργά. Πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε την πραγματικότητα ότι το πολύ αργά έχει στην ουσία φθάσει. Είναι πολύ αργά, για να λύσουμε το ασφαλιστικό διατηρώντας το γενικό πλαίσιο εντός του οποίου ισχύει.

Θα ήθελα, λοιπόν, και εγώ να κάνω μία πρόταση παρεμφερή με εκείνη που έχουν κάνει και άλλες φωνές του ελληνικού πολιτικού κόσμου, και η οποία βασικά στηρίζεται στην πρόσφατη πρόταση του Στέφανου Μάνου για το συγκεκριμένο ζήτημα.

Προτείνω, λοιπόν, αντί να παίρνουν όλοι 10.395 ευρώ, όπως λέει ο Στέφανος Μάνος, να παίρνουν 10.395-0,5*(των εισοδημάτων τους) ¹ όσοι βγάζουν κάτω από 20.790 ευρώ και όσοι βγάζουν πάνω από 20.790 ευρώ να μην παίρνουν τίποτα. Αυτό το νούμερο αφενός θα εξασφαλίζει κατώτατη σύνταξη πολύ μεγαλύτερη από αυτή που παίρνουν αυτή τη στιγμή οι χαμηλά αμειβόμενοι συνταξιούχοι και αφετέρου θα εξοικονομήσει τα χρήματα που λείπουν από τον προϋπολογισμό, ώστε να μη χρειαστεί να υπάρξει αύξηση των φόρων, όπως ο κος Μάνος περιγράφει (αφού θα καλύπτονται και εκείνα που υπολογίζει ο Στέφανος Μάνος ότι πάνε μεν στα ταμεία αλλά στην ουσία προορίζονται για το κομμάτι της υγείας).

Με αυτό τον τρόπο δηλαδή θα εξασφαλίζεται από τη μία κατώτατη σύνταξη για όλους 10.395 ευρώ, αλλά από την άλλη θα απελευθερωθεί και το κράτος από το να δίνει αυτά τα χρήματα σε εκείνους που έτσι και αλλιώς έχουν σχετικά μεγάλα εισοδήματα (αυτό μπορεί επίσης να μετριαστεί μεταβατικά για εκείνους που έχουν ώριμα συνταξιοδοτικα δικαιώματα).

Θα υπάρξει, λοιπόν, από αυτή την τεράστια μείωση του κόστους εργασίας αντίστοιχη έκρηξη της ανάπτυξης, που θα φανεί και στην τεράστια αύξηση της απασχόλησης και στην αύξηση της παραγωγής, μάλιστα χωρίς να υπάρξει επιβάρυνση και από τυχόν αύξηση των φόρων.

Από εκεί και πέρα, ως προς στο κομμάτι της υγείας μπορεί να γίνει κάτι παρόμοιο· να χρησιμοποιηθούν δηλαδή αφενός οι περιουσίες των ασφαλιστικών ταμείων για να καλύψουν τις βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες ανάγκες των ασφαλισμένων· και να επιδοτηθούν αφετέρου οι εργαζόμενοι με ένα ποσό που πάλι να μειώνεται ανάλογα με τις αποδοχές των εργαζομένων, ωστέ μακροπρόθεσμα να ασφαλιστούν με μία διμερή σύμβαση με όποιο ταμείο θέλουν ιδιωτικό ή δημόσιο.

Προσωπικά, εντυπωσιάζομαι και θεωρώ απίστευτο το γεγονός ότι το ασφαλιστικό παρόλο που και τεράστιο πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι και πρακτικά αδύνατον να λυθεί είναι (με τον υφιστάμενο τρόπο λειτουργίας) και μία προφανής λύση με τεράστια οφέλη για την οικονομία υπάρχει (όπως αυτή), παρόλα αυτά, λοιπόν, εμείς ούτε καν που το συζητάμε... Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι παντογνώστης και ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάνω λάθος ούτε θεωρώ ότι αυτή είναι η καλύτερη πρόταση που μπορεί να υπάρξει, αλλά παρόλα αυτά είμαι αρκετά σίγουρος ότι τουλάχιστον αυτή η λύση είναι πολύ μα πολύ καλύτερη από τα ημίμετρα που όλοι γενικά έχουμε αποδεχθεί ότι σκέφτεται η κυβέρνηση και πραγματικά μου φαίνεται απίστευτο το πώς αντιμετωπίζει η πολιτική μας αυτό το ζήτημα...

¹Θεωρητικά θα μπορούσαν επίσης να δοθούν 10.395-(1/3)*30.085

Η Τραγωδία των Κοινών

Σε όλες τις χώρες του κόσμου ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πολιτικής πρακτικής αλλά και γενικότερα της κοινωνίας είναι αυτό που ονομάζεται τραγωδία των κοινών -ίσως με μία πιο ευρεία έννοια από αυτή με την οποία ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε-. Αυτό το πρόβλημα, όμως, έχει στην Ελλάδα, πιο πολύ από τις περισσότερες δυτικές χώρες, πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις σχεδόν σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Για τη διαμόρφωση, δηλαδή, των προτεραιοτήτων, των επιλογών και εν τέλει για τη δράση τους, τα άτομα είδικα στη χώρα μας ελάχιστα υπολογίζουν το «υπερατομικό» κοινωνικό συμφέρον, αυτό δηλαδή του οποίου κανένα άτομο δεν είναι ιδιοκτήτης, αλλά την ιδιοκτησία -ηθική και νομική- έχουμε εκχωρήσει σε κάποιο «υπερατομικό» φορέα. Αυτό το συμφέρον μπορεί να σχετίζεται με το γειτονικό περιβάλλον ενός πολίτη, με τα χρήματα των φορολογούμενων, με τη δημόσια περιουσία, με το φυσικό περιβάλλον αλλά και γενικά με τους σκοπούς που πρέπει να επιδιώκει η πολιτεία.

Αυτό το φαινόμενο είναι τόσο βαθιά ριζωμένο μέσα μας που ποτέ ουσιαστικά δεν το αντιλαμβανόμαστε (και εγώ πρώτα άκουσα άλλους να το αναλύουν και μετά το (ψίλο)αντιλήφθηκα). Αυτό, λοιπόν συμβαίνει παντού και θα αρκεστώ να πω μόνο ελάχιστα παραδείγματα:

1. Ένα παράδειγμα είναι οι υπουργοί μας, οι οποίοι κάνουν προσλήψεις στα υπουργεία και στους διάφορους οργανισμούς, των οποίων προΐστανται, σκεπτόμενοι τα εξής: Θα δώσω δουλειά σε 2000 ανθρώπους, θα καλύψω εκεί κάποια κενά (αυτό μπορεί να μην το σκέφτονται καν) και θα ανέβει και η δημοτικότητά μου. Και τίθεται το ερώτημα: η υπηρεσία που θα προσφέρουν αυτά τα 2000 άτομα αξίζει τα 60.000.000 ευρώ που θα δαπανώνται για αυτούς κάθε χρόνο; Αυτή η ερώτηση που θα έπρεπε πάντοτε να τίθεται (και που μάλλον θα έπρεπε να είναι το μοναδικό μας κριτήριο για τέτοιες αποφάσεις) νομίζω δεν τίθεται ουσιαστικά ποτέ. Γίνεται ακόμα περισσότερο αντιληπτό αυτό στην αντίστροφη περίπτωση (βέβαια εδώ αναπόφευκτα θα μειώσω την πρακτική ισχύ της επιχειρηματολογίας μου, επειδή ειδικά σε αυτή την περίπτωση έρχομαι σε κατά μέτωπο αντίθεση με μια πολυ βαθιά ριζωμένη ιδεοληψία), όταν δηλαδή καταργούνται θέσεις του δημοσίου (στο ενδεχόμενο μάλλον κατάργησής τους, γιατί εγώ τουλάχιστον δε θυμάμαι ποτε να έχει γίνει αυτό στην πράξη). Σε αυτή την περίπτωση το μονο που σκεφτόμαστε είναι ότι θα χαθούν θέσεις εργασίας και άρα η συγκεκριμένη πολιτική είναι εξ ορισμού λανθασμένη. Ούτε τα ελλείμματα μας νοιάζουν, ούτε το γεγονός ότι μπορεί οι εργαζόμενοι να μη μας χρειάζονται, ακόμα και αν καταργηθεί πλήρως μια υπηρεσία, εμείς θα βρούμε σώνει και καλά ένα μέρος να βάλουμε τους εργαζομένους της, κάπου δηλαδή που προηγουμένως δεν υπήχε καμία χρησιμότητα ή ανάγκη για αυτούς.

Έδω θέλω να προσθέσω ότι κάθε θέση στο δημόσιο στέρει χοντρικά αλλά στην ουσία μία θέση από την ιδιωτική οικονομία(για να μην πω δύο), καθώς η συνολικές θέσεις εργασίας σε μια οικονομία συντηρούνται από δεδομένους πόρους, που προέρχονται από το δημόσιο και τους ιδιώτες. Η μεγέθυνση του δημοσίου προφανώς δεν αυξάνει τους συνολικούς πόρους, καθώς το δημόσιο χρηματοδοτείται τελικά από τους ιδιώτες και η μεγέθυνσή του δηλαδή σημαίνει τη σμίκρυνση του ιδιωτικού τομέα. Και εδώ παρατηρούμε πάλι την τραγωδία των κοινών. Τα 2000 άτομα που μπορεί να χάσουν τη θέση τους αν καταργηθεί ένας δημόσιος οργανισμός θα «αγωνισθούν» πολύ έντονα, για να κρατήσουν τις θέσεις τους, επειδή αυτοί είναι ορατοί και ξέρουν ποιοι είναι, οι τετρακόσιες χιλιάδες όμως άνεργοι που έχουν χοντρικά 2.000/400.000(1/200) πιθανότητα να βρουν δουλειά αν το δημόσιο εξοικονομήσει πόρους, αντί να αντιδράσουν κατά το 1/200 ο καθένας ώστε θεωρητικά να εξισοροπηθούν τα συμφέροντα, αυτοί δεν αντιδρούν καθόλου... Αυτή ειναι η τραγωδία των κοινών.

2. Τα ίδια παρατηρούμε και στο χώρο του πανεπιστημίου. Πριν λίγο καιρό είπα σε κάποιον προσκείμενο στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ ότι είμαι εναντίον των φοιτητικών παρτάξεων και μου λέει «γιατί, τι δε σου αρέσει;», λεώ λοιπόν «κοίτα γύρω σου» δείχνοντας τις αφίσες και τα τραπεζάκια που έχουν καταντήσει τα πανεπιστήμιά μας κάτι μεταξύ κομματικών γραφείων και σκουπιδότοπων. Μου λέει, λοιπόν, «α, δε σου αρέσει; Εμένα μου αρέσει» και σκεφτόμουνα μετα ότι έπρεπε να πω: «Το δωμάτιό σου έτσι το έχεις;». Παρόλα αυτά αυτό που μου είπε έχει μια αλήθεια μέσα του και είναι ακριβώς άλλη μια εκδήλωση της τραγωδίας των κοινών. Εμένα είναι λογικό να μου αρέσει να έχω ένα τοίχο κάπου (που να μην είναι δικός μου) και να μπορώ να κολλάω ό,τι αφίσα θέλω, εγώ στο κάτω κάτω μπορεί να θέλω να υπάρχει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου μέσα στη μέση του κέντρου της Αθήνας για να μπορώ να πηγαίνω να παίζω τσάμπα με τους φίλους μου, το ερώτημα είναι αν θα έκανα το ίδιο αν ο χώρος ήταν δικός μου και το θέμα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι το πανεπιστήμιο ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ στις φοιτητικές παρατάξεις (που αν τους ανήκε δε θα τον χρησιμοποιούσαν έτσι...) και ο σκοπός του πανεπιστημίου είναι να προσφέρει παιδεία, όχι χώρο για αφίσες. Παρόμοιοι είναι και οι λόγοι που μας οδηγούν στις καταλήψεις, στις καταστροφές και σε όλα τα άλλα παρατράγουδα (αναρωτιέμαι αν οι «αναρχικοί» βάφουν και στα δικά τους σπίτια τα συνθήματα που βάφουν σε όλα τα υπόλοιπα)

3. Αφαλώς το ίδιο βλέπουμε στην πράξη και με τα δάση μας. Το δάσος «ανήκει» σε όλους μας και υπάρχουν και οργανισμοί κρατικοί που αποστολή έχουν να το προστατέψουν. Από την άλλη υπάρχουν άτομα που βρίσκονται σε θέση να αποκομίσουν προσωπικό ατομικό συμφέρον εις βάρος του δάσους(παράνομο προφανώς). Τι μας έχει δείξει η πρακτική στη χώρα μας; Ποιος νικάει τελικά; Το ένα άτομο ή όλοι εμείς- που έχουμε και τη «βοήθεια» του κράτους; Αυτή είναι η τραγωδία των κοινών...

4. Πρόσφατα παρατήρησα το παρκάτω -συνηθισμένο γενικά- συμβαν σε μία πολυκατοικία. Κάποιος είχε αφήσει κάτι άδεια κουτιά και χαρτιά στο διάδρομο, o διαχειριστής, λοιπόν, έγραψε ένα έντονο σημείωμα στο οποίο ζητούσε από τον υπεύθυνο να μαζέψει τα σκουπίδια του. Σκέφτηκα, λοιπόν, ο συγκέκριμενος ένοικος της πολυκατοικίας αντί να αφήσει τα σκουπίδια του μέσα στο δικό του σπίτι που είναι αποκλειστικά δικό του αποφάσισε να τα αφήσει στο διάδρομο που είναι όμως και εκείνος δικός του κατα ένα μικρότερο όμως ποσοστό. Αυτό το μικρότερο ποσοστό όμως ιδιοκτησίας δεν ήταν τόσο μικρό για το διαχειριστή ο οποίος προέβη στη συγκεκριμένη επίπληξη. Άραγε άν τα συγκεκριμένα σκουπίδια είχαν πεταχτεί στο πεζοδρόμιο το ποσοστό «ιδιοκτησίας» μας επ'αυτού θα ήταν αρκετό, για να μας κάνει να αντιδράσουμε;

Είναι σίγουρο ότι περισσότερο θα ενδιαφερθούμε για κατι που είναι τελείως δικό μας παρά για κάτι που θεωρητικά μας ανήκει σε ένα ελάχιστο ποσοστό, ακόμα και αν προορίζεται για τη χρήση μας.
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να αδιαφορούμε τελείως, πρέπει όλοι μας να προστατέψουμε τα νόμιμα και θεμιτά γενικά μας συμφέροντα από εκείνους που κάθε φορά έχουν ειδικό συμφέρον να τα καταπατούν. Πρέπει όλοι μας να προστατέψουμε τα συμφέροντά μας για το φυσικό μας περιβάλλον, τα συμφέροντά μας ως φορολογούμενων, τα συμφέροντά μας ως φοιτητών, τα συμφέροντα μας ως ανέργων ή εργαζομένων, τα συμφέροντά μας ως πολιτών...

Φασιστικές πρακτικές στη Νομική

Χθες το βράδυ, ημέρα τετάρτη 25 Νοεμβρίου είχε οργανωθεί από το Φοιτητικό Όμιλο Πολιτικού Προβληματισμού (ΦΟΠΠ)-έναν όμιλος που πρόσφατα ιδρύθηκε με σκοπό την αναβάθμιση του πολιτικού διαλόγου στο χώρο των πανεπιστημίων- μία συζήτηση για την κουλτούρα της πολιτικής βίας. Ομιλητές ήταν ο Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος του Σκάι, ο Ολύμπιος Δαφέρμος διδάκτωρ του παντείου πανεπιστημίου και ο Δημήτρης Ψυχογιός, καθηγητής Μ.Μ.Ε. Παντείου Πανεπιστημίου. (http://fopp2009.blogspot.com/2009/11/e-2.html)

Κάποια στιγμή, αφού η συζήτηση εξελισσόταν ομαλά επί μιάμιση ώρα, εισήλθαν στην αίθουσα κάποια άτομα του "Αντιεξουσιαστικού χώρου", αποφάσισαν να μας διακόψουν, διάβασαν κάποιο κείμενό τους, στη συνέχεια πέταξαν αυγά στον κύριο Μανδραβέλη και, τέλος, αποχώρησαν. Η συζήτηση μετά δε συνεχίστηκε μέσα στην αίθουσα. Υπήρχαν, όμως, πολλοί φοιτητές που μείναμε για κάποια ώρα έξω από το χώρο του Πανεπιστημίου και συζητήσαμε αρκετά έντονα. Η συζήτηση ναι μεν ήταν έντονη, αλλά δεν υπήρχε κανένας που έστω και στο ελάχιστο να υπονοεί ότι αυτή η πράξη βίας ήταν κάτι έστω και κατ' ελάχιστο δικαιολογημένο. Η διαφωνία μας ήταν μόνο πάνω στον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να αντιδράσουμε σε αυτή τη βίαιη πράξη που στρεφόταν εναντίον μας και τι έπρεπε εμείς να κάνουμε για να τους αντισταθούμε και να τους δώσουμε την ελάχιστη ευχαρίστηση... Οι "αντιεξουσιαστές" μπορεί να βρίσκονταν εκείνη την ώρα πολύ μακρυά, για να ακούσουν την πραγματική άποψη των φοιτητών για τις πράξεις τους, αλλά αυτή η άποψη όλο και θα ενισχύεται και δε θα είναι αιωνίως τόσο εύκολο για αυτά τα στοιχεία να κάνουν ό,τι θέλουν...

Σιγά σιγά θα κάνουμε τους "αντιεξουσιαστές" να καταλάβουν ότι δεν έχουν την εξουσία να διακόπτουν και να διαλύουν κάτι που εμείς ως φοιτητές έχουμε οργανώσει...

Αν ένα από αυτά τα άτομα ήταν φίλος μου θα τον λυπόμουν και θα τον βοηθούσα στα προφανή ψυχολογικά προβλήματα τα οποία έχει. Ως κοινωνικό φαινόμενο όμως θα αντιδράσω και θα προσπαθήσω να στερήσω την ευχαρίστηση σε άτομα που χρησιμοποιούν φασιστικές πρακτικές εναντίον μου και εναντίον άλλων σαν και εμένα.

Οι αγωνιστικοί καιροί έχουν αλλάξει. Άλλοι ήταν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου και άλλοι είναι οι αγωνιστές τώρα. Εκείνοι όμως που σήμερα είναι αγωνιστές δεν είναι σε καμία περίπτωση εκείνοι που αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιοι, αλλά εκείνοι που λένε ανοιχτά τις ιδέες τους έχοντας κάτι να θυσιάσουν. Τέτοια άτομα ασφαλώς δεν είναι οι είκοσι τραμπούκοι που διαλύουν μία ελεύθερη συζήτηση, τη στιγμή που δεν τους ξέρει κανείς. Τέτοια άτομα είναι ο Πάσχος Μανδραβέλης, που πιθανολογούσε τις χθεσινές εξελίξεις και παρόλα αυτά ήρθε να μας μιλήσει, και άλλοι σαν και αυτόν που γνωρίζοντας ότι βρίσκονται λιγότερο ή περισσότερο μέσα στο στόχαστρο τρομοκρατών, συνεχίζουν να λένε τις ιδέες τους. Να γνωρίζουν, λοιπόν, αυτά τα άτομα ότι οποιαδήποτε τέτοια φασιστική πρακτική εναντίον κάποιου που εκφράζει τις ιδέες του, απλώς θα ενισχύει την πεποίθηση της κοινωνίας και του λαού για τους πραγματικούς αγωνιστές της εποχής μας...

Το Μάθημα του Μολυβιού...

Η Συνέπεια του ΠΑΣΟΚ 2 - Ολυμπιακή

Προεκλογικό Πρόγραμμα ΠΑΣΟΚ (σελίδα 34):

Για την Ολυμπιακή, προκρίνουμε ένα μεικτό σχήμα δημόσιων και ιδιωτικών κεφαλαίων και με διεθνείς στρατηγικές συνεργασίες. Στόχος μας η κατοχύρωση του υγιούς ανταγωνισμού και η αποτροπή της δημιουργίας ολιγοπωλιακών καταστάσεων που επιβαρύνουν τον πολίτη και την ελληνική περιφέρεια, και η διασφάλιση της καθολικής υπηρεσίας.


Συνέντευξη Σηφουνάκη στις 4 Νοεμβρίου (http://www.athina984.gr/node/73276):

Σηφουνάκης: Τα πράματα είναι πάρα πολύ απλά. Η δικιά μας θέση ήταν κριτική στον τρόπο με τον οποίο πωλήθηκε η ολυμπιακή από την άλλη την πλευρά σήμερα οι επιλογές τις οποίες έχει να κάνει η κυβέρνηση ποιες είναι; Να ζητήσει να συμμετέχει στην εταιρία, πώς θα ζητήσει; να έχει ένα μειοψηφικό πακέτο; από το να έχει ένα μειοψηφικό πακέτο είναι καλύτερα να μην έχεις τίποτα, γιατί τις επιλογές τις κάνει αυτός που έχει την πλειοψηφία.
Δημοσιογράφος: "Καλύτερα να μην έχεις τίποτα" είναι μια καινούρια θέση σε σχέση με αυτά που λέγατε προεκλογικά.
Σηφουνάκης: Όχι, δεν είπα εγώ αυτό το πράγμα, λέω ποιες επιλογές έχει η κυβέρνηση. Η μία επιλογή, λοιπόν, είναι αυτή. Η άλλη επιλογή είναι να την εξαγοράσει το κράτος. Εμείς δεν είπαμε ότι θέλουμε να εξαγοράσουμε την Ολυμπιακή. Είπαμε ότι δεν πρέπει να απαξιωθεί, κυρίως γιατί είναι η μόνη εταιρία που θα μπορούσε να προσφέρει καθολικές υπηρεσίες. Και το βλέπουμε και με τους διαγωνισμούς -αν θέλετε- που βγήκαν στον αέρα για την κάλυψη των άγονων γραμμών, το ενδιαφέρον το οποίο υπήρξε και από ποιους υπήρξε.

Σκεφτόμουνα στην αρχή να σχολιάσω τις δηλώσεις, αλλά τώρα που τα βλέπω έτσι το ένα κάτω από το άλλο νομίζω δεν υπάρχει πραγματικά καμία ανάγκη...

Η Συνέπεια του ΠΑΣΟΚ 1 - ΟΤΕ

Λέει ο κύριος Σηφουνάκης στον 9,84 σχετικά με τον ΟΤΕ (http://www.athina984.gr/node/73276):

(...) δυστυχώς ο αγαπητός κατά τα άλλα κύριος Χατζηδάκης στο νόμο τον οποίο έφερε στη βουλή διαβεβαίωσε του πάντες -και πράγματι έτσι ήταν- ότι θα είχαν ίσα δικαιώματα ο ΟΤΕ και η DT δηλαδή το 25% των μετοχών η μία πλευρά, το ελληνικό δημόσιο, και το 25% η Deutche Telekom, τον πρόεδρο η ελληνική πλευρά και τον διευθύνοντα σύμβουλο , δηλαδή το management, θα είχε η DT. Παραμονές τον εκλογών πώλησαν και το άλλο 5% που σημαίνει ότι η DT σήμερα έχει το 30% των μετοχών και το ελληνικό δημόσιο το 20%. Αντιλαμβάνεσθε ότι με τις μετοχές που έχει απέξω και μπορεί να αγοράσει από την ελεύθερη αγορά σημερα η DT ελέγχει πλήρως τον ΟΤΕ και το χειρότερο από ολα είναι ότι ελέγχει πλέον και τη γενική συνέλευση. Ψήφισε ένα νόμο δηλαδή η κυβέρνηση που στη συνέχεια ήρθε και τον κατάργησε μονομερώς. (...)Αυτό σημαίνει ότι σήμερα το ελληνικό δημόσιο αν θέλει να επανακτήσει τον ΟΤΕ θα πρέπει να δώσει 4 δις. (...) Αν μου πείτε πού θα τα βρούμε και πώς θα τα βρούμε και αντιλαμβάνεσθε ότι κάτι τέτοιο με τη σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας η ευρωπαϊκή ένωση, ακόμα και να της υποβάλλουμε το σχέδιο, θα το απορρίψει. Άρα δεν μπορούν να μπουν στον προϋπολογισμό τουλάχιστον φέτος για το 2010 χρήματα προκειμένου η Ελλάδα να αποκτήσει τουλάχιστον το 5%.(...) Έτσι όπως έχει γίνει σήμερα η κατάσταση μετά αν θέλετε την άφρονα πράξη -θα μου επιτρέψετε να πω- της προηγούμενης κυβέρνησης που πούλησε το 5% τα πράγματα πράγματι είναι πάρα πολύ δύσκολα και είναι δυσβάσταχτο και θα ήταν παράλογο για τη σημερινή κυβέρνηση να προτάξει αυτό και να μην προτάξει τουλάχιστον να εξυγιανθεί η οικονομία, να μπορέσουμε να μειώσουμε το έλλειμμα και στη συνέχεια βεβαίως να δούμε τι θα κάνουμε με αυτό το θέμα.

Λέει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ: "Το ΠΑΣΟΚ θα εξαντλήσει όλες τις πολι-
τικές, νομικές και οικονομικές δυνατότητες προκειμένου να ανακτήσει το ελλη-
νικό δημόσιο τον έλεγχο του ΟΤΕ."(σελίδα 34 στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ)

Ακούγοντας εγώ αυτή τη συνέντευξη και γνωρίζοντας το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ πραγματικά αναρωτιέμαι: Δεν ντρέπεται ένα στέλεχος και πλέον υπουργός που θεωρείται κιόλας σοβαρός να τα λέει αυτά; . Θα μου πει βέβαια κάποιος: Ναι, ντρέπεται, αλλά τι να κάνει... Για να δούμε λοιπόν, για ποιους λόγους πιστεύω θα έπρεπε να ντρέπεται.

Πρώτα ας σημειώσουμε ότι στο τέλος δε λέει ότι θα κρατικοποιηθεί, όταν ξεπεράσουμε τα προβλήματα, αλλά λέει "θα δούμε τι θα κάνουμε". Πριν τις εκλογές δηλαδή ξέρανε τι θα κάνουνε τώρα που μπήκανε στα υπουργεία και μάθανε πάνω κάτω τι συμβαίνει, δεν ξέρουνε.

Δεύτερον μας λέει το φοβερό επιχείρημα ότι χρειάζεται να δώσει λεφτά, για να αγοράσει ξανά τον ΟΤΕ. Είναι αυτό λόγος, για να αλλάξουν πολιτική; Δεν το ήξεραν δηλαδή ότι θα πρέπει να δώσουν λεφτά για να τον πάρουν πίσω; Πόσο δύσκολο είναι να το σκεφτεί κανείς;
Πιο συγκεκριμένα λέει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση πούλησε το 5% στην DT και για αυτό δεν μπορούνε να βρούνε τα λεφτά να τον αγοράσουνε πάλι. Ένα λεπτό όμως εγώ θυμάμαι ότι υπάρχουν τα λεφτά... θυμάμαι κάτι για 31 δισεκατομμύρια ανείσπρακτους φόρους, θυμάμαι κάτι για δυνατότητες δανεισμού. Δεν ισχύουν όλα αυτά; Γιατί εγώ έχω μείνει στο ότι ισχύουν... Θυμάμαι επίσης κάποια Κασάνδρα να λέει ότι δεν υπάρχουν λεφτά και ρωτούσε το ΠΑΣΟΚ -πιο επίμονα δε γίνεται- "πού θα βρείτε τα λεφτά;". Είχε δηλαδή δίκιο, γιατί ούτε αυτό το έχω ακούσει; Έλεγε επίσης αυτή η Κασάνδρα ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ θα στοιχίσει 10 δις και έλεγε το ΠΑΣΟΚ όχι 10, αλλά 3,5 δις ότι στοιχίζει. Αυτά εδώ τα τέσσερα του κύριου Σηφουνάκη δεν τα είχε υπολογίσει;
Παρόλα αυτά όμως στο συγκεκριμένο μπορώ να απαντήσω στον κύριο Σηφουνάκη και να τον βγάλω από τη δύσκολη θέση. Αν θεωρεί ότι ήταν άφρων η πολιτική του να πωληθεί το 5% στην DT ας πάρει τα λεφτά που πήρε το ελληνικό δημόσιο από την DT και ας τα χρησιμοποιήσει για να αγοράσει τις μετοχές από την αγορά. Έχω την εντύπωση ότι η χρηματιστηριακή τιμή του ΟΤΕ παραμένει αρκετά κάτω από τη μισή τιμή στην οποία προνομιακά αγόρασε το ελληνικό δημόσιο. Μπορεί να καταφέρει το ελληνικό δημόσιο από το 20% που έχει τώρα να φθάσει σε ποσοστό ίσως πάνω και από το 30%... Αυτό το απλούστατο όμως δε θέλει να το κάνει ο κύριος Σηφουνάκης και δεν είναι ότι δεν το έχει σκεφτεί, πολύ απλά ξέρει ότι η πώληση του 5% των μετοχών σε προνομιακή κιόλας τιμή ήταν ευεργετικότατη για τα συμφέροντα της Ελλάδας και απλά υποκρίνεται...

Δεύτερον και μάλλον σημαντικότερο εγώ δεν κατάλαβα τι μας εξηγεί ο κύριος Σηφουνάκης. Εγώ θα περίμενα να μας πει πώς θα υλοποιήσει το πρόγραμμά του. Το να μας εξηγήσει την ορθότητα της επιλογής του είναι δευτερεύον, αφού έχει υπερψηφιστεί από τον Ελληνικό λαό. Μάλλον όμως δεν κάνει αυτό, στην ουσία μας εξηγεί και προσπαθεί να δικαιολογήσει -τολμώ να πω με φαινομενικά αρκετή αξιοπρέπεια- για ποιο λόγο ήταν λάθος η προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ λέγοντας εκτός των άλλων ότι είναι και παράλογη... Ομολογεί με αυτό τον τρόπο ότι έλεγαν συνειδητά ψεύδη, ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν μία συνειδητή κοροϊδία.

Παρόλα αυτά, όντως η επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ θα ήταν όχι μόνο παράλογη, θα ήταν και ηλίθια και θα ήταν και πολύ επιβλαβής για την ελληνική κοινωνία. Πρέπει όμως αυτή η πολιτική ασυνέπεια να επισημανθεί.

Δεν μπορεί να κοροϊδεύει κάποιος τον κόσμο σε τέτοιο απίστευτο βαθμό και να μη τρέχει τσάι...

Οι πληροφορίες μου για το νέο εκλογκο νόμο...

Το ΠΑΣΟΚ έχει εκφράσει τη βούλησή του να μεταρρυθμίσει τον εκλογικό νόμο και να δημιουργήσει ένα εκλογικό σύστημα παρόμοιο με εκείνο της Γερμανίας.

Οι πληροφορίες που έχω είναι αρκετά ακριβείς και βέβαια δεν είναι ούτε μυστικές ούτε ακούγονται για πρώτη φορά. Έχουν καταστεί δημόσιες. Δεδομένου όμως ότι υπάρχουν και μη ακριβείς πληροφορίες που έχουν καταστεί δημόσιες, θα γράψω τι πραγματικά συμβαίνει.

1. Θα υπάρξουν 200 μονοεδρικές περιφέρειες στις οποίες θα εκλέγεται ο υποψήφιος που βγαίνει πρώτος και 100 βουλευτές που θα εκλέγονται από λίστα (επικρατείας) μέσω των οποίων θα εξασφαλιζεται ότι ο αριθμός των βουλευτών θα είναι αντίστοιχος των εκλογικών ποσοστών με ενισχυμένο φυσικά το πρώτο κόμμα.

2. Κάθε κόμμα θα έχει μόνο έναν υποψήφιο στην κάθε περιφέρεια και έναν αναπληρωματικό και κατά πάσα πιθανότητα δε θα υπάρχει σταυρός, θα ψηφίζει δηλαδή κανείς το κόμμα και τον υποψήφιό του.

3. Υπάρχει η σκέψη αν κάποιος βουλευτής γίνεται υπουργός να χάνει τη βουλευτική του ιδιότητα και να μπαίνει στη θέση του ο αναπληρωματικός.

4. Ακόμα υπάρχει το ενδεχόμενο που δεν είναι όμως τόσο πιθανό να μπορεί κανείς να ψηφίσει κόμμα ξεχωριστά από υποψήφιο. Θα εκλέγεται, λοιπόν, ο υποψήφιος του κόμματος με τις περισσότερες ψήφους σε κάθε περιφέρεια και ύστερα ανάλογα με το ποσοστό του κόμματος σε κάθε επικράτεια θα βγαίνουν οι υποψήφιοι της λίστας.

Αυτό από ότι έχω καταλάβει είναι το βασικό πλαίσιο. Πάνω σε αυτό γενικά θα προταθούν 4-5 διαφορετικά συστήματα πάνω στα οποία θα γίνει διαβούλευση και από τα οποία θα προκύψει ένα το οποίο θα είναι και το εκλογικό μας σύστημα.

Η δική μου άποψη είναι ότι γενικά έχει κάποια αρκετά θετικά στοιχεία, όπως οι μονοεδρικές περιφέρειες, οι οποίες συνδυαζόμενες με τη λίστα παρακάμπτουν τους κινδύνους του gerrymandering. Αν όμως η τέταρτη πρόταση δεν υιοθτεηθεί, τότε θα προκύψει το νέο πρόβλημα ένας εκλογέας να μη θέλει καθόλου να ψηφίσει τον υποψήφιο του κόμματος που γενικά υποστηρίζει και θέλει να νικήσει. Από την άλλη αν υιοθετηθεί αυτή η πρόταση τότε τα κόμματα ουσιαστικά θα έχουν πολύ μικρά κίνητρά να θέτουν δημοφιλείς υποψηφίους στις περιφέρειες (οι δημοφιλείς βέβαια δεν είναι σίγουρο ότι είναι και καλοί, αλλά αυτό είναι το νόημα της δημοκρατίας...), δεδομένου ότι τα ποσοστά του γενικά θα καθορίζονται μόνο από τις ψήφους τις οποίες θα πάρουν ουσιαστικά οι λίστες... Σε κάθε περίπτωση η δύναμη των κομμάτων μέσω όλης αυτής της διαδικασίας μάλλον αυξάνεται...

Παρ΄όλα αυτά πρέπει να καταλάβουμε ότι κανένα εκλογικό σύστημα δεν είναι τέλειο και πρέπει να πάψουμε να βρίσκουμε κάθε φορά δικαιολογίες για να το αλλάξουμε... Χρειαζόμαστε ένα σταθερό εκλογικό σύστημα.